The Dark Ages

หลังจากได้ทำความสะอาดเครื่องครัวเสร็จหมดแล้ว ภานุก็ได้ลาแม่ของเขาและเดินออกจากบ้านเพื่อมุ่งหน้าไปโรงเรียนทันที ซึ่งใช้เวลาเพียงไม่นานเขาก็เดินมาถึงในที่สุด

“หืม? ”

เมื่อมาถึงหน้าโรงเรียนเขาก็ได้พบกับอาจารย์เดรคหรือหมาบ้าอีกครั้ง เขาจดจำได้ว่าเมื่อวานนี้นั้นโดนมันทำโทษจนเขาต้องหลังอยู่ในห้องพยาบาล อย่างไรก็ตามก็มีเรื่องที่เขาต้องขอบใจมัน เพราะมันนั้นทำให้เขาไม่ต้องเข้าเรียนวิชาที่น่าเบื่ออย่างวิชาเอาชีวิตรอด

“นักเรียนภานุ! ” เสียงของหมาบ้าดังขึ้นทำให้ภานุต้องหยุดและหันกลับมามองมันด้วยสายตาดุร้าย ซึ่งทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของหมาบ้ากระตุกเล็กน้อย

“แกทำได้ดีมากเมื่อวาน แกเป็นนักเรียนที่มีประสิทธิภาพ แต่แค่นี้ยังไม่เพียงพอที่แกจะรอดชีวิตจากการทดสอบที่จะมาถึงได้ร้อยเปอร์เซ็นต์พยายามเข้าล่ะ! ”

ภานุไม่เคยคิดเลยว่ามาในวันนี้เขาจะได้ยินคำพูดให้กำลังใจจากปากหมาบ้าผู้ดุร้าย อย่างไรก็ตามเป็นอย่างที่หมาบ้าได้กล่าวเอาไว้ เขายังต้องฝึกอีกเยอะ

เมื่อมาถึงห้องเรียนภานุก็ได้นั่งที่ของตัวเองทันที เจ้าอ้วนหวังและสองพี่น้องฝาแฝดอันกับซันนั้นพึ่งจะมาถึงทีหลัง พวกมันต่างเข้ามากล่าวทักทายภานุ ก่อนที่จะชวนกันไปเที่ยวหลังเลิกเรียนในวันนี้ อย่างไรก็ตามเจ้าอ้วนหวังและสองพี่น้องฝาแฝดก็ต้องผิดหวังเมื่อพบกับคำตอบของภานุ

“ขอโทษพวกนายจริงๆ แต่วันนี้ตอนเย็นฉันมีธุระ…”

ภานุตัดสินใจว่าวันนี้เขาจะเดินทางไปที่ไฟต์คลับที่ตึกแม็คเจนเนีย เพื่อพัฒนาตัวเองตามที่ริกได้กล่าวบอกเอาไว้เมื่อวานนี้ เจ้าอ้วนหวังส่ายหัวอย่างเสียดาย อย่างไรก็ตามมันกลับยิ้มขึ้นพร้อมกับกล่าวกับชายหนุ่มว่า

“ไม่เป็นไรเอาไว้เราไปด้วยกันวันหลังก็ได้ ฉันจะเก็บเงินในส่วนของนายเอาไว้ และเราค่อยไปเที่ยวกอดสาวๆ ด้วยกัน! ”

ในตอนแรกนั้นภานุไม่รู้ว่าเจ้าอ้วนหวังต้องการจะพาเขาไปเที่ยวที่ใด แต่เมื่อได้ยินเรื่องของสาวๆ เขาก็กลับมาสนใจทันที อย่างไรก็ตามเขาไม่ต้องการล้มเลิกความตั้งใจที่จะพัฒนาตัวเองเช่นเดียวกัน

เจ้าอ้วนหวังนั้นเป็นเพื่อนที่ดี มันรู้ว่าบ้านของภานุนั้นยากจนมันจึงมักจะนำเงินของมันมาพาเขาเที่ยวเหมือนกับเด็กผู้ชายอื่นๆ และการได้เข้าไปร้านเหล้าที่มีสาวๆ บริการถึงเนื้อถึงตัวนั้นก็เป็นอีกความฝันของภานุที่อยากจะลิ้มลองเช่นเดียวกัน แต่ดูเหมือนเขาจะพลาดโอกาสนั้นในวันนี้

“เจ้าตัวเหม็นนายจะไม่เปลี่ยนใจแน่เหรอ? ”

เจ้าอ้วนหวังกล่าวถามออกมาอย่างสงสัย มันคิดว่าหากมันพูดถึงเรื่องสาวๆ แล้วภานุนั้นจะเปลี่ยนใจและตามมันไปเที่ยว อย่างไรก็ตามสีหน้าของภานุนั้นยังคงหนักแน่นและไม่เปลี่ยนแปลงไปแม้แต่น้อย

“วันนี้ไม่ได้จริงๆ เจ้าอ้วน ฉันต้องทำธุระที่สำคัญมากๆ ซึ่งมันอาจจะมีผลกระทบต่อชีวิตของฉันทั้งชีวิตหลังจากนี้หากพลาดมัน! ”

ทั้งกลุ่มเมื่อได้ยินคำตอบของภานุก็ได้พยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนที่ออดเริ่มชั่วโมงเรียนจะเริ่มขึ้น ทำให้ภานุเห็นว่าทุกคนในห้องเรียนนั้นได้เดินออกจากห้องและเดินลงไปจากตึกเรียน

“เห้อ…เจ้าตัวเหม็นเมื่อวานนี้นายโชคดีมาก ที่แกไม่ได้เข้าคาบฝึกนรกนั่น! แต่วันนี้เราต้องร่วมชะตากรรมกันแล้ว”

เจ้าอ้วนหวังกล่าวขึ้นในขณะที่พากันเดินลงจากตึกเรียนมุ่งหน้าสู่สนามฝึกฝน

“ฉันจะบ้าตาย! ไม่อยากมาโรงเรียนเลยโว้ยยย! ”

“ครูลีน่าแม้จะสวยแต่เธอนั้นโหดเกินไป…”

“ฉันสัญญาเลยว่าถ้ามีโอกาส…ฉันจะ…สั่งสอนเธอให้เข็ด! ”

เหล่านักเรียนชายที่เดินตรงไปยังสนามฝึกต่างพูดคุยกันถึงเรื่องครูฝึกที่หน้าเลือด บางคนพูดด้วยสีหน้าท่าทางหวาดกลัว บางคนก็แสดงสีหน้าหื่นกาม ภานุอดไม่ได้ที่จะนึกถึงครูลีน่าที่พวกมันพูดถึงเช่นเดียวกัน เพราะครูคนนี้นั้นขึ้นชื่อว่าเป็นครูที่มีหน้าอกใหญ่ที่สุดเท่าที่ชายหนุ่มเคยเจอมาในชีวิต แต่ข้อเสียของนางคือบุคลิกที่เย็นชาและสั่งสอนนักเรียนอย่างโหดร้ายไร้ความปรานี

“เมื่อวานพวกนายเรียนอะไรกัน? ”

ภานุกล่าวถามเจ้าอ้วนหวังและสองพี่น้องฝาแฝดเมื่อทั้งหมดได้เดินมาถึงสนามฝึกซ้อมแล้ว

“เมื่อวานพวกเราฝึกใช้ดาบ…หญิงนมโตคนนั้นใช้พวกเราให้ฝึกแทงดาบกว่าหนึ่งพันรอบ! เธอบ้าไปแล้ว ฉันล่ะอยากจะเอาดาบแทงเธอเสียให้เข็ด! ”

เจ้าอ้วนหวังกล่าวออกมาด้วยความโกรธเคืองแต่เมื่อมันนึกถึงหน้าอกคู่โตและสะโพกที่สวยงามของอาจารย์ลีน่าสีหน้าของมันก็เปลี่ยนเป็นตื่นเต้นทันที ในขณะที่นักเรียนปีสามจากทุกห้องมารวมกันที่สนามฝึกซ้อม ก็เกิดเสียงพูดคุยที่ฟังดูวุ่นวายขึ้น จำนวนนักเรียนปีสามนั้นมีกว่า เก้าร้อยสามสิบคนซึ่งไม่ต่างอะไรจากกองทัพเมื่อมายืนรวมกันในชุดฝึกซ้อมของทางโรงเรียน

ทันใดนั้นทุกคนก็ต้องเงียบลงเมื่อเห็นการมาถึงของหญิงงามผู้หนึ่ง เธอสวมเสื้อวอร์มสีฟ้ารัดรูปร่างที่เซ็กซี่ของเธอ โดยเฉพาะส่วนหน้าอกนั้นเหล่านักเรียนต่างจ้องมองมันราวกับจะกลืนกินมันทั้งสอง ผิวของเธอค่อนข้างเข้มอย่างไรก็ตามมันยังดูสวยและเรียบสนิท เธอมีผมที่ยาวสะท้อนประกายสีเหลืองทอง ดวงตาที่เป็นเอกลักษณ์สีฟ้ากวาดมองทุกคนในสนามฝึกซ้อม แม้ดวงตาและใบหน้าของเธอจะสวยงามเพียงใด แต่เมื่อพวกเขามองไปที่ดวงตาของเธอพวกเขาจะต้องหวาดกลัวและรู้สึกหนาวสั่นทันที เพราะดวงตาของเธอนั้นช่างดูเย็นชาจริงๆ

“ฉันจะขานชื่อ ใครไม่ยกเมื่อถือว่าขาดเรียนในวันนี้ และจะต้องทำการฝึกซ้อมซ่อมในครั้งหน้า! ”

“จอร์น เฮนรี่! ”

“คะ..ครับ! ”

“ปีเตอร์ แพน! ”

“มาครับ! ”

…..