เหล่าหวานใจ กับนายพูดไม่เก่ง

        กลิ่นหอมเย้ายวนของน้ำหอมสตรีระดับไฮเอนด์ปะทะเข้ากับประสาทรับกลิ่นอย่างจัง พร้อมๆ กับที่ร่างระหงในชุดเดรสราตรีสีแดงสดเขย่งปลายเท้าที่เปลือยเปล่าของเธอขึ้น และก่อนที่หมาป่าเดนตายอย่างธีร์จะทันได้ตั้งตัวหรือขยับตัวหลบหนี ริมฝีปากอ่อนนุ่มที่ถูกแต่งแต้มด้วยสีแดงสดของเธอก็ประทับและประกบเข้ากับริมฝีปากของเขาอย่างแนบแน่น!

        สัมผัสที่จู่โจมเข้ามานั้นเต็มไปด้วยความนุ่มนวลทว่าแฝงไปด้วยความเร่าร้อนและเอาแต่ใจ มันปิดกั้นคำพูดทุกคำของชายหนุ่มให้กลืนหายลงไปในลำคออย่างสมบูรณ์แบบ!

        ทันทีที่โรสพุ่งเข้ามาจูบ ธีร์ก็ถึงกับเบิกตากว้างและทำตัวไม่ถูก สัญชาตญาณการต่อสู้ระดับพระกาฬที่เคยใช้เอาชีวิตรอดในสมรภูมิรบกลับด้านชาไปชั่วขณะ ร่างกายที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามเนื้อแข็งแกร่งดุจหินผาแข็งทื่อราวกับถูกสาป ชายหนุ่มไม่นึกฝันเลยว่าผู้หญิงที่งดงามราวกับงานศิลปะชั้นยอดคนนี้ จะใจกล้าและเป็นฝ่ายรุกจู่โจมเข้าหาเขาอย่างอุกอาจถึงขนาดนี้

        ริมฝีปากของโรสบดเบียดเข้าหาเขาอย่างเชี่ยวชาญ หญิงสาวพยายามขยับกลีบปากเพื่อล่อลวงให้เขาเปิดรับสัมผัสที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ร่างกายอันอ่อนนุ่มที่เต็มไปด้วยส่วนเว้าส่วนโค้งเบียดชิดเข้าหาแผงอกกว้างของเขาจนแทบจะหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน

        ทว่า... ก่อนที่ธีร์จะได้ตอบสนองหรือทำอะไรลงไป เสียงลูกบิดประตูกระจกที่เชื่อมระหว่างระเบียงกับห้องนอนก็ถูกผลักให้เปิดออก!

        "ธีร์คะ... คุณโอเคดีไหมคะ?"

        น้ำเสียงนุ่มนวลของเพียงฟ้าดังกังวานขึ้นมา ทว่าประโยคแห่งความห่วงใยนั้นก็ต้องสะดุดลงกะทันหัน เมื่อสายตาของนางพญาสาวปะทะเข้ากับภาพของคู่หมั้นหนุ่มที่กำลังถูกเพื่อนสนิทของเธอจูบอย่างดูดดื่มอยู่ที่ริมระเบียง!

        "อุ๊ย!" เพียงฟ้าหลุดเสียงอุทานออกมาเบาๆ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ

        เสียงอุทานนั้นเปรียบเสมือนสวิตช์ที่สับให้ระบบประสาทของธีร์กลับมาทำงานอีกครั้ง ชายหนุ่มได้สติทันที เขาเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก ก่อนจะรีบยกมือขึ้นดันหัวไหล่ของหญิงสาวในชุดเดรสสีแดงสด และผลักร่างของโรสให้ออกห่างจากตัวเขาอย่างรวดเร็ว

        ธีร์รีบก้าวเท้าถอยหลังออกมาสองก้าวเพื่อรักษาระยะห่าง ชายหนุ่มหันขวับไปมองที่ประตูระเบียงด้วยหัวใจที่เต้นระรัว และเขาก็ต้องหน้าซีดเผือดเมื่อพบว่า 'เพียงฟ้า' คู่หมั้นสาวของเขากำลังยืนอยู่ตรงนั้น... และที่สำคัญคือ ขนาบข้างของนางพญาสาวยังมีร่างของ 'หยกนภา' โค้ชคิวบู๊สาวในชุดราตรีสีขาวมุกยืนอยู่ด้วยอีกคน!

        "ม... ไม่ใช่นะ! ไม่ใช่แบบนั้น!"

        ชายหนุ่มผู้กุมความตายเอาไว้ในกำมือ ผู้ซึ่งไม่เคยหวาดหวั่นต่อปลายกระบอกปืนหรือคมมีดของศัตรู บัดนี้กลับมีอาการลุกลี้ลุกลนอย่างเห็นได้ชัด ธีร์รีบยกมือขึ้นโบกไปมาและเอ่ยปากแก้ตัวเป็นพัลวัน "คือผมอธิบายได้นะ! ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนี้จริงๆ มันเป็นอุบัติเหตุ!"

        ตรงข้ามกับท่าทีแตกตื่นของชายหนุ่ม โรสที่เพิ่งถูกผลักไสให้ออกห่าง กลับไม่มีทีท่าสะทกสะท้านหรือรู้สึกผิดเลยแม้แต่น้อย หญิงสาวในชุดเดรสสีแดงสดยังคงยืนหยัดด้วยท่วงท่าที่สง่างาม เท้าเปลือยเปล่าของเธอยืนหยัดบนพื้นหินอ่อนอย่างมั่นคง ริมฝีปากที่เคลือบด้วยลิปสติกสีสดคลี่ยิ้มเย้ายวน ก่อนที่เธอจะยกปลายนิ้วเรียวขึ้นแตะที่ริมฝีปากของตนเองเบาๆ แล้วปรายตามองธีร์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความขบขัน

        "แหม... เห็นเพียงฟ้าเคยบอกว่าคุณผ่านผู้หญิงมาไม่น้อย แถมยังมีประสบการณ์โชกโชน..." โรสเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหยอกเย้าและจงใจยั่วโมโห "แต่ดูเหมือนว่า... จะไม่ได้ 'เชี่ยวชาญ' ขนาดนั้นนะคะเนี่ย เพราะตอนที่ฉันจูบคุณเมื่อกี้... คุณก็ชะงักและแข็งทื่อไปพักหนึ่งจริงๆ ซะด้วยสิ"

        คำพูดแฉพฤติกรรมอย่างตรงไปตรงมาของซูเปอร์โมเดลสาวทำเอาธีร์ถึงกับอ้าปากค้าง แต่ในเวลานี้เขาไม่มีอารมณ์จะมาต่อล้อต่อเถียงหรือสนใจคำยั่วยุของโรส ชายหนุ่มหันขวับกลับไปหาเพียงฟ้า เอาแต่พยายามอธิบายและแก้ตัวกับคู่หมั้นสาวเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจ

        "คุณฟ้าครับ คือว่า... ผมไม่นึกเลยว่าจู่ๆ เธอจะทำแบบนี้!" ธีร์พยายามอธิบายเหตุการณ์ให้กระจ่าง "ผมไม่ได้ตั้งใจจะจูบเธอนะครับ! แบบว่า... จู่ๆ เธอก็เดินเข้ามาแล้วก็... พุ่งเข้ามาจูบผมเองเลย!"

        เขาพยายามจะอธิบายถึงสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างสุดความสามารถ ทว่าสิ่งที่เขาได้รับกลับมา กลับไม่ใช่ปฏิกิริยาหึงหวง โกรธเกรี้ยว หรือน้ำตาของความเสียใจอย่างที่ผู้หญิงทั่วไปควรจะเป็นเมื่อเห็นคู่หมั้นของตนเองจูบกับหญิงอื่น

        เพียงฟ้าทำเพียงแค่ยกสองแขนขึ้นกอดอก ท่วงท่าของนางพญาสาวยังคงสง่างามและเยือกเย็น เธอระบายยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ก่อนจะก้าวเดินผ่านบานประตูกระจกเข้ามาภายในระเบียงอย่างเชื่องช้า

        ในขณะเดียวกัน หยกนภาที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ด้านหลัง ก็ยกสองมือขึ้นประสานเอาไว้ที่ท้ายทอยด้วยท่าทีสบายๆ โค้ชคิวบู๊สาวเดินตามเพียงฟ้าเข้ามาในระเบียง ก่อนจะหรี่ตามองเพื่อนสนิทในชุดเดรสสีแดงสด แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงห้าวๆ ที่แฝงไปด้วยความหงุดหงิด

        "อะไรกันเนี่ยยัยโรส!?" หยกนภาโวยวายขึ้นมาดื้อๆ "เธอเพิ่งจะเดินทางมาถึงทีหลังแท้ๆ แต่กลับกล้า 'ชิงลงมือ' ก่อนฉันอีกเหรอยะ!? หัดรู้จักคำว่าทำตามคิวบ้างสิยะ!"

        ประโยคโวยวายของหยกนภาไม่ได้มีความโกรธแค้นเรื่องการแย่งชิงคนรัก แต่มันกลับฟังดูเหมือนเด็กสาวที่กำลังบ่นเพื่อนที่แซงคิวซื้อของเล่นชิ้นโปรดเสียมากกว่า

        โรสที่ถูกเพื่อนสนิทต่อว่า กลับหัวเราะเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยโฉบเฉี่ยว "โทษทีนะยัยหยก... พอดีฉันเองก็รอเขามานานแสนนานเหมือนกันนี่นา" ซูเปอร์โมเดลสาวปรายตามองไปที่ธีร์ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาเป็นประกาย "และอีกอย่าง... พอได้เห็นหน้าเขาใกล้ๆ แบบนี้แล้ว ฉันก็อยากจะแกล้งเขาขึ้นมายังไงก็ไม่รู้... บอกไม่ถูกเหมือนกัน รู้แค่ว่าความรู้สึกมันพาไปน่ะ"

        "ไม่สนเฟ้ย!" หยกนภาค้านเสียงแข็ง เดินเข้าไปประจันหน้ากับโรสอย่างเอาเรื่อง "ฉันต่างหากที่เป็นคนเจอเขาก่อนเธอนะ! แถมฉันยังเคยประลองฝีมือกับเขามาแล้วด้วย ดังนั้น... ฉันก็ต้องได้ก่อนสิ!"

        "ช่างลำดับคิวสิยะ!" โรสสะบัดหน้าเชิดใส่เพื่อนสนิทอย่างไม่ยอมแพ้ "ก็ฉันสนใจเขาแล้วนี่นา ใครไวกว่าคนนั้นก็ต้องได้เปรียบสิ จริงไหม?"

        แล้วหยกนภากับโรสก็ยืนจ้องหน้าเขม็ง ทุ่มเถียงกันไปมาด้วยเรื่อง 'ลำดับคิว' อย่างเอาเป็นเอาตาย ท่ามกลางบรรยากาศที่ควรจะตึงเครียด แต่มันกลับกลายเป็นการปะทะคารมของสองสาวเพื่อนสนิทที่ดูไร้สาระและพิลึกพิลั่นที่สุด

        ในขณะที่สองสาวกำลังเถียงกันอย่างออกรสออกชาตินั้น ธีร์ที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ตรงกลางถึงกับขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น ชายหนุ่มยืนนิ่งค้างไปชั่วขณะ ภายในหัวเต็มไปด้วยความมึนงงและสับสนอย่างถึงที่สุด เขารู้สึกเหมือนบทสนทนาตรงหน้านี้มันช่าง 'ไม่ถูกต้อง' เอาเสียเลย! ทำไมพวกเธอถึงมาเถียงกันเรื่องคิว? ทำไมเพียงฟ้าถึงไม่โกรธที่เพื่อนสนิทมาจูบเขา?

        ชายหนุ่มหันขวับไปทางคู่หมั้นสาวที่ยืนกอดอกมองดูเพื่อนทั้งสองเถียงกันด้วยรอยยิ้มบางๆ ธีร์สูดลมหายใจเข้าลึก เตรียมจะอ้าปากอธิบายถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้ให้เธอฟังอีกครั้ง

        "คุณฟ้าครับ คือผม..."

        ทว่า เพียงฟ้ากลับเป็นฝ่ายขยับตัวก้าวเข้ามาหาเขา หญิงสาวแตะมือลงบนท่อนแขนแกร่งของเขาอย่างแผ่วเบา รอยยิ้มหวานละมุนที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นถูกส่งมาให้ ก่อนที่เธอจะเอ่ยขัดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างแท้จริง

        "คุณไม่เป็นไรนะคะธีร์?"

        ธีร์ถึงกับชะงักค้าง ใบหน้าหล่อเหลาทำหน้างงงวยอย่างเห็นได้ชัด คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันหนักกว่าเดิม "ไม่เป็นไร...? ไม่เป็นไรเรื่องอะไรครับ?"

        เพียงฟ้าทอดสายตามองเขาด้วยแววตาที่ลึกซึ้ง "ก็เรื่องที่คุณได้เจอกับ 'พลเอกทรงพล' ในงานเลี้ยงเมื่อครู่นี้ไงคะ... ฉันเห็นคุณขอตัวขึ้นมาพัก แล้วก็เงียบหายไปนานไม่ยอมลงมาสักที ฉันก็เลยรู้สึกเป็นห่วง... กลัวว่าคุณจะคิดมากเรื่องในอดีตจนไม่สบายใจน่ะค่ะ"

        ประโยคที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความใส่ใจนั้น ทำเอาหัวใจของหมาป่าหนุ่มกระตุกวูบ ธีร์รู้สึกถึงก้อนความรู้สึกแปลกประหลาดที่แล่นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ ความรู้สึกผิดก่อตัวขึ้นในใจอย่างบอกไม่ถูก

        ที่ผ่านมา ผู้หญิงตรงหน้าคนนี้มักจะแสดงความห่วงใยและคอยสังเกตความรู้สึกของเขาอยู่เสมอ ทั้งที่ในความเป็นจริงแล้ว ด้วยรูปร่างหน้าตา ฐานะ และความเพียบพร้อมระดับเธอ เธอสามารถหาผู้ชายที่ดีกว่าเขา สมบูรณ์แบบกว่าเขา และมีประวัติขาวสะอาดกว่าเขานับร้อยนับพันคนได้อย่างง่ายดาย แต่เธอก็ยังคงเลือกที่จะยืนอยู่เคียงข้างเขา ปกป้องเขา และใส่ใจเขาในทุกๆ รายละเอียด

        แม้ว่าเดิมที จุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ระหว่างเขาและเธอ จะเกิดจากการที่เธอตั้งใจจะรักษาสัญญาเพื่อ 'ตอบแทนบุญคุณ' ของปู่เขาเท่านั้น แต่เมื่อเวลาผ่านไป ธีร์ก็ยิ่งมั่นใจและสัมผัสได้ว่า... ความเป็นห่วงเป็นใยที่นางพญาสาวคนนี้มอบให้เขานั้น มันคือ 'ความจริงใจ' ที่บริสุทธิ์และไม่มีความเสแสร้งแปลกปลอมเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย

        ชายหนุ่มทอดสายตามองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของเพียงฟ้า ความสับสนและตื่นตระหนกจากเหตุการณ์จูบเมื่อครู่ค่อยๆ มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นและรอยยิ้มบางๆ ที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา

        "ผมดีขึ้นมากแล้วครับ..." ธีร์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด "ผมไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกครับ แค่หนีความวุ่นวายขึ้นมานึกถึงเรื่องราวในอดีตเล็กน้อยเท่านั้นเอง... คุณไม่ต้องเป็นห่วงผมหรอกครับ"

        เพียงฟ้ายังคงมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม ธีร์จึงตัดสินใจเอ่ยประโยคถัดมา เพื่อยืนยันว่าเขาไม่ได้จมปลักอยู่กับความเจ็บปวดในอดีตอีกต่อไปแล้ว

        "ความจริงแล้ว..." ธีร์เว้นจังหวะ นัยน์ตาสีเข้มทอประกายความทรงจำ "การที่ผมถูกปลดและได้จับพลัดจับผลูไปเป็นทหารรับจ้างขององค์กรวูลฟ์แฟง... มันก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรนักหรอกครับ"

        ชายหนุ่มระบายยิ้มออกมาจากใจจริง "ที่นั่น... ทำให้ผมได้เจอทั้งหัวหน้าหน่วยที่เก่งกาจและเด็ดขาดอย่าง 'อีวาน่า' ได้เจอเพื่อนร่วมรบที่ทำให้ชีวิตในสมรภูมิของผมมีสีสันขึ้นมาได้อย่าง 'โลแกน' กับ 'แซม' พวกเขาเป็นครอบครัวอีกแบบหนึ่งของผม... ดังนั้น เมื่อมองย้อนกลับไป ผมว่าเส้นทางที่ผมเดินมา... มันก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรนักหรอกครับ"

        เมื่อได้ฟังคำตอบที่เต็มไปด้วยการยอมรับและก้าวข้ามอดีตของชายหนุ่ม เพียงฟ้าก็ระบายยิ้มกว้างออกมาอย่างโล่งอก แววตาของนางพญาสาวเปล่งประกายความสุขที่เห็นคู่หมั้นของเธอไม่ได้ถูกอดีตทำร้ายอีกต่อไป

        "ได้ยินคุณพูดแบบนี้... ฉันก็โล่งใจค่ะ" เพียงฟ้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ก่อนจะกระชับมือที่จับแขนเขาเอาไว้ "ถ้าอย่างนั้น... เรากลับลงไปที่งานเลี้ยงข้างล่างกันเถอะค่ะ คุณคือ 'พระเอก' ของงานในค่ำคืนนี้นะคะ การที่คุณปลีกตัวหนีแขกเหรื่อมานานแบบนี้ มันดูไม่ดีหรอกค่ะ"

        ธีร์พยักหน้ารับคำชวนนั้นอย่างว่าง่าย ทว่า... เมื่อสติสัมปชัญญะกลับมาทำงานอย่างเต็มที่ เขาก็นึกขึ้นได้ถึงเหตุการณ์สำคัญที่เพิ่งจะเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ ชายหนุ่มรีบรั้งแขนของเธอเอาไว้เบาๆ

        "เดี๋ยวก่อนครับฟ้า..." ธีร์เอ่ยเรียกชื่อเธอด้วยความเคยชิน "คือว่า... เรื่องสิ่งที่คุณเพิ่งจะเห็นเมื่อกี้ ตอนที่คุณเปิดประตูเข้ามาน่ะครับ ผมอธิบายได้จริงๆ นะครับ คือผมกับคุณโรส..."

        ทว่า ยังไม่ทันที่ธีร์จะได้แก้ตัวจนจบประโยค เพียงฟ้ากลับทำเพียงแค่ส่งยิ้มหวานละมุนมาให้เขา หญิงสาวไม่ได้สนใจคำอธิบายนั้นเลยแม้แต่น้อย เธอส่ายหน้าเบาๆ ราวกับว่าเรื่องที่เขาเพิ่งถูกหญิงอื่นจูบนั้นเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยที่ไม่ได้สลักสำคัญอะไรเลย

        "กลับไปที่งานเลี้ยงกันนะคะ"

        เพียงฟ้าเอ่ยตัดบทอย่างนุ่มนวล แต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาด ก่อนที่เธอจะจัดการควงแขนของชายหนุ่มเอาไว้แน่น และทำท่าจะพาเขาเดินออกไปจากระเบียงห้องนอนในทันที

        เมื่อเห็นว่าเพื่อนสนิทกำลังจะพาเป้าหมายหนีไปดื้อๆ หยกนภาและโรสที่กำลังยืนเถียงกันเรื่องคิวอยู่นั้น ก็ถึงกับเบิกตากว้างและหยุดชะงักการปะทะคารมลงแทบจะในทันที!

        "เดี๋ยวก่อน! จะไปไหนกันน่ะ!?" หยกนภาร้องโวยวายขึ้นมา รีบสาวเท้าก้าวตามมาติดๆ

        "นั่นสิฟ้า!" โรสเอ่ยเสริมด้วยน้ำเสียงไม่ยอมแพ้ "อย่าบอกนะว่า... เธอคิดจะ 'ครอบครอง' เขาเอาไว้คนเดียวน่ะ!? ที่พวกเราตกลงกันไว้... มันไม่ใช่แบบนี้นี่นา!"

        คำว่า 'ครอบครอง' และ 'ตกลงกันไว้' ที่หลุดออกมาจากปากของหญิงสาวทั้งสองคน ทำเอาธีร์ที่กำลังถูกเพียงฟ้าควงแขนอยู่ถึงกับชะงักกึก ชายหนุ่มทำหน้างงงวยอย่างปิดไม่มิด คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแน่นขณะหันกลับไปมองใบหน้าของหญิงสาวทั้งสามคนสลับกันไปมา

        "ตกลงอะไร...? พวกคุณตกลงอะไรกันไว้เหรอครับ?" ธีร์เอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจอย่างถึงที่สุด สัญชาตญาณระวังภัยของหมาป่าหนุ่มเริ่มส่งสัญญาณเตือนตื๊ดๆ อยู่ในหัว

        ทว่า เพียงฟ้ากลับไม่ได้ให้คำตอบที่กระจ่างชัดแก่อดีตทหารรับจ้าง นางพญาสาวทำเพียงแค่หันกลับไปส่งยิ้มบางๆ ให้กับเพื่อนสนิททั้งสองคนของเธอ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เหนือกว่า

        "ก็ตามที่พวกเรา 'ตกลง' กันไว้นั่นแหละย่ะ..." เพียงฟ้ายิ้มกริ่ม "แต่เป็นเพราะว่าพวกเธอสองคนมัวแต่เอาแต่เถียงกันไปเถียงกันมาแบบนี้ไง ฉันก็เลยต้องขอพาเขาลงไปข้างล่างก่อน... เอาเป็นว่า พวกเธอสองคนก็เคลียร์กัน คุยกันให้เสร็จเรียบร้อยก็แล้วกันนะ เสร็จแล้ว... ก็ตามลงไปเจอกันข้างล่างล่ะ!"

        พูดจบ เพียงฟ้าก็ไม่รอช้า หญิงสาวจัดการกระชับวงแขน ควงคู่หมั้นหนุ่มเดินลิ่วๆ ออกจากห้องนอนมาสเตอร์สวีทไปในทันที ทิ้งให้เพื่อนสนิทอีก 2 คนต้องยืนมองหน้ากันเลิ่กลั่กอยู่ตรงระเบียง ก่อนที่ทั้งคู่จะได้สติและรีบสาวเท้าวิ่งตามหลังร่างของชายหนุ่มและนางพญาสาวออกไปติดๆ!

        ร่างของอดีตทหารรับจ้างหนุ่มถูกคู่หมั้นสาวควงแขนกึ่งลากกึ่งจูงให้เดินห่างออกมาจากบริเวณระเบียงห้องนอนมาสเตอร์สวีท ทิ้งให้หญิงสาวอีกสองคนต้องรีบก้าวเท้าเดินตามหลังมาติดๆ ตามทางเดินที่ปูด้วยพรมทอมือหนานุ่มของคฤหาสน์สิรินทรา

        "เดี๋ยวสิฟ้า! หยุดก่อน!"

        เสียงห้าวๆ ของหยกนภาดังก้องขึ้นมาตามหลัง โค้ชคิวบู๊สาวในชุดราตรีสีขาวมุกกึ่งวิ่งกึ่งเดินจนกระโปรงยาวสะบัดพลิ้ว เธอรีบสาวเท้าเข้ามาประชิดตัวเพื่อนรักทั้งสอง ก่อนจะชี้นิ้วเข้าหาตัวเองแล้วโวยวายด้วยความไม่ยอมแพ้ "ยัยฟ้า! ฉันต้องได้คิวก่อนใช่ไหมล่ะ!? ก็ฉันน่ะ... เป็นคนเจอเขาก่อนยัยโรสตั้งหลายวันเลยนะยะ!"

        ทว่า ทันทีที่หยกนภาพูดจบ โรสที่เดินทอดน่องตามมาด้วยท่วงท่าเยื้องย่างอันสง่างามราวกับกำลังเดินอยู่บนรันเวย์ ก็หลุดเสียงหัวเราะเยาะขึ้นมาในลำคอ ซูเปอร์โมเดลสาวในชุดเดรสสีแดงสดปรายตามองเพื่อนสนิทลุคทอมบอยด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความขบขันปนหมั่นไส้

        "ใครเป็นคนกำหนดกฎเกณฑ์เอาไว้ล่ะยะ ว่าเจอคนแรกแล้วจะต้องได้ก่อน?" โรสเอ่ยสวนกลับด้วยน้ำเสียงเย้ายวนทว่าเชือดเฉือน "ของแบบนี้น่ะ... ใครไวกว่า คนนั้นก็ย่อมได้เปรียบไม่ใช่หรือไง?"

        "นี่เธอ!" หยกนภาหันขวับไปถลึงตาใส่

        โรสไม่สะทกสะท้าน หญิงสาวยกมือขึ้นกอดอก ดันหน้าอกอวบอิ่มให้ดูโดดเด่นขึ้นมาอย่างจงใจ ก่อนจะเอ่ยโจมตีจุดอ่อนของเพื่อนรักอย่างตรงจุด "ก็ดูเธอสิยัยหยก... อุตส่าห์มีโอกาสได้อยู่ใกล้ชิดเขาก่อนฉันแท้ๆ มีโอกาสทำคะแนนตั้งมากมาย แต่เธอกลับเอาเวลาไปท้าเขา 'ประลอง' ศิลปะการต่อสู้เนี่ยนะ? บ้าบอที่สุด! ผู้หญิงที่เอาแต่ใช้กำลังเข้าว่าแบบเธอน่ะ ไม่มีวันเข้าใจศิลปะของการดึงดูดผู้ชายหรอกย่ะ... สมกับเป็นเธอจริงๆ เลยนะยัยสมองกล้าม!"

        "หนอย... ยัยโรส! เธอว่าใครสมองกล้ามยะ!?" หยกนภาแหวขึ้นมาทันที ใบหน้าที่ถูกแต่งแต้มมาอย่างสวยเฉี่ยวเริ่มขึ้นสีระเรื่อด้วยความโกรธปนอาย

        โรสยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะ ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้หยกนภาแล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงท้าทาย "เอาเป็นว่า... เรื่องบนเตียงและการมัดใจผู้ชายน่ะ ปล่อยให้คนที่มีเสน่ห์ดึงดูดอย่างฉันเป็นคนจัดการ 'เปิดเส้นทาง' ให้ก่อนก็แล้วกันนะจ๊ะ เธอไม่ต้องกังวลไปหรอกย่ะ"

        "ใครกังวลกันฟะ! ไม่ได้กังวลซะหน่อย!" หยกนภากระทืบเท้าเร่าๆ ปฏิเสธเสียงแข็ง ก่อนที่เธอจะตัดสินใจหันขวับไปหาชายหนุ่มร่างกำยำที่กำลังเดินควงแขนอยู่กับเพียงฟ้า โค้ชคิวบู๊สาวเอื้อมมือไปกระตุกแขนเสื้อสูททักซิโด้ของเขาเบาๆ พร้อมกับเอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงห้าวหาญราวกับกำลังสั่งลูกน้องในค่ายยูโด

        "เฮ้ย ธีร์! คืนนี้นายห้ามไปหลงกลยัยกุหลาบอาบยาพิษนี่เด็ดขาดเลยนะ!" หยกนภาจ้องหน้าเขาเขม็ง "คืนนี้เราจองตัวนายเอาไว้แล้ว! ห้ามไปพลาดท่าให้ยัยโรสเด็ดขาด เข้าใจไหม!?"

        ธีร์ที่ถูกดึงเข้าไปร่วมวงสนทนาอย่างกะทันหันถึงกับชะงักฝีเท้า ชายหนุ่มหันมามองใบหน้าของหยกนภา สลับกับรอยยิ้มเย้ายวนของโรส และรอยยิ้มบางๆ ของเพียงฟ้า คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นปม

        ยิ่งเขาได้ฟังบทสนทนาที่เถียงกันไปมาของพวกเธอ เขาก็ยิ่งรู้สึกสับสนและมึนงงจนจับต้นชนปลายไม่ถูก 'คิว' อะไร? 'จองตัว' อะไร? แล้วทำไมจู่ๆ พวกเธอถึงมาพูดเรื่องการพลาดท่าหรือเรื่องบนเตียงกันอย่างเปิดเผยหน้าตาเฉยแบบนี้?

        "คุณฟ้าครับ..." ธีร์ตัดสินใจหันไปขอความช่วยเหลือจากคู่หมั้นสาวที่ยืนอยู่เคียงข้าง ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความคาใจอย่างถึงที่สุด "นี่มันเรื่องอะไรกันครับเนี่ย? ทำไมพวกคุณถึงพูดอะไรแปลกๆ... แล้วตกลงว่าไอ้ 'ข้อตกลง' ที่พวกคุณพูดถึงเมื่อกี้ มันคือข้อตกลงอะไรกันแน่ครับ?"

        เพียงฟ้าหันมาสบตาเขา นัยน์ตากลมโตทอประกายขบขันเล็กน้อย หญิงสาวระบายยิ้มหวานละมุน ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น "ไม่มีอะไรหรอกค่ะธีร์... มันก็แค่ 'ข้อตกลงเล็กๆ น้อยๆ' ระหว่างฉันกับเพื่อนสนิทก็เท่านั้นเองค่ะ คุณอย่าเพิ่งไปใส่ใจมันเลยนะคะ"

        "ข้อตกลงเล็กน้อยอะไรกันครับ?" ธีร์ขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม สัญชาตญาณความหวาดระแวงในตัวเขาเริ่มทำงานอย่างเต็มกำลัง "แล้วถ้ามันเป็นแค่ข้อตกลงระหว่างพวกคุณ... ทำไมเนื้อหาในบทสนทนามันถึงดูเหมือนจะ... เกี่ยวข้องกับผมโดยตรงเลยล่ะครับ?"

        "เกี่ยวข้องสิคะ..."

        คราวนี้เป็นโรสที่ก้าวเข้ามายืนขนาบข้างเขาอีกฝั่ง ซูเปอร์โมเดลสาวส่งยิ้มหวานหยดย้อยมาให้ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาหมาป่าหนุ่มต้องชะงักงัน "ก็เพราะ 'คุณ' เลยนะคะ... ที่เป็นสาเหตุสำคัญ ทำให้ฉันต้องยอมปฏิเสธและหมางเมินผู้ชายทุกคนที่พยายามเข้าหาฉันมาตลอดหลายปีนี้น่ะ"

        ธีร์ทำหน้างงหนักกว่าเก่า ดวงตาคมเข้มเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย "เพราะผม? ผมไปเกี่ยวอะไรด้วยครับ? ในเมื่อเราเพิ่งจะเคยเจอกันหน้ากันเป็นครั้งแรกแท้ๆ..."

        "เกี่ยวตรงๆ เลยล่ะ!"

        หญิงสาวทั้งสามคน... เพียงฟ้า หยกนภา และโรส ต่างพร้อมใจกันหันมาประสานเสียงตอบรับคำถามของชายหนุ่มโดยไม่ได้นัดหมาย!

        "ฮะ...?" ธีร์หลุดเสียงอุทานออกมาเบาๆ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยมั่นคงและเยือกเย็น บัดนี้เต็มไปด้วยความมึนงงและว่างเปล่าอย่างสมบูรณ์แบบ เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเหยื่อที่เดินหลงเข้ามาในดงนักล่าที่เต็มไปด้วยปริศนา

        เมื่อเห็นสีหน้าตื่นตระหนกของอดีตทหารรับจ้าง เพียงฟ้าก็อดไม่ได้ที่จะหลุดเสียงหัวเราะคิกคักออกมาเบาๆ หญิงสาวกระชับวงแขนที่ควงเขาเอาไว้แน่นขึ้น ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงปลอบประโลม

        "เอาเป็นว่า... เดี๋ยวหลังจากที่งานเลี้ยงในคืนนี้จบลง ฉันจะบอกความจริงทุกอย่างให้คุณฟังเองนะคะ..." เพียงฟ้ายิ้มกริ่ม แววตาของเธอแฝงไปด้วยความหมายบางอย่างที่ยากจะคาดเดา "บอกใน 'ห้องนอน' ของเรานะคะ"

        พูดจบ นางพญาสาวก็หันไปหาเพื่อนสนิททั้งสองคนของเธอ ก่อนจะเอ่ยชวนด้วยน้ำเสียงร่าเริง "จริงสิพวกเธอ... คืนนี้ พวกเธอสองคนก็มาค้างคืนที่ห้องของฉันเหมือนเดิมใช่ไหมล่ะ?"

        "ได้สิยะ! ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว!" หยกนภารีบรับคำอย่างรวดเร็ว ก่อนที่โค้ชคิวบู๊สาวจะชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อสมองประมวลผลข้อเสนอของเพื่อนรักได้ หญิงสาวขมวดคิ้วแล้วโพล่งขึ้นมาด้วยความซื่อตรง "เอ๊ะ... เดี๋ยวก่อนนะ! แล้วถ้าเกิดว่าคืนนี้ฉันไปนอนค้างที่ห้องของเธอ... แล้วฉันจะหาโอกาส 'งาบ' อีตาธีร์ได้ยังไงล่ะยะ!? แบบนี้มันก็ไม่สะดวกสิ!"

        "ตายจริง..." โรสยกมือขึ้นป้องปาก หัวเราะเสียงใสอย่างชอบใจในความซื่อบื้อของเพื่อน "แค่นี้ก็ทำเป็นอายไปได้นะยัยหยก ไม่น่าเชื่อเลยว่าโค้ชยูโดมาดแมนอย่างเธอ จะใจฝ่อกับเรื่องแค่นี้... เพราะมัวแต่ขี้อายแบบนี้สินะ เธอถึงได้ต้องเอาเรื่อง 'คิว' มาอ้างเพื่อถ่วงเวลาอยู่เรื่อยเลยน่ะ"

        "ฉ... ฉันไม่ได้อายซะหน่อยย่ะ!" หยกนภาหน้าแดงแปร๊ดจนถึงใบหู เธอรีบโวยวายกลบเกลื่อนความเขินอาย "เธอเองก็เถอะยัยโรส! ทำเป็นพูดจาดีเข้าข้างตัวเองไปได้... ทำไมเวลาพูดเรื่องนี้ทีไร เธอถึงต้องเสหลบตาหันหน้าหนีไปทางอื่นด้วยฟะ!? ทำเป็นมาสอนฉัน ตัวเธอเองก็แอบเขินและทำตัวไม่ถูกเหมือนกันใช่ไหมล่ะ! ก็เพราะว่าเธอน่ะ... ไม่เคย--"

        "เงียบไปเลยนะยัยหยก!" โรสตวัดเสียงดุขัดขึ้นมาทันที ใบหน้าสวยโฉบเฉี่ยวที่เคยมั่นใจ บัดนี้กลับขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด ซูเปอร์โมเดลสาวรีบเบือนหน้าหนีไปอีกทางเพื่อซ่อนความประหม่าที่ถูกเพื่อนรักจับไต๋ได้

        ธีร์ยืนมองหญิงสาวทั้งสามคนที่พูดคุย หยอกล้อ และเถียงกันเรื่องแปลกๆ ไปมาด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งอยู่ในอก ยิ่งเขาพยายามจะทำความเข้าใจ เขาก็ยิ่งรู้สึกเหมือนมีเมฆหมอกแห่งความไม่ชอบมาพากลลอยวนเวียนอยู่รอบตัว

        "คุณเพียงฟ้าครับ..." ธีร์กลืนน้ำลายลงคอ เอ่ยเรียกชื่อคู่หมั้นสาวด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น "คือว่า... พวกคุณคงไม่ได้ไปตกลงเรื่องอะไรที่มัน... 'อันตราย' เอาไว้หรอกใช่ไหมครับ? ตกลงว่าข้อตกลงนั่นมันคืออะไรกันแน่?"

        เพียงฟ้าหันมาส่งยิ้มหวานปานน้ำผึ้งให้กับชายหนุ่ม ทว่ามันกลับเป็นรอยยิ้มที่ทำให้เขารู้สึกเย็นยะเยือกไปถึงสันหลัง "ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอกค่ะธีร์... เดี๋ยวพอถึงเวลา คุณก็จะได้รู้ทุกอย่างเองแหละค่ะ" หญิงสาวยกมือขึ้นตบเบาๆ ลงบนหลังมือของเขาที่ควงแขนเธออยู่ "ทำใจให้สบายนะคะ... ไม่ต้องกลัวหรอกค่ะ"

        คำว่า 'ไม่ต้องกลัว' ที่หลุดออกมาจากปากของเพียงฟ้า กลับให้ผลลัพธ์ที่ตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง!

        ธีร์... หมาป่าหนุ่มเดนตายผู้ผ่านศึกสมรภูมิรบอันโหดร้ายมานักต่อนัก ชายผู้ที่เคยเผชิญหน้ากับกองกำลังติดอาวุธนับร้อย เคยวิ่งหลบห่ากระสุนที่ปลิวว่อน และเคยถูกปืนจ่อหัวมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน...

        แต่ทว่า ในเวลานี้... เขากลับสัมผัสได้ถึงความรู้สึก 'กลัว' ที่แทรกซึมเข้ามาในจิตใจ!

        มันเป็นความรู้สึกหวาดหวั่นที่แปลกประหลาด เขาไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่า ทำไมการต้องมายืนอยู่ท่ามกลางหญิงสาวที่งดงามราวกับเทพธิดาทั้งสามคนนี้ ถึงได้สร้างแรงกดดันและทำให้เขารู้สึกสยดสยองได้มากกว่าการเดินเข้าไปในเขตสนามรบที่เต็มไปด้วยระเบิดเสียอีก!

        ในที่สุด เมื่อทั้งสี่คนเดินลงบันไดหินอ่อนและก้าวกลับเข้ามาสู่บริเวณโถงจัดเลี้ยงชั้นล่าง งานเลี้ยงอันหรูหราก็ยังคงดำเนินต่อไป บรรดาแขกเหรื่อยังคงจับกลุ่มพูดคุยและสังสรรค์กันอย่างออกรสออกชาติ

        ทันทีที่ 'เจ้าสัวสิรินทร์' สังเกตเห็นร่างของหลานชายและหลานสาวบุญธรรมเดินลงมาจากชั้นบน ชายชราก็รีบขอตัวจากวงสนทนาของกลุ่มนักธุรกิจ แล้วสาวเท้าเดินตรงดิ่งเข้ามาหาทั้งคู่ด้วยความเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัด

        "เป็นยังไงบ้างตาธีร์?" เจ้าสัวสิรินทร์เอ่ยถาม น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือไปด้วยความกังวล ชายชราหรี่ตาฝ้าฟางสำรวจใบหน้าของหลานชายอย่างละเอียด "ทำไมปู่เห็นหลานหน้าซีดๆ ดูเกร็งๆ และอิดโรยพิกล... เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า? รู้สึกไม่สบายตรงไหน หรือว่า..."

        ประมุขแห่งสิรินทรา กรุ๊ป ลดเสียงลงจนคล้ายเสียงกระซิบ ทว่าแววตากลับวาวโรจน์ไปด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาอย่างน่าเกรงขาม "หรือว่า... มีใครในงานนี้มันกล้าพูดจาข่มขู่ หรือเล่นแง่อะไรกับหลานของปู่หรือเปล่า? บอกปู่มาคำเดียว... เดี๋ยวปู่คนนี้จะสั่งสอนให้พวกมันได้รู้สำนึกเอง ว่า 'เจ้าสัวสิรินทร์' คนนี้สามารถทำอะไรพวกมันได้บ้าง!"

        รัศมีมาเฟียเก่าที่แผ่ออกมาจากตัวของคุณปู่ ทำเอาธีร์ถึงกับกะพริบตาปริบๆ ชายหนุ่มรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติ ก่อนจะคลี่ยิ้มบางๆ และเอ่ยตอบเพื่อคลายความกังวลของชายชรา

        "ผมดีขึ้นมากแล้วครับปู่..." ธีร์ตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "ไม่มีใครมาข่มขู่ หรือทำอะไรผมทั้งนั้นครับ ผมแค่รู้สึกเพลียๆ นิดหน่อย ปู่ไม่ต้องเป็นห่วงผมหรอกนะครับ"

        เจ้าสัวสิรินทร์ยังคงขมวดคิ้ว มองหน้าหลานชายด้วยความแคลงใจ "แน่ใจนะตาธีร์? ว่าไม่ต้องให้ปู่เป็นห่วง? เพราะปู่รู้สึกเหมือนหลานกำลังฝืนทำตัวเกร็งๆ อยู่นะ... ถ้ามีเรื่องอะไรไม่สบายใจ ต้องบอกปู่นะรู้ไหม"

        ยังไม่ทันที่ธีร์จะได้ตอบอะไร เพียงฟ้าก็รีบก้าวออกมายืนเคียงข้างชายหนุ่ม หญิงสาวส่งยิ้มหวานให้กับผู้เป็นปู่บุญธรรม ก่อนจะเอ่ยช่วยยืนยันอีกแรง "ไม่ต้องกังวลหรอกค่ะคุณปู่... ธีร์เขาไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ ค่ะ และที่สำคัญที่สุด... ในงานเลี้ยงแห่งนี้ คงไม่มีใครกล้าหาเรื่องหรือทำอันตรายคู่หมั้นของฟ้าหรอกค่ะ"

        เพียงฟ้าหันหน้ากลับไปมองทางด้านหลัง ก่อนจะส่งสายตาเป็นสัญญาณ "จริงไหมคะพวกเธอ?"

        สิ้นคำถามของเพียงฟ้า ร่างของ 'หยกนภา' และ 'โรส' ก็ก้าวออกมายืนขนาบข้างคู่หมั้นหนุ่มและซีอีโอสาวในทันที!

        "ใช่แล้วค่ะคุณปู่!" โค้ชคิวบู๊สาวและซูเปอร์โมเดลระดับโลกประสานเสียงตอบรับอย่างพร้อมเพรียง รอยยิ้มที่งดงามและเต็มไปด้วยความมั่นใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของพวกเธอ

        ทันทีที่หญิงสาวทั้งสามคน... เพียงฟ้าผู้มีความสง่างามและเย่อหยิ่งราวกับนางพญา หยกนภาผู้มีความงดงามแบบเท่ๆ และดุดันสไตล์ Cool Beauty และโรสผู้มีความสวยโฉบเฉี่ยวและเย้ายวนระดับซูเปอร์โมเดล... ก้าวเข้ามายืนรวมกลุ่มและรายล้อมชายหนุ่มเอาไว้ บรรยากาศภายในงานเลี้ยงที่หรูหราอยู่แล้ว ก็ดูสว่างไสวและเจิดจรัสขึ้นมาเป็นเท่าทวีคูณ!

        หญิงสาวทั้งสามคนต่างก็มีความงามและเสน่ห์ดึงดูดที่โดดเด่นไปคนละทิศคนละทาง แต่ทว่า เมื่อพวกเธอมายืนรวมตัวอยู่ด้วยกัน ความแตกต่างเหล่านั้นกลับผสมผสานกันอย่างลงตัว และยิ่งขับเน้นให้เสน่ห์ของพวกเธอดูเปล่งประกายและทรงพลังมากยิ่งขึ้นไปอีก!

        ในเวลานี้ สายตานับร้อยคู่ของบรรดาแขกเหรื่อภายในงาน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง 'ผู้ชาย' เกือบทุกคน ต่างพากันหันมาจ้องมองภาพเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกตกตะลึงและเหม่อลอย!

        นักธุรกิจหนุ่ม ไฮโซ และทายาทมหาเศรษฐีจำนวนไม่น้อย ต่างพากันกลืนน้ำลายลงคอและจ้องมอง 'ธีร์' ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความ 'อิจฉาริษยา' อย่างปิดไม่มิด!

        ตำแหน่งที่ชายหนุ่มร่างกำยำยืนอยู่ในตอนนี้ คือตำแหน่งที่ผู้ชายทุกคนในงานปรารถนาอยากจะไปยืนอยู่มากที่สุด! การได้เป็นศูนย์กลางและถูกรายล้อมไปด้วยผู้หญิงที่สวยที่สุด ทรงอิทธิพลที่สุด และมีเสน่ห์ดึงดูดใจมากที่สุดถึงสามคน มันคือความฝันอันสูงสุดของบุรุษเพศ!

        แน่นอนว่า แขกเหรื่อระดับวีไอพีทุกคนในงานต่างรู้จักสถานะและชื่อเสียงของหญิงสาวทั้งสามคนเป็นอย่างดี หลายคนอยากจะก้าวเท้าเข้าไปทักทาย อยากจะเข้าไปทำความรู้จัก หรือแม้แต่ขอถ่ายรูปด้วยซ้ำ... แต่ทว่า เมื่อเห็นว่า 'เจ้าสัวสิรินทร์' กำลังยืนพูดคุยอยู่กับหลานชายและกลุ่มหญิงสาวอย่างเป็นส่วนตัว พวกเขาก็ทำได้เพียงแค่หยุดยืนมองอยู่ห่างๆ ด้วยความอิจฉาตาร้อน และเฝ้ารอคอยจังหวะเวลาอย่างมีความหวังต่อไปเท่านั้น