กลิ่นไหม้ของไขมันผสมกับกลิ่นสาบจางๆ ของเนื้อหนูั์ลอยมาแตะจมูก... และสมองของเขาก็ตีความมันว่า 'หอม'
มันหอมอย่างน่าประหลาด...
อคินกลั้นใจกัดคำแรก...
"นี่มัน..."
อคินตาเบิกกว้าง
ความขยะแขยงในใจหายวับไปในวินาทีที่เนื้อััลิ้น
มันไม่ใช่รสชาติของ 'อาหาร' ที่เขาเคยกิน
มันคือรสของ 'ชีวิต' ความร้อนและรสเค็มจางๆ ของเืที่ยังหลงเหลืออยู่ะเิในปาก
ความหิวกระหายขั้นรุนแรงะเิขึ้นมา สัญชาตญาณดิบที่เก่าแก่กว่าความเป็ 'อคิน' ตื่นขึ้น มันกรีดร้องบอกเขาสิ่งเดียว...
'กินอีก... กินอีก... ต้องกินเดี๋ยวนี้'
หลังจากนั้นหนึ่งชั่วโมง อคินกลายเป็นักล่า
เขาไม่ใช่อัศวิน ไม่ใช่พนักงานออฟฟิศ เขาคือนักล่า
เขากลับเข้าไปในอาคาร ล่าหนูั์ในชั้นนั้นอย่างบ้าคลั่ง
ร่างกายของเขาเคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่วในความมืดอย่างน่าทึ่ง
การใช้ขวานกลายเป็เื่รอง เขากลับพบว่าตัวเองใช้มีดพกและมือ... ได้อย่างถนัดถนี่กว่า...
เขาไล่ต้อนพวกมัน นำซากที่ได้มาชำแหละกองไว้บนดาดฟ้า กลิ่นคาวเืคละคลุ้ง
เขามองเนื้อที่เหลือ
"ถ้าเก็บไว้... มันจะเน่า"
เขานึกถึงเนื้อแดดเดียวที่แม่เคยทำ
อคินเริ่มหั่นเนื้อบางส่วนเป็เส้นบางๆ ด้วยมีดทำครัวอย่างชำนาญ... ชำนาญจนน่าขนลุก...
แล้วเอาไปแขวนไว้กับราวตากผ้าเก่าๆ ที่ขึ้นสนิมบนดาดฟ้า
"หวังว่าพรุ่งนี้... แดดตอนกลางวันจะแรงพอนะ"
เขามองท้องฟ้าสีเื และพึมพำกับตัวเอง โดยไม่รู้เลยว่า 'ตอนกลางวัน' ของเขาไม่มีอยู่จริง
เสียงกรีดร้องและเสียงคำรามของ 'คลื่นอสูร' ยังคงดังมาจากเบื้องล่างไม่ขาดสาย
อคินกำลังนั่งยองๆ ชำแหละเนื้อหนูั์ตัวล่าสุดอย่างคล่องแคล่ว
กลิ่นคาวเืที่เคยน่าขยะแขยง
บัดนี้กลับกลายเป็กลิ่นที่คุ้นเคย
[ระยะเวลาเชื่อมต่อ : 03:45:10]
เขาเหลือเวลาอีกไม่มาก แต่เสบียงเนื้อที่ตากแห้งไว้ก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ อย่างน้อย... คืนพรุ่งนี้เขาก็มีอะไรกินแล้ว
...เมี๊ยว...
อคินชะงักมือ ขวานที่วางอยู่ข้างตัวถูกกำแน่นขึ้นในทันที
เขารีบลุกขึ้นยืน... ไม่ใช่เพราะเสียงแมว แต่เป็เพราะความรู้สึกที่พุ่งขึ้นมาในใจ
เมี๊ยว...
เสียงนั้นดังมาจากบันไดหนีไฟ...
ทันใดนั้น เขารู้สึกขนลุกซู่... ความรู้สึก 'หวาดระแวง' และ 'ไม่พอใจ' อย่างรุนแรงผุดขึ้นในใจจนน่าประหลาดใจ
มันไม่ใช่ความกลัวอสูร แต่เป็ความรู้สึกหงุดหงิดเหมือนมีคนกำลังบุกรุก 'อาณาเขต' ของเขา... 'บ้าน' ของเขา 'กองเสบียง' ของเขา
แมวสองตัว... ตัวหนึ่งลายสลิด อีกตัวหนึ่งเป็แมวสามสี
พวกมันเดินขึ้นมาบนดาดฟ้าอย่างสง่างาม ไม่มีความตื่นกลัวต่อ 'คลื่นอสูร' หรือต่อกลิ่นคาวเืที่คละคลุ้ง
หรือต่อตัวเขาที่ยืนถือขวานเปื้อนเือยู่เลย
พวกมันเดินผ่านหน้าเขาไป... ตรงไปที่ราวตากเนื้อหนูที่เขาเพิ่งแขวนไว้
แมวสามสีเริ่มดมและใช้ฟันแทะเนื้อหนูดิบที่เขาตากไว้
'นั่นมันของข้า!'
ความคิดนั้นแวบเข้ามาในหัวอคินโดยอัตโนมัติ เขากำขวานแน่นขึ้น เตรียมจะไล่ผู้บุกรุก
แต่แล้ว... ความรู้สึกไม่พอใจในตอนแรกก็สลายไปทันที
เมื่อถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกที่คุ้นเคย... ความสงสาร
"แต้ม..."
เขานึกถึงแมวของเขา... แต้มก็เป็แมวลายสลิดเหมือนตัวนั้น ถ้าแต้มอยู่ที่นี่ ก็คงหิวแบบนี้เหมือนกัน
"เฮ้... นั่นมันยังดิบอยู่"
อคินพูดเบาๆ เสียงของเขาแหบกว่าที่คิด เขาหยิบเนื้อหนูส่วนที่ย่างสุกแล้ว ซึ่งเขาเก็บไว้กินเอง โยนไปให้พวกมัน
"กินนี่ดีกว่า"
แมวทั้งสองหันมามอง... แต่ก็เลือกที่จะกินเนื้อย่างที่เขาโยนให้จนหมด
อคินยิ้มออกมาบางๆ
เขาตัดสินใจกลับเข้าไปในตึก ล่าหนูั์มาเพิ่มอีกสองสามตัว และชำแหละมัน กองเนื้อสดส่วนหนึ่งไว้ให้แมวทั้งสอง
"กินเถอะ... อย่างน้อยก็มีเพื่อน"
พวกแมวกินอย่างตะกละตะกลามจนอิ่ม
ก่อนจะเดินไปหาซอกหลืบอุ่นๆ ใกล้กองไฟที่เขาก่อไว้ ขดตัวนอนหลับไปดื้อๆ
ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ราวกับว่าดาดฟ้าที่เต็มไปด้วยเืและอสูรคำรามอยู่เบื้องล่าง คือสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุดในโลก
อคินมองภาพนั้น... แล้วเขาก็นึกถึงเื่ที่เคยอ่านเจอในโซเชียลมีเดียสมัยก่อน...
"เขาว่ากันว่า... ถ้าแมวหาย ให้ลองบอกแมวจรแถวนั้นดู..."
มันอาจจะไร้สาระ แต่ในโลกที่พังพินาศใบนี้... อะไรก็เกิดขึ้นได้
เขาลุกขึ้น เดินไปหาแมวทั้งสองตัวที่กำลังหลับสบาย พวกมันลืมตาขึ้นมามองเขาอย่างงัวเงีย
อคินหยิบมือถือที่แบตเตอรี่กะพริบสีแดงใกล้จะหมดขึ้นมา...
เขาเปิดรูปสุดท้ายที่เขามี... รูปของ 'แต้ม' ที่กำลังนอนหงายท้องให้เขาเกาพุง
"นี่... พวกนาย ดูนี่นะ"
เขายื่นหน้าจอไปตรงหน้าพวกมัน
"นี่คือ 'แต้ม' แมวของฉันเอง"
"ถ้าพวกนายเจอเขา... ไม่ว่าจะที่ไหนก็ตาม... ช่วยบอกเขาได้ไหม"
อคินพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังที่สุดในชีวิต
"บอกเขาว่า 'คิน' รออยู่ที่นี่... บนดาดฟ้านี้ บอกเขาว่าฉันปลอดภัย และฉันจะรอเขา"
แมวลายสลิดจ้องมองภาพบนหน้าจอ... แล้วก็เงยหน้าขึ้นมาจ้องหน้าอคิน... มันกะพริบตาช้าๆ ... หนึ่งครั้ง... สองครั้ง...
...แล้วก็หันหน้าหนี กลับไปซุกตัวนอนต่อ
แมวสามสีแค่หาวหวอด ไม่ได้สนใจภาพนั้นเลยแม้แต่น้อย
อคินถอนหายใจ
"ก็คง... ไร้สาระจริงๆ นั่นแหละ"
ในจังหวะนั้นเอง หน้าจอมือถือของเขาก็กะพริบ... และดับวูบลง แบตเตอรี่หมดเกลี้ยง
เขาเปิดมันไม่ติดอีกเลย... สายใยสุดท้ายที่เชื่อมเขากับโลกเก่าได้ขาดสะบั้นลงแล้ว
[ระยะเวลาเชื่อมต่อ : 00:10:00]
เวลาของเขาใกล้จะหมดแล้วเช่นกัน
อคินมองไปรอบดาดฟ้า... กองเนื้อตากแห้ง, กองไฟที่เริ่มมอด, และแมวหลับสองตัว
มันให้ความรู้สึกเหมือน 'บ้าน' ชั่วคราวที่ประหลาดที่สุด
เขาเดินไปที่ประตูทางลงตึก ปิดมันให้สนิท ใส่กุญแจล็อก และลากตู้เก็บของเก่าๆ ที่ขึ้นสนิมมาขวางประตูไว้
อย่างน้อยก็เพื่อความปลอดภัย... ของพวกแมว... และเสบียงของเขา
เขากลับมานั่งพิงกำแพง กอดขวานไว้แน่น... มองนาฬิกาสีฟ้าที่กำลังนับถอยหลังสู่เลขศูนย์...
ก่อนที่ภาพทุกอย่างจะตัดดับไป สู่ความมืดมิดที่คุ้นเคย
[สิ้นสุดการเชื่อมต่อ]
ความว่างเปล่า... มันคือสีดำสนิทที่ไร้ขอบเขต ไร้กาลเวลา และไร้ความรู้สึก
ราวกับตัวตนของเขาถูกลบหายไปจากสารบบของจักรวาล จนกระทั่ง...
ติ๊ง!
เสียงสัญญาณดิจิทัลใสกังวานดังก้องขึ้น กระชากสติของเขาให้กลับมารวมตัวกันอีกครั้ง
[เชื่อมต่อระบบจิติญญา... สำเร็จ]
[ตอนนี้เวลา 19:00 น. ของวันที่ 25 มกราคม]
[ระยะเวลาคงเหลือ: 07:59:59]
"เฮือก!"
อคินสูดลมหายใจเฮือกใหญ่เข้าปอด ราวกับคนจมน้ำที่เพิ่งโผล่พ้นผิวน้ำ
ััแรกที่ปะทะร่างกายไม่ใช่ความอบอุ่นของเตียงนอน
แต่เป็ความเย็นะเืที่แทรกซึมผ่านเนื้อผ้าบางๆ เข้ามาถึงกระดูก แผ่นหลังของเขาราบไปกับพื้นผิวขรุขระและแข็งกระด้าง
เขาลืมตาโพลง
ภาพตรงหน้าคือท้องฟ้ามืดมิดที่ไร้ดาว
มีเพียงกลุ่มควันสีเทาหม่นลอยอ้อยอิ่งปกคลุมไปทั่ว บดบังแสงจันทร์จนเหลือเพียงความสลัวราง
กลิ่น... กลิ่นเหม็นเน่าที่รุนแรงจนแสบจมูก ตีตื้นขึ้นมาในลำคอ
มันคือกลิ่นของเนื้อที่เริ่มเน่าเปื่อยผสมกับกลิ่นไหม้เกรียมของยางและพลาสติก
อคินรีบยันกายลุกขึ้นนั่ง ความทรงจำจากคืนก่อนไหลบ่าเข้ามาในหัวราวกับเขื่อนแตก
'คลื่นอสูร... ออร์ค... กอบลิน... ดาดฟ้า...'
เขากวาดสายตามองไปรอบตัวด้วยความระแวดระวัง ขวานดับเพลิงคู่ใจยังวางอยู่ข้างตัว
มือของเขาคว้าด้ามจับที่เย็นเฉียบไว้แน่นโดยสัญชาตญาณ
บรรยากาศบนดาดฟ้าตึกร้างแห่งนี้เงียบสงัด ต่างจากความโกลาหลเมื่อคืนก่อนอย่างสิ้นเชิง
กองไฟที่เคยก่อไว้มอดดับไปนานแล้ว เหลือเพียงขี้เถ้าสีขาวโพลน
แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของเขาคือสิ่งมีชีวิตเล็กๆ สองตัวที่ยังคงปักหลักอยู่ที่เดิม
แมวลายสลิดตัวนั้น... มันนั่งอยู่บนขอบปูนด้วยท่วงท่าสง่างามผิดวิสัยแมวจร
ดวงตาสีเหลืองอำพันจ้องมองมาที่เขานิ่งๆ ราวกับกำลังประเมินท่าที
ส่วนแมวสามสีนอนขดตัวอยู่ใกล้ๆ หางของมันกระดิกเบาๆ เมื่อเห็นเขาขยับตัว
"ยังอยู่อีกเหรอ..."
อคินพึมพำเสียงแหบแห้ง รู้สึกประหลาดใจที่พวกมันไม่หนีไปไหน
เขามองไปรอบๆ ดาดฟ้าที่ว่างเปล่าอย่างมีความหวังลึกๆ ... หวังว่าจะเห็นแมวสีขาวแซมส้มตัวอ้วนกลมที่คุ้นเคย
แต่ไม่มี... ไม่มีวี่แววของ 'แต้ม'
ความรู้สึกหนักอึ้งกดทับลงกลางอก เขาทิ้งตัวลงนั่งพิงกำแพง ขาชันขึ้นมาข้างหนึ่ง
"ไร้สาระจริงๆ ... แมวที่ไหนจะไปตามหาแมวตัวอื่นให้คนแปลกหน้า"
เขาแค่นหัวเราะให้กับความโง่เขลาของตัวเอง มือข้างหนึ่งล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ
หยิบโทรศัพท์มือถือที่หน้าจอแตกละเอียดขึ้นมาดู แม้จะรู้ว่ามันเปิดไม่ติดแล้ว
แต่เขาก็ยังเก็บมันไว้... ในนั้นมีรูปแต้ม รูปเดียวที่เขาเหลืออยู่
ในขณะที่เขากำลังจมดิ่งอยู่กับความผิดหวัง กลิ่นเหม็นเน่าระลอกใหญ่ก็พัดมาปะทะจมูกอีกครั้ง แรงกว่าเดิมจนเขาต้องยกมือขึ้นปิดจมูก
"กลิ่นบ้าอะไรเนี่ย..."
เขาหันไปมองต้นตอของกลิ่น... มุมดาดฟ้าด้านหนึ่ง
กองซากหนูั์และแมลงสาบขนาดเท่าฝ่ามือที่เขา 'จัดการ' ไปเมื่อคืน และกองไว้โดยไม่ได้แตะต้อง
บัดนี้พวกมันเริ่มบวมอืด น้ำเหลืองไหลเยิ้มส่งกลิ่นตลบอบอวล
อคินขมวดคิ้ว แต่แล้วความคิดบางอย่างก็แล่นเข้ามา เขาหันกลับมามองแมวสองตัวที่ยังคงจ้องเขาอยู่ สลับกับกองซากเน่าๆ นั่น
"เดี๋ยวนะ..."
ภาพเมื่อคืนย้อนกลับมา ตอนที่เขาโยนเนื้อหนูย่างให้พวกมัน...
"นี่คงเป็... กองเสบียงของพวกนายสินะ?"
เขารู้สึกเหมือนโดนตบหน้าฉาดใหญ่ ความรู้สึกผิดแล่นปราดเข้ามาแทนที่ความรำคาญใจ
"โธ่เว้ย... ไอ้เราก็นึกว่าพวกนายดุเพราะหวงถิ่น ที่ไหนได้... ฉันไปแย่งอาหารพวกนายนี่เอง"
อคินถอนหายใจยาว เขาลุกขึ้นเดินตรงไปที่กองซากสัตว์เ่าั้
แม้กลิ่นจะชวนอาเจียนแค่ไหน แต่เขาก็กลั้นใจใช้ขวานเขี่ยพวกมันมารวมกัน
"โทษทีนะพวก... ของพวกนี้มันกินไม่ได้แล้ว มันเน่าหมดแล้ว เดี๋ยวจะท้องเสียเอา"
เขาพูดเหมือนกำลังคุยกับเด็กเล็กๆ ก่อนจะใช้ด้ามขวานดันซากทั้งหมดร่วงลงไปจากขอบดาดฟ้า
ตุบ... ตุบ...
เสียงซากเนื้อหนักๆ กระทบพื้นเบื้องล่างดังแว่วขึ้นมา
อคินชะโงกหน้ามองตามลงไป และในวินาทีนั้นเอง
สายตาของเขาก็ปะทะเข้ากับความเคลื่อนไหวบางอย่างในเงามืดของตรอกซอยด้านล่าง
เงาร่างหนึ่ง... เดินโซเซ... ท่าทางโงนเงนเหมือนคนเมา
"เฮ้! คุณครับ!"
เสียงะโของเขาดังก้องไปทั่วความเงียบสงัด อคินโบกมือไหวๆ หัวใจเต้นแรงด้วยความดีใจ
"ทางนี้! ข้างบนนี้! มีคนรอดชีวิตอยู่ตรงนี้!"
เงานั้นหยุดชะงัก มันค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองตามเสียง... แสงไฟจากเสาไฟฟ้าที่ยังติดๆ ดับๆ ส่องกระทบใบหน้านั้น
วินาทีที่เห็นใบหน้านั้นชัดๆ เืในกายของอคินก็เย็นเฉียบ
มันไม่ใช่ใบหน้าของมนุษย์อีกต่อไป... ิัสีเทาซีดหลุดลุ่ยจนเห็นกล้ามเนื้อสีแดงคล้ำ
ดวงตาทั้งสองข้างขุ่นมัวไร้แววชีวิต ปากที่อ้ากว้างเผยให้เห็นฟันที่หักบิ่นและคราบเืแห้งกรัง
"กรรรรรร..."
เสียงคำรามแหบพร่าดังลอดไรฟันออกมา มันไม่ใช่ภาษาคน แต่เป็เสียงของสัตว์ป่าที่หิวกระหาย
"ซอมบี้..."
อคินผงะถอยหลัง ขาของเขาสั่นเทาโดยไม่รู้ตัว
ภาพยนตร์สยองขวัญที่เคยดูเทียบไม่ได้เลยกับของจริงที่อยู่ตรงหน้า
กลิ่นความตายที่ลอยขึ้นมาทำให้เขารู้สึกคลื่นไส้
ซอมบี้ตัวนั้นพยายามตะเกียกตะกายกำแพงตึก เล็บที่เหลือเพียงกระดูกขูดขีดไปบนคอนกรีตเกิดเสียงแหลมบาดหู
แต่มันไม่มีปัญญาปีนขึ้นมาได้ มันทำได้เพียงส่งเสียงขู่คำรามและเดินวนเวียนอยู่ด้านล่างอย่างโง่เขลา
อคินยืนมองภาพนั้นอยู่ครู่ใหญ่ ความหวาดกลัวเริ่มเปลี่ยนเป็ความเ็า...
เขาตระหนักได้ทันทีว่าโลกใบเดิมที่เขารู้จัก มันจบสิ้นไปแล้วจริงๆ
276K
