บทที่ 16 ดื้อรั้น
“ผมกับพี่เฉินบริสุทธิ์ใจ ต่อให้มีอะไรก็ไม่เกี่ยวกับพวกคุณ!” เย่เฟิงมองไปที่หลี่ผิงฟ่าง “ส่วนแก…”
“นายจะทำอะไร คนตั้งเยอะแยะ นายยังจะกล้าตีฉันอีกเหรอ?”
หลี่ผิงฟ่างเห็นกำแพงพังก็กลัวแทบฉี่ราด
เย่เฟิงเดินไปจับหลี่ผิงฟ่างขึ้นมาแล้วตบไปหลายที
“ต่อไปถ้าแกยังปากพล่อยแบบนี้อีก ฉันจะดึงลิ้นแกทิ้ง!”
“โอ๊ย! มีคนตีกัน ที่นี่ยังมีกฎหมายอยู่ไหม พวกคุณยืนดูเฉยๆ ได้ยังไง!”
“เย่เฟิง นายกำลังทำอะไร…”
“ไสหัวไป! ใครพูดอีกคำเดียว ฉันจะตีมันด้วย!”
ทันใดนั้น รอบข้างก็เงียบกริบ
เย่เฟิงตบหน้าหลี่ผิงฟ่างอีกที “ะโสิ ะโอีกสิ ะโอีกทีเดียว ฉันจะตบแกให้ตายเลย!”
โอ้ย! หลี่ผิงฟ่างไม่กล้าะโอีก
“ในเมื่อที่นี่เป็บ้านแก งั้นฉันจะไม่อยู่แล้ว ฉันจะพาเสียวเสี่ยวออกไป”
“ต่อไปนี้อย่ามาหาเื่ฉันอีก ไม่อย่างนั้นฉันจะฆ่าแกทิ้งซะ!”
หลี่ผิงฟ่างก้มหน้าด้วยความหวาดกลัว ไม่กล้าพูดอะไรอีก
เย่เฟิงกลับไปเก็บของ อุ้มเสียวเสี่ยวพร้อมกับจูงมือเฉินซู่ซู่ออกไป
ชาวบ้านขวางทางไว้
“หลีกไปให้หมด!”
แค่สายตาของเย่เฟิงก็ทำให้ชาวบ้านถอยหนี จากนั้นเขาก็จูงมือเฉินซู่ซู่แล้วเดินจากไป
…
“ไอ้ขยะ ฉันให้มันไปหาเื่เย่เฟิง แต่มันทำได้แค่นี้?”
ไม่ไกลออกไปมีคนยืนอยู่สองคน เป็พี่น้องจ้าวต้าเฮย
จริงๆ แล้วหลี่ผิงฟ่างเป็คนที่จ้าวต้าเฮยส่งมา
เดิมทีอยากจะสั่งสอนเย่เฟิงสักหน่อย ใครจะรู้ว่าผลลัพธ์จะเป็แบบนี้
เขาโกรธมาก
แต่พอเห็นกำแพงที่เย่เฟิงต่อยจนพัง สีหน้าของจ้าวต้าเฮยก็เปลี่ยนไป
ไอ้หมอนี่มันโหดจริงๆ แต่ฉันก็ไม่ใช่คนใจดี แกกล้าตัดรายได้ฉัน งั้นฉันจะเล่นงานแกให้ถึงที่สุด!
จริงๆ แล้วเย่เฟิงปลูกแตงโมก็ไม่ได้ตัดรายได้เขา ต่างคนต่างขาย แต่จ้าวต้าเฮยแค่อิจฉา
…
“เย่เฟิง ขอโทษ ฉันทำให้นายต้องลำบาก” เฉินซู่ซู่ร้องไห้
เธอรู้สึกว่าที่หลี่ผิงฟ่างมาหาเื่ เป็เพราะเธอ
“พี่เฉิน อย่าร้องไห้ ไม่ใช่ความผิดของพี่เื่นี้ผมรู้ว่าใครทำ!” แววตาของเย่เฟิงเ็าลง
เขาอยู่ที่นี่มาหลายเดือนแล้ว หลี่ผิงฟ่างไม่เคยมา แต่พอเมื่อวานเขามีปัญหากับจ้าวต้าเฮยวันนี้หลี่ผิงฟ่างก็มาทันที นี่จะเป็เื่บังเอิญได้ยังไง?
เย่เฟิงไม่คิดว่าเป็เื่บังเอิญ เื้ัต้องมีคนบงการ
และคนๆ นั้นต้องเป็จ้าวต้าเฮย
จ้าวต้าเฮย เ้าคิดจะเปิดศึกกับข้าให้ได้ใช่หรือไม่ ถ้าเช่นนั้น ข้าก็จะเล่นกับเ้า
“เย่เฟิง ตอนนี้พวกนายไม่มีที่อยู่ งั้น…ไปอยู่บ้านฉันก่อนไหม?” เฉินซู่ซู่พูด
“พี่ไม่กลัวคนในหมู่บ้านนินทาเหรอ?”
“แค่เธอไม่กลัวก็พอ เื่มันเป็แบบนี้แล้ว ต่อให้ฉันไปอธิบายกับพวกเขาก็ไม่มีประโยชน์”
“ก็ได้ งั้นต่อไปนี้ก็รบกวนพี่เฉินแล้ว”
การไปอยู่บ้านเฉินซู่ซู่ก็ดีเหมือนกัน จะได้ปกป้องเฉินซู่ซู่ด้วย
“ไม่รบกวนหรอก ฉันยินดียิ่งกว่ายินดีอีก!” เฉินซู่ซู่อุ้มเสียวเสี่ยว “เสียวเสี่ยว อยากไปอยู่บ้านป้าเฉินไหม?”
“อยากๆ หนูชอบป้าเฉิน!”
“ป้าเฉินก็ชอบเสียวเสี่ยว!”
เดิมทีเฉินซู่ซู่ยังมีสีหน้ากังวล แต่ไม่นานก็ถูกเสียวเสี่ยวทำให้หัวเราะ
“พี่เฉิน ฝากพี่ดูแลเสียวเสี่ยวหน่อย ผมจะเข้าไปอำเภอ”
“นายจะไปทำอะไรที่อำเภอ?”
“เดี๋ยวพี่ก็รู้เอง!”
เย่เฟิงพูดจบก็เดินจากไป
ประมาณสองชั่วโมงต่อมา ก็มีขบวนรถมาถึงหมู่บ้านชิงซาน
“บ้าจริง รถมาทำอะไรเยอะแยะ?”
“คนนำขบวนดูเหมือนจะเป็เย่เฟิง!”
“เขาจะทำอะไร?”
ชาวบ้านสงสัย ต่างพากันมาดู
เย่เฟิงพาช่างมากลุ่มหนึ่งมาที่ไร่ทางตะวันออกของหมู่บ้าน
ไร่ผืนนี้กว้างมาก ตอนที่เย่เฟิงปลูกแตงโมก็ใช้ไปแค่ส่วนหนึ่ง ยังมีอีกส่วนที่ไม่ได้ใช้ เขาคุยอะไรบางอย่างกับหัวหน้าคนงาน จากนั้นหัวหน้าคนงานก็ให้คนขับรถขุดดิน
“เย่เฟิง นายกำลังทำอะไร?”
เฉินซู่ซู่ได้ยินเสียงก็อุ้มเสียวเสี่ยวมาร่วมวงด้วย
เย่เฟิง “ไม่ได้ทำอะไร ผมแค่อยากทำบ่อเลี้ยงปลา”
“เลี้ยงปลา?”
เฉินซู่ซู่รีบพูด “แตงโมเพิ่งจะปลูกเสร็จ ทำไมนายถึงคิดจะเลี้ยงปลา ปลาเล็กปลาน้อยเลี้ยงยากนะ ถ้านายขาดทุนจะทำยังไง?”
เย่เฟิงพูดว่า “พี่เฉิน พี่ยังไม่เชื่อใจผมอีกเหรอ ในเมื่อผมจะทำ ก็ไม่มีทางขาดทุนหรอก”
เฉินซู่ซู่เป็ห่วง “แต่จ้าวต้าเฮยก็เลี้ยงปลา นายไม่กลัวจะไปขัดผลประโยชน์แล้วมีเื่กับเขาเหรอ?”
มีเื่กับเขาก็ถูกแล้ว
ในเมื่อจ้าวต้าเฮยไม่ยอมให้เขาอยู่อย่างสงบสุข เขาก็จะไม่ยอมให้จ้าวต้าเฮยสบาย
ในเมื่อเห็นเย่เฟิงยืนกราน เฉินซู่ซู่ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก ถึงจะขาดทุนจริงๆ เธอก็คิดว่าคงไม่มากเท่าไหร่ ไร่แตงโมของเย่เฟิงก็ยังอยู่ ตราบใดที่ไร่แตงโมยังอยู่ ทุกอย่างก็ไม่มีปัญหา
“พี่ต้าเฮย เย่เฟิงมันบ้าไปแล้ว เหมือนกำลังทำบ่อเลี้ยงปลา”
“มันจะงัดข้อกับฉันเหรอ ได้ ฉันอยากรู้จริงๆ ว่ามันจะซื้อลูกปลาได้หรือเปล่า”
จ้าวต้าเฮยหัวเราะอย่างเ็า
สามวันต่อมา บ่อเลี้ยงปลาของเย่เฟิงก็สร้างเสร็จ ใช้งบประมาณไปแสนกว่าหยวน
ถึงจะใช้เงินเยอะ แต่ก็คุ้มค่า
บ่อเลี้ยงปลาที่เย่เฟิงสร้างนั้นหรูหรามาก
เย่เฟิงพอใจมาก
นอกจากนี้ เย่เฟิงยังคิดจะสร้างบ้านอีก
สร้างคฤหาสน์เลย
พูดแล้วก็ลงมือทำทันที ไม่นานเย่เฟิงก็หาคนงานมา
เงินหนึ่งล้านสองแสนที่เพิ่งจะได้มาก็ไหลออกไปเหมือนน้ำ
“เงินนี่ใช้แป๊บเดียวก็หมดแล้ว” เย่เฟิงส่ายหน้า
“เย่เฟิง นายสร้างบ้านทำไม อยู่บ้านฉันก็ได้!” เฉินซู่ซู่เสียดายเงิน
“พี่เฉิน จะให้เสียวเสี่ยวอยู่บ้านพี่ตลอดก็ไม่ได้ ผมต้องสร้างบ้านหลังใหญ่ให้เสียวเสี่ยว ถึงตอนนั้นพี่ก็ทิ้งบ้านเก่าๆ นั่น มาอยู่กับเสียวเสี่ยวก็ได้” เย่เฟิงพูด
เฉินซู่ซู่ “ถึงนายจะสร้างบ้าน ก็ไม่เห็นต้องสร้างดีขนาดนี้เลย”
“พี่เฉิน หาเงินมาก็ต้องใช้ อีกอย่างไร่แตงโมก็ยังอยู่ ตราบใดที่ไร่แตงโมยังอยู่ ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะหาเงินไม่ได้”
“ก็ได้ ฉันเถียงนายไม่เคยได้เลยจริงๆ”
366
