" ในที่สุด......โลกที่เต็มไปด้วยความมืดมิดและเสียงกรีดร้องก็ได้จบลงเสียที "
น้ำเสียงอันก้องกังวานและน่าขนลุกดังออกมาจากร่างยมทูต รอบๆ ตัวเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตายที่รวมตัวกันเป็กลุ่มหมอกสีดำแผ่กระจายออกมาและกลืนกินทุกสรรพสิ่งจนกลายเป็เถ้าธุลี เคียวสีดำทมิฬในมือได้สะบั้นราชันย์ิญญาจนขาดเป็ 2 ท่อน
เสียงการต่อสู้อันยาวนานราวกับพายุร้ายนับ 1000 ปีระหว่างยมทูต 1 ตนและิญญาร้ายนับล้านล้านดวงได้จบลงแล้ว จากนั้นไม่นานประตูมิติได้เปิดออกเพื่อส่งยมทูตกลับบ้านหลังจากภารกิจเสร็จสิ้น
ยมทูตในผ้าคลุมสีดำลอยตัวบนอากาศไปทางประตูมิติอย่างช้าๆ แม้ว่าเขาจะไม่สามารถแสดงความรู้สึกทางสีหน้าออกมาได้ แต่ถึงอย่างนั้นภายในใจของเขากับเต็มไปด้วยความตื่นเต้นดีใจ
เนื่องจากดวงิญญาของยมทูตแท้จริงแล้วเป็เพียงเด็กนักเรียนธรรมดาคนหนึ่ง แต่เมื่อ 1000 ปีก่อนนักเรียนคนนั้นได้เสียชีวิตจากโรคร้าย พระเ้าจึงได้ยื่นข้อเสนอจะคืนชีพให้โดยมีข้อแลกเปลี่ยนคือเขาจำเป็ต้องไปปราบราชันย์ิญญาในต่างโลกเสียก่อน
พอได้ยินข้อแลกเปลี่ยนนักเรียนจึงตอบตกลงในทันที การได้ไปใช้ชีวิตในต่างโลกมันเป็ความฝันของโอตาคุอย่างเขา แต่ทว่าความฝันนั้นก็ได้พังทลายอย่างย่อยยับเพราะโลกที่เขาถูกส่งไปมีเพียงิญญาร้ายและปีศาจ
นอกเหนือจากนั้นก็ไม่มีสิ่งมีชีวิตอื่นๆ อีกเลยราวกับว่าที่แห่งนั้นคือขุมนรกอย่างแท้จริง..
ยมทูตฝึกหัดผู้ซึ่งถูกส่งมาปราบปรามเหล่าดวงิญญาร้ายในขุมนรกได้ใช้ชีวิตอย่างเดียวดายท่ามกลางศัตรูนับล้านล้านดวง หลายครั้งที่เกือบโดนิญญาร้ายรุมสังหารและหลายๆ คราวที่ต้องนั่งโศกเศร้าในโลกที่ไร้ซึ่งดวงตะวัน
ความหวังจะได้ออกจากขุมนรกคือแรงบันดาลใจเพียงหนึ่งเดียวที่ประคับประคองให้ยมทูตฝึกหัดลุกขึ้นและคว้าเคียวในมือเข้าต่อสู้เพื่อหวังว่าสักวันหนึ่งจะสามารถจัดการราชันย์ิญญาและกลับบ้าน
เขาเริ่มต้นด้วยการโจมตีิญญาอ่อนแอและกลืนกินดวงิญญานั้นเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งให้แก่ตัวเอง หลังจากนั้นก็ค่อยๆ โจมตีิญญาร้ายระดับสูงไปทีละขั้นเรื่อยๆ จนวันเวลาผ่านไปกว่า 1000 ปีจนในที่สุดราชันย์ิญญาก็ถูกโค่นลง
" ตามสัญญาที่ตกลงกันเอาไว้ จงคืนชีพให้แก่ข้าหรือจะให้ข้ากลืนกินดวงิญญาของเ้า.... "
หลังจากที่ยมทูตเข้าไปในประตูมิติเขาก็ถูกส่งมายังวิหารแห่งหนึ่งซึ่งเป็สถานที่พักผ่อนของพระเ้า นิ้วมือที่มีแต่กระดูกได้ชี้ไปทางพระเ้าพร้อมกับเอ่ยปากทวงสัญญาด้วยน้ำเสียงอันเยือกเย็น ออร่าแห่งความตายแผ่กระจายออกจากร่างยมทูตก่อนจะย้อมวิหารสีทองและเปลี่ยนมันจนกลายเป็สีดำสนิท
เคียวสีดำซึ่งเคยสะบั้นดวงิญญาร้ายมานับครั้งไม่ถ้วนได้ปลดปล่อยแรงกดดันจนวิหารเริ่มสั่นะเืราวกับแผ่นดินไหว นี่เป็คำเตือนว่าหากพระเ้าผิดสัญญายมทูตก็พร้อมจะปลิดชีวิตและกลืนกินดวงิญญาของพระเ้าได้ทุกเวลา
" อย่ากังวลใจไปเลยยมทูตเอ๋ย...ข้าจะคืนชีพให้เ้าตามสัญญา "
พระเ้าไม่ได้ถือสาคำพูดข่มขู่ของยมทูตตรงหน้า แต่ตรงกันข้ามพระเ้าได้ส่งรอยยิ้มเป็มิตรและอบอุ่นให้อีกฝ่ายพร้อมกับสะบัดมือหนึ่งครั้ง จากนั้นไม่นานวงแหวนเวทย์มนตร์สีทองส่องประกายใต้เท้าของยมทูตและส่งเขากลับไปยังโลกมนุษย์
ณ โลกมนุษย์
" เดธ! นี่เธอกล้าหลับในคาบเรียนของอาจารย์เหรอ...ตื่นเดี๋ยวนี้เลยนะ!! " อาจารย์สาวสวยประจำชั้นมัธยมปลายใช้สันหนังสือฟาดลงไปบนหัวนักเรียนชายคนหนึ่งที่แอบงีบหลับในห้องเรียนจนเกิดเสียงดัง โป๊ก!
แต่ทว่า!
" เ้าดวงิญญาแสนอ่อนแอ! กล้าดียังไงถึงมาลอบโจมตียมทูตผู้นี้! " เมื่อโดนจู่โจมเดธหรือยมทูตที่พึ่งคืนชีพด้วยพลังของพระเ้าใช้มือจับไปบริเวณหน้าอกอาจารย์สาวก่อนจะกระชากเพื่อดึงเอาดวงิญญาออกมา
ทันใดนั้นเขาต้องรีบหยุดการกระทำของตนพร้อมกับเบิกตากว้างเมื่อคนตรงหน้าไม่ใช่ิญญาร้ายแต่กับเป็มนุษย์!
เดธเริ่มมองสำรวจไปทั่วห้องเรียนก่อนจะหยิบนาฬิกาขึ้นมาดูก็พบว่าตอนนี้เวลา 13: 36 นาที แสดงว่าพระเ้าได้คืนชีพให้เขาตามสัญญา
เดธที่ควรจะตายเพราะหัวใจวายเฉียบพลันตอน 13: 35 นาทีแต่ตอนนี้กับกลายเป็ว่าเขาแค่งีบหลับเฉยๆ
ในทีแรกเดธคิดว่าตัวเองแค่ฝันไป ทั้งเื่พระเ้าและการกลายเป็ยมทูต แต่พอได้เห็นตัวเลขที่กำลังนับถอยหลังบนหัวของเพื่อนร่วมห้องความคิดพวกนั้นจึงได้หายไปทันที เนื่องจากตัวเลขเ่าั้คือหนึ่งในความสามารถของยมทูต
ดวงตาที่สามารถมองเห็นอายุขัยและเวลาตายของสิ่งมีชีวิต..
' ทั้งที่กลับมายังโลกมนุษย์แล้วแต่ทำไมพลังของยมทูตยังคงอยู่เช่นเดิม? '
เดธครุ่นคิดภายในใจหากพลังยมทูตยังไม่หายไปนั้นก็เท่ากับว่าเขาสามารถเปลี่ยนร่างเป็ยมทูตได้เหมือนเดิม ในขณะที่เขากำลังตกอยู่ในห้วงความคิดก็ได้มีเสียงแหลมใสปนโทสะดังขึ้นและปลุกเขาให้ตื่นจากภวังค์
" เมื่อไหร่เธอจะเอามือออกไป..ห๊ะ! ตามอาจารย์มาที่ห้องพักครูเดี๋ยวนี้!! " พูดจบอาจารย์สาวก็ใช้มือติดกระดุมที่หลุดลุ่ยจนเห็นชุดชั้นในลายลูกไม้อย่างร้อนรน จากนั้นเธอได้ดึงหูของเดธด้วยใบหน้าแดงก่ำเพราะความอับอายก่อนจะลากไปที่ห้องพักครู
" เฮ้ยๆๆ ไอ้เดธมันใจกล้าดีว่ะ ฮ่าๆๆๆ "
" ตรูล่ะอิจฉาในความกล้าของมันชิบหายที่ได้จับหน้าอกใหญ่ๆ นั้น "
" ร้ายกาจจริงๆ สวยพี่สวย ฮ่าๆๆๆ "
เหล่านักเรียนชายได้สนทนากันอย่างออกรสเกี่ยวกับการกระทำของเดธอย่างสนุกสนาน อาจารย์สาวเมื่อได้ยินก็ยิ่งโกรธและเริ่มดึงหูเขาแรงกว่าเดิม ถึงแม้จะเป็แบบนั้นแต่เดธกับไม่ได้แสดงความเ็ปออกมาเพราะหากเปรียบเทียบกับโลกที่เขาพึ่งไปเผชิญมาก่อนหน้านี้การโดนอาจารย์ดึงหูมันก็แค่ทำให้รู้สึกคันๆ เท่านั้นเอง
เดธยกยิ้มขึ้นอย่างอารมณ์ดี ต่อจากนี้เขาจะได้ใช้ชีวิตสงบสุขภายใต้แสงอาทิตย์ อีกทั้งไม่ต้องทนเหงาหรือรู้สึกเดียวดายในโลกที่มืดมิดอีกต่อไปแล้ว
เวลาแห่งสุขพึ่งจะเริ่มได้ไม่นาน ทันใดนั้นเองวงแหวนเวทย์มนตร์สีแดงได้ปรากฏใต้เท้าของอาจารย์สาวก่อนจะดูดเอาร่างของเธอเข้าไป แต่ด้วยนิ้วที่กำลังดึงใบหูของเดธเอาไว้จึงส่งผลให้ยมทูตในร่างมนุษย์ถูกดูดเข้าไปในวงแหวนเวทย์มนตร์ด้วยเช่นกัน
" ขอต้อนรับท่านผู้กล้าสู่โลกของพวกเรา ข้ามีนามว่า...เอ๋? ทำไมผู้กล้าถึงมี 2 คนล่ะ? "
4K
