“อร๊ายยย....” เสียงกรีดร้องของคุณปลายนภา แผดดังเหมือนเปรตขอส่วนบุญตามกำแพงวัดเมื่อหญิงสาววัยกลางคนกรีดร้องกรี๊ดกร๊าดสักพักก็ตามมาด้วย
“ตุ้บ..!” เสียงโทรศัพท์ที่ตอนนี้โดนขว้างไปบนโซฟา แน่นอนว่าเ้าตัวไม่กล้าขว้างลงพื้นเนื่องจากกลัวมันจะพังและต้องเสียเงินซ่อมอีกตระกูลนี้ดีกรีความเค็มไม่ต่างกันสักเท่าไหร่คุณปลายนภาความเค็มอาจจะประมาณท้องทะเลอันดามันทั่วๆ ไป แต่สำหรับอลินตานั้นคงต้องยกให้เป็ เดดซี ทะเลแห่งความตายที่เค็มมากจนไม่สามารถมีสิ่งมีชีวิตใดๆ ดำรงอยู่ได้ซึ่งข้อนี้คุณปลายนภาเองก็ยอมรับเช่นกันว่าหลานสาวของตน งกขึ้นหิ้งยิ่งกว่าอะไร
ที่คุณปลายนภาต้องกรีดร้องเพื่อระบายความอัดอั้นออกมานั้นก็เนื่องมาจากได้รับสายต่อตรงจากคุณพิศเพลินพิศสมัย อย่างที่ิพูดไว้ไม่มีผิดและเมื่อคุณพิศเพลินพิศสมัยเล่าทุกคำที่อลินตาพูด ชนิดที่ไม่ให้ตกไปแม้แต่วรรณยุกต์ตัวเดียวก็ทำเอาคุณปลายนภาปรี๊ดแตกวีนแหลกทันทีโดยเฉพาะคำพูดประชดประชันของหลานสาวตัวดีที่ฝากลมปากของคุณพิศเพลินพิศสมัยมาบอกอย่างไม่มีเกรงใจกันเลยแม้แต่นิดเดียว
“นังเด็กไม่มีพ่อไม่มีแม่แกคิดว่าจะได้บ้านหลังนี้ไปง่ายๆ งั้นเหรอ ฉันอยู่ของฉันมาเป็สิบๆ ปีอย่างน้อยฉันก็เป็ญาติผู้ใหญ่คนเดียวของแกนังอลิน” คุณปลายนภาพูดอย่างเกรี้ยวกราดแต่ก็นั่นแหละ ทางด้านอลินตาไม่ได้รับรู้อะไรด้วย มีเพียงคุณปลายนภาที่กราดเกรี้ยวอยู่คนเดียวและภาพทั้งหมดก็ตัดไปยังงานประมูลวัตถุโบราณ ณ โรงแรมอำมาฤทธิ์ของคุณจอร์น
ในมุมหนึ่งของการจัดงานคุณจอร์นชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ ดูภูมิฐานกำลังยืนอยู่กับสตรีสูงวัยสองคนซึ่งทั้งสองคนก็คือคุณอนงค์พร กับคุณนวลจันทร์ คุณยายและคุณแม่ของคุณจอร์นนั่นเองทั้งสามจับตามองไปที่อลินตา ก่อนที่คุณนวลจันทร์ แม่ของชายหนุ่มนามว่าจอร์นจะพูดขึ้นอย่างไม่แน่ใจเท่าไหร่
“จะไหวเหรอจอร์น?ดูท่าทางเป็คุณหนูลูกผู้ดีมากเลยนะลูก”คุณจอร์นเมื่อได้ยินผู้เป็แม่ถามแบบนั้นก็ได้แต่ยืนนิ่งเพราะเขาก็ไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่เนื่องจากได้ยินแต่คนพูดปากต่อปาก แต่ยังไม่เคยเห็นฝีมือในทางไสยศาสตร์ของอลินตาสักครั้งเขาจึงตอบแม่ของเขาไปแบบไม่เต็มเสียงนัก
“ก็ต้องลองดูครับแม่ผมได้ยินทางคุณอาไพฑูรย์ นักบริหารระดับสูงของทางไตรมิตรค้าส่งเล่าให้ฟังว่า อลินตาไม่ธรรมดาที่เขามั่นคงมาได้ขนาดนี้ก็เพราะได้อลินตาช่วยในเื่ศาสตร์ทางพลังลี้ลับนี้ด้วยน่ะครับ”คุณอนงค์พรที่ยืนฟังเงียบๆ ได้ยินหลานชายพูดแบบนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะออกความคิดเห็นบ้าง
“ก็ต้องลองดูล่ะนะหมอผีหรือพระอาจารย์ชื่อดังที่ว่าเก่งกาจมากมาย ยังต้องล่าถอยกันไปทุกคนทำยังไงได้ คงต้องลองดูแม่สาวน้อยคนนี้เผื่อจะมีดีอย่างที่คุณไพฑูรย์เค้ายกยอเอาไว้..” ทั้งสามผู้บริหารโรงแรมอำมาฤทธิ์ยืนเงียบๆ อยู่มุมหนึ่งแต่ทั้งสามกลับไม่กล้าชำเลืองไปมองหีบโบราณนั่นเลยแม้แต่หางตาถ้ากำจัดออกไปได้จะเป็การดียิ่ง เพราะไม่รู้ว่าใครจะเป็รายต่อไปที่ผ่านมาก็ล้มตายกันไปเกือบจะหมดตระกูลอยู่แล้ว...!
แม้ในงานจะดูหรูหราผู้คนเยอะแยะแต่ทว่าเ้าของงานและอลินตากลับไม่ได้รู้สึกรื่นรมย์ไปด้วยเนื่องจากต่างก็รู้ดีว่ามีภาระต้องทำรวมไปถึง...
เ้าภูแสนชายหนุ่มรูปงามราวเทวดาปั้น ที่ยืนนิ่ง จ้องเขม็งไปยังอลินตาน้ำเสียงที่เขาอุทานเรียกอลินตาว่าแพงอรออกมานั้น แฝงไปด้วยความคิดถึง ความโหยหาอยู่ลึกๆแต่กระนั้นกลับมีความรู้สึกผิดเจือปนอย่างเห็นได้ชัด สองลูกน้องที่อยู่ด้านหลังก็พึมพำคล้ายๆ คนตกอยู่ในภวังค์
“แม่หญิงแพงอร...!”ทั้งสองเอ่ยเรียกอลินตาว่าแพงอรตามเ้านายตัวเอง แต่น้ำเสียงที่เรียกนั้นมีความเคารพนบนอบอย่างเห็นได้ชัด ราวกับอลินตามีศักดิ์เสมอเ้าภูแสนของตนแต่เมื่อชัยยันต์ และอวยชัยทำท่าจะเดินเข้าไปทักอลินตาเ้าภูแสนกลับยกมือให้ทั้งคู่หยุด ก่อนจะพูดขึ้น
“ไม่ต้องเข้าไป...!”น้ำเสียงที่สั่งทรงอำนาจอย่างยิ่งทั้งสองแม้จะไม่เข้าใจว่าทำไมเ้านายของตนมาห้ามเอาไว้ทั้งที่เจอคนที่ตามหามานานแสนนานแต่ก็ไม่อาจจะก้าวล่วงอำนาจการตัดสินใจของผู้เป็เ้าเหนือหัวสูงสุดของตนได้!เพราะนั่นอาจหมายถึงการโดนลงโทษในสถานใดสถานหนึ่งตามแต่จะมีบัญชาลงมา ทั้งอวยชัยและชัยยันต์จึงจำต้องยืนนิ่ง ได้แต่จับจ้องไปที่อลินตาอย่างไม่ให้คลาดสายตา
ในขณะเดียวกันทางด้านอลินตาที่ยืนอยู่บริเวณด้านหน้าเวทีโดยมีเป๋ากับิยืนขนาบข้าง และเป๋าที่กวาดสายตามองภายในงานก็สะดุดเข้ากับเ้าภูแสนที่กำลังจ้องมองมาที่นายสาวของตนเป๋าเห็นดังนั้นก็รีบสะกิดอลินตาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกระซิบเบาๆ
“คุณอลินด้านซ้ายมุมตรงไม่ทำองศา เ้าภูแสนยืนมองคุณอลินอยู่ค่ะ สายตาหวานหยดมากด้วย..”เป๋าลากเสียงเน้นยาวซึ่งไม่ได้เกิดจากความแปลกใจหรือประหลาดใจอะไรทั้งนั้นแต่มันออกไปทางระริกระรี้เสียมากกว่า เพราะสายตาเป๋าสแกนแล้วสแกนอีกจนพบว่าเ้าภูแสน และลูกน้องสุดหล่อสองคนนั่น แมนร้อยเปอร์เซ็นต์อย่างแน่นอน ิที่มองไปทางเ้าภูแสนบ้างก็ทำหน้าเอือมระอาก่อนจะบ่นเพื่อนเบาๆ
“สายตาแกนี่มันดีเฉพาะเพศผู้จริงๆไอ้เป๋า” เป๋าหันมาทางิ ทำตาปริบๆ คล้ายโปรยเสน่ห์ให้กับิทำเอาิถึงกับขนลุกก่อนจะยกเท้าของตนเหยียบไปที่เท้าของเป๋าด้วยความหมั่นไส้ในจริตมารยาของเพื่อนสนิท
อลินตาหันไปมองทางเ้าภูแสนอย่างที่เป๋ากระซิบบอกก่อนจะยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างมีมารยาทแล้วทำท่าจะเดินเข้าไปทักทายเพราะรู้มาว่าเ้าภูแสนนั้นทำท่าจะตะครุบหีบโบราณนั่นด้วยเหมือนกันจึงอยากจะเข้าไปคุยเพื่อดูท่าที แต่ขณะที่อลินตากำลังก้าวเท้าออกไป
พลัน..กลิ่นคาวเืก็คละคลุ้งโชยเข้าจมูกของอลินตา รวมทั้งิ และเป๋าอย่างรุนแรงอลินตาละสายตจากเ้าภูแสนทันที โดยที่ไม่รู้เลยว่าเ้าภูแสนที่รู้ว่าอลินตามองมาทางตนและกำลังจะเดินมาหานั้นได้แสร้งยืนนิ่งเพื่อรอต้องรู้สึกผิดหวังเพียงใด เพราะเธอคือผู้หญิงคนแรกที่ละสายตาจากเขาและไม่หันกลับมาสนใจเขาอีกเลย อลินตาไม่ได้เห็นด้วยซ้ำว่าสายตาเ้าภูแสนมีแววขุ่นเคืองอยู่ลึกๆ
กลิ่นเืที่โชยเข้าจมูกทำเอาอลินตา ิ และเป๋าหันไปทางเวทีเพ่งมองไปทางหีบโบราณใบนั้นอย่างไม่ต้องนัดหมายกันเลยทีเดียวและเมื่อมองไปที่หีบเ้าปัญหา ทั้งสามก็ต้องยืนค้างจังงัง ตาโตเป็ลูกปิงปองปากไม่กล้าอ้าค้างนาน เพราะกลัวกลิ่นคาวเืที่เหม็นชวนอ้วกจะโชยเข้าหลอดลมแล้วจะสำรอกออกมา อลินตาอุทานขึ้นก่อนใคร
“แหม..ช่างเป็การปรากฏตัวที่เด่นเป็สง่าเชียวนะแม่คุณ” ส่วนเป๋า สาวสอง อุทานบ้าง
“อื้อหือ...!!ตระหง่านมากแม่..” ที่ทั้งสามเห็นคือภาพของหญิงสาวคนหนึ่งแต่งตัวแบบสตรีโบราณในสมัยกรุงศรีอยุธยา นุ่งผ้าถุงยาวกรอมเท้า ห่มสไบกรุยกรายโดยปลายสไบนั้นยาวจนกระทั่งคลุมหีบนั้นเอาไว้ร่างทั้งร่างโชกเปียกไปด้วยเืสดๆ เธอนั่งบนหีบโบราณ ผมยาวคลุมมาถึงพื้นมีเพียงดวงตาสีแดงกลอกมองมาทางทั้งสามคนด้วยความอาฆาตมาดร้าย...!
ิหนุ่มหล่อโอ้ปป้าที่ตอนนี้ยืนนิ่งตาค้าง เอื้อมมือจับสร้อยพระเครื่องชุดเล็กที่ห้อยมาด้วยถ้าเขารู้ว่าต้องมาเจอความเฮี้ยนจัดเต็มในระดับคอมโบเซ็ตเยี่ยงนี้เขาสาบานเลยว่าจะห้อยพระเครื่องชุดใหญ่ไฟกระพริบมาทีเดียว ิค่อยๆ ถามขึ้นแต่สายตาไม่กล้าละไปจากหญิงสาวบนหีบใบนั้น
“เขามาทักทายเราเหรอครับคุณอลิน...?”
839
