ย้อนเวลามาเป็นท่านอ๋องน้อย [แปลจบแล้ว]

          ณ จวนจงหย่งโหว

          ระยะนี้เรือนโฉวงจี๋คึกคักยิ่งนัก บ่าวรับใช้ในเรือนโฉวงนี้มีงานล้นมือทุกวันต้องตามจับหิ่งห้อย ไล่จับผีเสื้อ ถึงแม้ว่าทั้งจวนโหวนอกจากคนของเรือนโฉวงจี๋แล้วจะไม่มีใครรู้ว่าเสี่ยวโหวเหฺยท่านนี้ของเรือนโฉวงจี๋กำลังคิดทำอันใดอยู่ก็ตาม

          มีหลายคนที่ประหลาดใจอยากเข้ามาสอบถาม แต่บ่าวรับใช้ในเรือนโฉวงจี๋นั้นปิดปากนิ่งเงียบยิ่งต่างกระจ่างแจ้งในจุดยืนของตน ดังนั้นจะให้พวกเขาสอบถามต่ออีก พวกเขาก็ไม่กล้าแล้วและแน่นอนว่าไม่มีใครกล้าท้าทายเสี่ยวโหวเหฺยด้วย

          ดังนั้น ทั้งคนของเรือนว่านโซ่ว เรือนใหญ่ และเรือนที่สามแห่งจวนโหวต่างก็ตกอยู่ในความประหลาดใจได้แต่คาดเดาตลอดมา

          ไม่เพียงแต่พวกเขาเท่านั้นที่ประหลาดใจ แม้กระทั่งเรือนหยวนเซ่อ หลี่หง และหลี่หลินเองก็ไม่รู้เช่นกันพวกเขาอยากจะรู้เหมือนกัน แต่หลี่ลั่วบอกว่าเป็นความลับยังดีที่พวกเขาไม่ได้ไปสอบถามจากบ่าวรับใช้ในเรือนโฉวงจี๋ ไม่เช่นนั้นแล้วจะไม่ใช่เป็นการทำให้บ่าวรับใช้ลำบากใจหรือไร?

          ไม่เพียงแต่จวนจงหย่งโหวที่ยุ่งวุ่นวาย หลายวันนี้มานี้ทั้งเมืองหลวงต่างก็มีงานยุ่งวุ่นวายด้วยวันฉลองพระราชสมภพของจ้าวหนิงฮ่องเต้ใกล้มาถึงแล้ว ย่างเข้าสี่สิบเอ็ดพรรษาครบรอบสี่สิบปี การฉลองพระชนมพรรษาครบรอบสี่สิบปีนั้นเป็นการจัดงานฉลองครั้งใหญ่ดังนั้นราชสำนักจึงให้ความสำคัญกับการจัดงานครั้งนี้ยิ่ง เนื่องจากเป็นการฉลองวันพระราชสมภพอย่างยิ่งใหญ่ครั้งแรกหลังจากที่จ้าวหนิงฮ่องเต้ทรงขึ้นครองราชย์และเป็นครั้งแรกของรัชสมัยปัจจุบันที่แคว้นเล็กๆ ต่างมาเมืองหลวงเพื่อร่วมอวยพรวันคล้ายวันพระราชสมภพ

          เมื่อถึงปลายเดือนเก้า ทูตจากแคว้นเล็กๆ ต่างเดินทางมาเมืองหลวงครั้งนี้ผู้ที่ทำหน้าที่ดูแลทูตจากแคว้นต่างๆ คือองค์ชายใหญ่ องค์ชายรอง และองค์ชายสาม

          ที่จริงแล้วกู้จวิ้นเฉินอยู่ในรายชื่อของผู้ที่ต้องทำหน้าที่ต้อนรับทูตแต่เขาปฏิเสธเนื่องจากปัญหาเรื่องสุขภาพกู้จวิ้นเฉินนั้นไม่ได้กำลังรักษาสุขภาพแต่อย่างใดแต่ระยะนี้เขากำลังให้หน่วยข่าวกรองไปรวบรวมรายละเอียดของพ่อครัวในฐานะที่เป็นว่าที่สามีแห่งชาติกู้จวิ้นเฉินคิดว่าอาหารจานโปรดของว่าที่ภรรยานั้นเขาสมควรที่จะทำให้อย่างเต็มที่ ฝีมือพ่อครัวของห้องเครื่องหลี่ลั่วกินมาแล้วเป็นเวลาสี่เดือนน่าจะเบื่อหน่ายแล้วเช่นกันดังนั้นงานอดิเรกของกู้จวิ้นเฉินในเวลานี้ก็คือตามหาพ่อครัวที่มีฝีมือเป็นเลิศ

          และในยามนี้ เขาก็หาได้หนึ่งคนแล้วดังนั้นเช้าวันนี้เขาจึงได้ส่งจดหมายให้หลี่ลั่วเชิญให้เขามาจวนฉีอ๋องเพื่อชิมอาหารของพ่อครัวคนใหม่

          ความจริงก็คือเขาเริ่มคิดถึงว่าที่ภรรยาของตนแล้ว ซึ่งแน่นอนว่าเขาไม่มีทางยอมรับ

          รถม้าวิ่งไปได้ครึ่งทางแล้วหยุดลงกะทันหัน

          “เกิดอันใดขึ้น” หลี่ลั่วที่อยู่ในรถม้าถาม

          “ข้างหน้ามีคนล้อมอยู่มากมายขอรับดูเหมือนจะมีรถม้าสองคันต่างไม่ยอมหลีกทางให้กัน” หลี่ฉางเฉิงรายงาน

          หลี่ลั่วเหงื่อตก ไฉนจึงมักพบเจอเรื่องเช่นนี้เล่า “เป็นคุณชายใหญ่สกุลฉินกับซื่อจื่อเฉิงเอินโหวอีกแล้วหรือไร?”

          “ข้าน้อยจะไปดูสักครู่ขอรับ” ผ่านไปครู่หนึ่ง หลี่ฉางเฉิงก็กลับมารายงาน“โหวเหฺย เป็นคุณชายใหญ่สกุลฉินกับซื่อจื่อเฉิงเอินโหวขอรับ แต่ครั้งนี้ไม่ใช่พวกเขาทั้งสองแต่เป็นพวกเขาทั้งสองทะเลาะกับอีกคนซึ่งมาจากต่างแคว้นขอรับ”

          อ้อ? ครานี้หลี่ลั่วประหลาดใจอยู่บ้างความบาดหมางระหว่างสกุลฉินและเฉิงเอินโหวนั้นมีต้นเหตุมาจากฮองเฮาและฉินกุ้ยเฟยดังนั้นทุกครั้งที่คุณชายทั้งสองต้องโคจรมาพบกัน ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่ยอมเสียเปรียบราวกับว่าหากต้องเสียเปรียบแม้เพียงน้อยนิด แม้กระทั่งหน้าตาในวังหลวงก็ไม่มีเหลือหลี่ลั่วเดินออกมาจากรถม้า “ไป ไปดูเสียหน่อย”

          “ทางท่านอ๋องเล่าขอรับ?” หลี่ฉางเฉิงรู้สึกว่าทำเช่นนี้ไม่เป็นการดีสักเท่าใด

          “ส่งคนนำจดหมายไปบอก”หลายวันนี้ยุ่งอยู่กับการเตรียมของขวัญวันพระราชสมภพของฝ่าบาทเขาไม่ได้ออกมาเที่ยวเล่นนานแล้ว วันนี้เจอเรื่องสุก ย่อมตอ้งไปเล่นด้วยสักครู่

          หลี่ลั่วและหลี่ฉางเฉิงเดินเข้าในกลุ่มฝูงชน มีผู้คนมากมายล้อมวงดูอยู่จึงได้สอบถามเรื่องราว ที่แท้สองลูกผู้ดีมีเงินแห่งเมืองหลวงก็มาพบว่ามีผู้อื่นลงไม้ลงมือกับหญิงงามนางหนึ่งจึงเข้าไปช่วยเหลือ อีกฝ่ายมีบ่าวรับใช้ติดตามมาด้วยเช่นกัน จากนั้นทั้งสามฝ่ายจึงได้ลงไม้ลงมือกัน

          “ผ่านมาเห็นความไม่เป็นธรรมรึ?” หลี่ลั่วหัวเราะออกมาพรืดหนึ่ง“คนสองคนที่ต่างไม่มีใครยอมหลีกทางให้กัน สามารถร่วมมือกันได้ด้วยรึ?”

          คำพูดของหลี่ลั่วนั้นผู้ที่รอชมละครอยู่ต่างได้ยิน ถึงแม้ว่าหลี่ลั่วจะเป็นเพียงแค่เด็กน้อยคนหนึ่งแต่เรื่องนี้ย่อมไม่ส่งผลกระทบต่อการวิพากษ์วิจารณ์อย่างออกรสออกชาติของพวกเขาคนเหล่านั้นจึงพูดว่า “หากเป็นคนอื่นเจ้าสองคนนั้นคงไม่มีความสนใจจะข้องเกี่ยวด้วยหรอกแต่นั่นน่ะ เป็นถึงสาวงามอันดับหนึ่งของเมืองหลวง คุณหนูเจียงซูเอ๋อร์เชียวนา”

          เจียงซูเอ๋อร์หรือ? หลี่ลั่วตกตะลึง เขายังจำได้ดีถึงรายชื่อที่มารดาของหลี่ฉางเฉิงจดบันทึกเอาไว้กู้จวิ้นเฉินมีพี่สาวจากญาติฝั่งมารดานามว่าเจียงซูเอ๋อร์ “ท่านตาของเจียงซูเอ๋อร์ผู้นี้คือแม่ทัพผู้เฒ่าอวี๋ใช่หรือไม่?”

          “ใช่แล้ว เมืองหลวงไฉนเลยจะมีเจียงซูเอ๋อร์คนที่สองได้เล่า?”

          “เป็นผู้ที่ถูกอีกฝ่ายกอดอยู่ในอ้อมแขนนั่นน่ะหรือ?” หลี่ลั่วถามอีก

          “ถูกต้อง แม่นางที่งดงามเช่นนี้ กอดสักกี่ครั้งก็สบายใจ”

          “ฉางเฉิง ช่วยคน” เจียงซูเอ๋อร์คือพี่สาวของกู้จวิ้นเฉิน จะให้มาถูกชายอื่นโอบกอดอยู่ในอ้อมอกได้อย่างไรกัน?ฉินเยวี่ยเหวินและถังลิ่งรวมไปถึงบ่าวที่ติดตามมานั้นเป็นวรยุทธ์เพียงตื้นเขินไม่ใช่คู่ต่อสู้ของบ่าวผู้ติดตามของชายผู้นั้น เรื่องนี้หากยังคงดำเนินต่อไป ผู้ที่เสียหน้าที่สุดก็คือเจียงซูเอ๋อร์และยังมีสกุลอวี๋ จากนั้นก็เป็นกู้จวิ้นเฉินพี่สาวของฉีอ๋องถูกผู้อื่นลบหลู่กลางธารกำนัล การตบหน้าเช่นนี้ไม่เบาเลย

          “ขอรับ”

          การปรากฏตัวของหลี่ฉางเฉิงเป็นจุดสนใจของคนทั้งสามฝ่าย

          “นั่นเป็นใครกันน่ะ?” ฉินเยวี่ยเหวินหรี่ตาเจ้าคนผู้นี้มีฝีมือไม่ธรรมดา

          “ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรกันเล่า ผู้ที่ชมชอบน้องเจียงมีมากมายนัก” ถังลิ่งตอบ

          “เจ้าคนโง่เง่า” ฉินเยวี่ยเหวินด่าไปหนึ่งประโยค ในใจตกตะลึงยิ่งนักอีกฝ่ายออกมาจากทางไหนเขากลับไม่ทันได้สังเกต

          และในเวลาเดียวกันก็มีคนจำหลี่ฉางเฉิงได้ “ท่านพี่ฉางเฉิง รีบมาช่วยข้าด้วยเจ้าค่ะ”เจียงซูเอ๋อร์ดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตาไหลอาบแก้ม นางรู้จักหลี่ฉางเฉิง เมื่อยามที่ไปบ้านของท่านตานางเคยพบเขากับผู้ชายสกุลอวี๋ฝึกยุทธ์อยู่ด้วยกันยามนี้พบเขาปรากฏตัว ราวกับคว้าฟางเส้นสุดท้ายเอาไว้ได้และชายหนุ่มตรงหน้านางก็คือวีรบุรุษในใจของนาง “ท่านพี่ฉางเฉิง”

          แม้หลี่ฉางเฉิงจะคาดไม่ถึงเล็กน้อยที่คุณหนูเจียงจำตนได้แต่การต่อสู้ของเขาไม่ได้ช้าลงเลย และคนข้างกายของชายผู้นั้นมีเพียงสี่คนถูกคนของฉินเยวี่ยเหวินและถังลิ่งควบคุมตัวเอาไว้ ดังนั้นหลี่ฉางเฉิงจึงเข้าไปประมือกับชายผู้นั้นอย่างชายชาติทหารแต่มือข้างหนึ่งของเขากอดเจียงซูเอ๋อร์เอาไว้ อีกมือหนึ่งต่อสู้กับหลี่ฉางเฉิงเขาจึงไม่ได้เป็นฝ่ายได้เปรียบแต่อย่างใด

         การโจมตีของหลี่ฉางเฉิงนั้นไม่เหมือนผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไปโดยทั่วไปของผู้ฝึกยุทธ์นั้นฝึกเพื่อปกป้องตนเองหรือเพื่อสุขภาพแม้หลี่ฉางเฉิงจะอายุยังน้อย แต่ประสบการณ์ที่ต่อสู้กับศัตรูนั้นมีมากวรยุทธ์ของเขานั้นหนักแน่นมั่นคงยิ่ง

         เจียงซูเอ๋อร์ดึงปิ่นปักผมของตนออกมาแล้วแทงลงไปบนแขนของชายหนุ่มผู้นั้นชายหนุ่มผู้นั้นเจ็บแขนจึงได้ปล่อยตัวนาง และในเวลาเดียวกันเจียงซูเอ๋อร์ก็โผเข้ามาในอ้อมกอดของหลี่ฉางเฉิง“ท่านพี่ฉางเฉิง” ร่างของนางสั่นสะท้าน หวาดกลัวยิ่งนัก

          “อย่ากลัวไปเลย” หลี่ฉางเฉิงปกป้องนางพลางลูบไหล่ของนางเบาๆ

          แววตาของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความโกรธแค้น “พวกเจ้าช่างขวัญกล้านักพวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร?” เขาคำรามดังก้องผู้ติดตามของเขารีบกลับมายืนข้างกาย

          เสียงคำรามนั้นดังก้องทำให้ทุกคนต่างก็ตกใจ ส่วนร่างของเจียงซูเอ๋อร์นั้นพลันสั่นสะท้านอย่างรุนแรง

          “เจ้าเป็นใครไม่สำคัญ” ทันใดนั้นก็มีเสียงใสกังวานของเด็กน้อยลอยออกมาจากกลุ่มฝูงชน

          ทุกคนหันไปมอง เห็นเพียงเด็กผู้ชายตัวน้อยคนหนึ่ง สวรรค์ เด็กน้อยผู้นี้มาทำอันใดที่นี่?หากไม่ระวังแล้วพลาดพลั้งทำให้บาดเจ็บจนถึงชีวิตจะทำเช่นใด

          ชายหนุ่มผู้นั้นตวัดสายตามองหลี่ลั่วครั้งหนึ่ง “ไสหัวไปซะเปิ่นหวางไม่มีอารมณ์จะคุยกับเด็ก”

          “เปิ่นโหวเองก็ไม่มีอารมณ์จะพูดคุยกับสายลับจากแคว้นอื่นเช่นกัน”หลี่ลั่วกล่าว

          “เจ้าพูดอันใดกัน?” ชายหนุ่มผู้นั้นก้าวขึ้นมาหนึ่งก้าว

          เวลานี้เอง หลี่ฉางเฉิงมาหยุดอยู่ข้างกายหลี่ลั่วทันทีและองครักษ์อีกสี่นายของหลี่ลั่วก็มาถึงเบื้องหน้าหลี่ลั่วในเวลาเดียวกันขวางทางของชายหนุ่มผู้นั้น

          ชายผู้นั้นแค่นเสียงฮึ “ส่งตัวแม่นางผู้นี้ออกมา ไม่เช่นนั้นจะสังหารพวกเจ้าซะ”

          “ช่างพูดจาสามหาวนัก” หลี่ลั่วพูดอย่างดูหมิ่น “ท่านใต้เท้าจวนว่าการท่านดูละครพอแล้ว”

          ท่านใต้เท้าจวนว่าการมาแล้วหรือ?

          ใต้เท้าจวนว่าการขื่นขมยิ่ง ทุกครั้งที่ได้พบกับหลี่เสี่ยวโหวเหฺยมักจะเคราะห์ร้ายอยู่เสมอ “ผู้น้อยคารวะเสี่ยวโหวเหฺย”

          เสี่ยวโหวเหฺย ผู้ใดกัน? ทุกคนไม่รู้จัก

          “การกระทำเช่นนักโทษในแว่นแคว้นของเรา ล่วงเกินธิดาขุนนางใต้แผ่นดินของโอรสสวรรค์จะให้หน้าตาของแคว้นข้าและขุนนางของแคว้นข้าเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?” หลี่ลั่วถามขึ้นเสียงเย็น “ท่านใต้เท้าจวนว่าการรู้หรือไม่ว่าควรทำเช่นไร?”

          “โบยสามสิบไม้ขอรับ” ใต้เท้าจวนว่าการตอบ

          “เปิ่นโหวสงสัยว่าเขาจะเป็นสายลับจากแคว้นอื่น โบยสามสิบไม้พอเสียที่ไหนเล่าพาตัวไปสอบสวนให้ละเอียด” หลี่ลั่วกล่าว

          “นี่...” ใต้เท้าจวนว่าการไม่กล้า

          “มีเรื่องอันใดเปิ่นโหวรับผิดชอบเองอีกสักครู่เปิ่นโหวจะเข้าวังกราบทูลฝ่าบาท เรื่องในวันนี้ท่านต้องปกป้องรักษาหน้าตาของแคว้นเรามีเพียงถูกต้อง ไม่มีผิด” น้ำเสียงที่ยืนกรานหนักแน่นยังคงเป็นน้ำเสียงของเด็กน้อยแต่ที่ใต้เท้าจวนว่าการเห็นบนสีหน้าของหลี่ลั่วนั้นคือใบหน้าของเทพเซียน

          เสียงปรบมือ ‘แปะๆๆ’ จากคนรอบข้างดังขึ้น

          “คนเช่นนี้ต้องลงโทษ”

          “ใช่แล้ว เสี่ยวโหวเหฺยท่านนี้พูดถูก แคว้นของพวกเราเป็นแคว้นใหญ่จะมาให้แคว้นอื่นดูหมิ่นได้เช่นใดกัน”

          “ใต้เท้าจวนว่าการ จับตัวเขาไปซะ”

          “พวกเจ้าบังอาจนัก พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใครข้าคือองค์ชายแห่งแคว้นฉวี่หลง แคว้นฉวี่หลงของพวกเรา...”

          “อุดปากเขาเอาไว้คนผู้นี้แอบอ้างฐานะขององค์ชายแคว้นฉวี่หลงมาทำสิ่งเลวร้ายในแคว้นของเรา มีแผนการมาทำให้แคว้นฉวี่หลงมัวหมองกระทบต่อความสัมพันธ์ระหว่างสองแคว้น ท่านใต้เท้าได้ยินแล้วหรือไม่”หลี่ลั่วขัดคำพูดของเขา

          “ขอรับ เจ้าหน้าที่ เข้าไปจับกุม” ใต้เท้าจวนว่าการรีบสั่งการ

          ศาลจวนว่าการมีหน้าที่รักษาความสงบเรียบร้อยของเมืองหลวง วรยุทธ์ของเจ้าหน้าที่ย่อมไม่อ่อนด้อยแต่คนอีกสี่คนที่อีกฝ่ายนำมาด้วยนั้นฝีมือไม่ธรรมดาสามัญชั่วพริบตาการต่อสู้ยากจะแยกได้ว่าใครแพ้ใครชนะ

          “หลี่ฉางเฉิง ไป” การประมือในสถานการณ์เช่นนี้ แคว้นเราแพ้ไม่ได้เด็ดขาด ไม่เช่นนั้นหน้าตาของแคว้นเราจะเอาไปไว้ที่ใดเล่า

          “ขอรับ” หลี่ฉางเฉิงปล่อยเจียงซูเอ๋อร์แต่ด้วยความที่เจียงซูเอ๋อร์หวาดกลัวเกินไป จึงกอดเขาไว้อย่างแน่นหนาไม่ให้โอกาสเขาได้ปลีกตัวออกมา

          ชายหนุ่มผู้นั้นเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด วรยุทธ์ของหลี่ฉางเฉิงนั้นอยู่ในขั้นดีเลิศอย่างไม่ต้องสงสัยแต่ถูกเจียงซูเอ๋อร์รั้งเอาไว้ และเด็กน้อยผู้นั้น...ชายหนุ่มหัวเราะเสียงเย็นจากปฏิกิริยาของท่านใต้เท้าจวนว่าการนั่น ฐานะของเด็กน้อยผู้นี้สูงส่งยิ่งนัก แต่ต่อให้สูงส่งกว่านี้แล้วจะอย่างไรเล่า?ตนนั้นเป็นท่านอ๋อง แคว้นจีนต้องการเชื่อมสัมพันธไมตรีกับแคว้นฉวี่หลงของพวกเขาและการมาครั้งนี้ก็มาเพื่อเชื่อมสัมพันธไมตรี ถึงครอบครัวของเด็กน้อยจะสูงส่งยิ่งกว่านี้จะเทียบกับพวกเขาได้อย่างไร?

          องครักษ์สี่นายข้างกายเด็กน้อยนั้นมีวรยุทธ์อยู่บ้าง แต่วรยุทธ์ไม่สูงนักสำคัญที่สุดคือผู้ที่ถูกรั้งตัวเอาไว้ การจับกุมเด็กน้อยนั้นเป็นเรื่องง่ายดายพริบตาเดียวชายหนุ่มก็เริ่มเคลื่อนไหว เป้าหมายคือหลี่ลั่ว

          แต่เขาเพียงเพิ่งจะมาถึงเบื้องหน้าหลี่ลั่ว พลันปรากฏองครักษ์สองนายขึ้นมาขวางหน้าเขาเอาไว้อย่างแปลกประหลาดอีกทั้งเขายังสามารถรับรู้ได้ถึงความเยียบเย็นและลึกลับจากร่างของคนทั้งสอง

          องครักษ์เงา

          “เชิญเสี่ยวโหวเหฺยถอยไปที่ที่ปลอดภัยก่อนเถิดขอรับที่นี่ยกให้ผู้น้อยจัดการ” อั้นจินกล่าว

          “พวกเจ้า...เขาให้พวกเจ้ามาหรือไร?” หลี่ลั่วตะลึงเขารู้จักอั้นจินและอั้นมู่ครั้งนั้นกู้จวิ้นเฉินและจวิ้นอีพร้อมกับองครักษ์ทั้งห้าไปรับเขา สองคนนี้คือสองในเหล่าองครักษ์ทั้งห้าเพียงแต่เมื่อกลับมาถึงเมืองหลวงองครักษ์ทั้งห้าก็หายตัวไปคาดไม่ถึงว่าสองคนนี้กลับอยู่ข้างกายตน