No love ไม่รักก็ต้องรัก

CHAPTER VIII

By เตี๋ยวเล็กไม่น้ำ

"กลับเข้าบ้านกูก่อน" ร่างสูงสั่งคนขับรถ

"ครับท่าน" คนขับรถตอบรับ กิจเองก็เช่นกัน

.

.

ขณะเดียวกัน

(บ้านของไอน์)

"แค่กๆ" ร่างเล็กไอขดตัวอยู่ในผ้าห่ม โดยมีป้าแม่บ้านนั่งดูแลอยู่

"ไปหาหมอมั้ยคะ คุณไออุ่น" ป้าณีถามขึ้นด้วยความห่วงใย เพราะไข้ของร่างเล็กไม่ได้ลดลงเลย แถมอาการก็ไม่ได้ดีขึ้นด้วย แม้จะกินยาแล้ว

"มะ..ไม่" ไออุ่นตอบกลับมาเสียงเบาๆ ก่อนจะหลับลงไปอีกครั้ง

.

"คุณไอน์ กลับมาแล้วหรอคะ ไหนว่าจะกลับตอนเย็นไงคะ?" ป้าณีทักร่างสูง ที่กำลังเดินเข้ามาในบ้าน

"ไออุ่นเป็๞ยังไงบ้างครับ ป้า" ไอน์ถามขึ้น ตอนแรกว่าจะเข้ามาตอนเย็นทีเดียวแต่ว่า เขารู้สึกอยากมาดูร่างบางทีอยู่บ้านเขาว่าอาการดีขึ้นรึยัง

"เป็๞ห่วงทำไมไม่ดูแลเองล่ะครับ" กิจ เลขาส่วนตัวที่เดินเข้ามาทีหลังถามขึ้น เพราะปกติ ไอน์จะไม่เคยออกนอกแผนงาน การที่สั่งให้กลับมาบ้านก่อน แทนที่จะไปบ้านใหญ่ ไอน์หันไปมองด้วยสายตาเรียบนิ่ง ทำให้กิจถึงกับสะอึก ไอน์ก็ไม่พูดอะไรและเดินเข้าไปหาไออุ่นที่ห้องของตน 

"ห่วงน่ะป้า เก๊กไปงั้นแหละ" กิจพูดขึ้น

"ป้าก็ว่าอย่างนั้นแหละค่ะ แต่ติดที่ว่า ท่านดูแลใครไม่เป็๞ เลยให้ดิฉันมาทำแทน" ป้าณีกล่าว

"ป้าลองฝึกท่านให้ดูแลคุณคนนั้นสิครับ ผมว่า คุณคงนั้นคงหายไข้ไวแน่ๆ" กิจพูดต่อด้วยรอยยิ้ม ป้าณีก็ยิ้มเช่นกัน

.

"อื้อออ" ไออุ่นหันหน้าหนีความเย็นที่ปะทะอยู่ตรงแก้มเพียงครู่ ก่อนจะลืมตาขึ้นมา

"คะ..คุณทำอะไร" ไออุ่นเค้นเสียงถามออกไป ไอน์ก็มองหน้าไอน์นิ่งๆ พร้อมกับนั่งอยู่ข้างโซฟา

"ทำไมไม่ไปนอนเตียงดีๆ" ไอน์ถามกลับ

"มันหนาว...แค่กๆ แอร์มันลง" ไออุ่นตอบกลับ พร้อมกับตาที่กำลังจะปิดลงไปอีกครั้ง ไอน์เอามือหนาอังหน้าผากร่างบาง 

"ไข้ไม่ลดลงเลยนี่หว่า" ไอน์พึมพำสักพักก่อนจะเขย่าร่างบางเบาๆ เพื่อปลุกให้ตื่น

"กินยาครบรึเปล่า" ไอน์ถามขึ้น

"ฮือ" ไออุ่นส่ายหน้ากลับมาแทน

"แล้วมันจะหายมั้ย หะ" ไอน์ทำเสียงดุก่อนจะเดินออกจากห้องไป

.

"ป้าณี ผมขอผ้าชุบน้ำกับกะละมังหน่อยครับ" ไอน์เดินออกมาจากห้องบอกกับป้าณีที่กำลังเช็ดโต๊ะอาหารอยู่ โดยทีกิจนั่งเล่นอยู่ตรงนั้นเช่นกัน

"ค่ะ ท่าน" 

.

"เฮ้อ" ไอน์เดินกลับเข้ามาในห้องก่อนจะเดินไปปรับอุณหภูมิแอร์ก่อนจะอุ้มร่างเล็กที่หลับอยู่ไปทางนอนที่เตียง

"แค่กๆ"

ก๊อกๆ

"ครับ" ไอน์ขานรับ ป้าณีก็เเินเอาของที่ร่างสูงสั่งเข้ามาก่อนจะตรงมาเช็ดตัวให้ไอแุ่นที่นอนลงบนเตียง

"ไม่เป็๲ไรครับ เดี๋ยวผมเช็ดเอง" ไอน์พูด 

"คะ??" ป้าณีชะงักมือ ก่อนจะมองไอน์ด้วยความแปลกใจ

"ป้ามีงานต้องทำนี่ เดี๋ยวผมจัดการเอง" ไอน์บอกต่อ

"อ๋อ ค่ะ งั้น ดิฉันขอตัวนะคะท่าน" ป้าณียิ้มรับก่อนจะเดินออกจากห้องไป

ไอน์หยิบผ้ามาชุบน้ำแล้วเริ่มเช็ดตัวให้ไออุ่น ไออุ่นเองก็ขยับหนีความเย็นจากผ้า

"อยู่นิ่งๆดิวะ" ไอน์ทำเสียงดุ

"อืออออ ใคร..แค่กๆ"

"เงียบๆ อยู่นิ่งๆ" ไอน์บอกร่าฃเล็กที่นอนหลับอยู่ ก่อนจะเริ่มเช็ดตัวต่อ เพราะร่างเล็กก็นิ่งไปตามที่ไอน์บอกจริงๆ ไม่ขยับตัวหนี

"ไฝถ้าวันนี้ไข้มึงไม่ลด กูจะพาไปหาหมอนะ" ไอน์พึมพำอยู่คนเดียวระหว่างเช็ดตัวในร่างเล็ก เพราะถ้าร่างเล็กอาการยังไม่ดีขึ้นสักที เขาคงไปไหนมาไหนไม่ได้ เพราะพะวงอยู่แต่กับไออุ่น

ห่วง...

(ไม่ดิวะ กูไม่ได้ห่วงมัน กูแค่...กลัวมันมาตายในห้องกู)

.

.

"ป้าณีครับ ถ้ามันไม่ดีขึ้น พรุ่งนี้โทรหาผมได้เลยนะครับ วันนี้ผมกลับบ้านใหญ่"

"ค่ะ ท่านไอน์" ป้าณียิ้มรับ

ไอน์พยักหน้ารับก่อนจะเดินออกจากบ้านไป ตามด้วยกิจ

"ท่านไอน์ครับ" กิจเรียกเ๽้านายที่กำลังนั่งมองทาง เหมือนดูวิวธรรมดา แต่เขาทำงานให้ร่างสูงมานานก็รู้ว่า ตอนนี้ร่างสูงกำลังพะวงอะไรบางอย่างอยู่

"มีอะไร"

"ดูเครียดๆนะครับ ให้แวะซื้อชาร้อนๆมาดื่มมั้ยครับ?" กิจถามขึ้น ไอน์ส่ายหน้า ปฏิเสธก่อนจะหันออกไปมองถนนต่อ 

ร่างสูงคิดไม่ตกว่า จะทำยังไงกับไออุ่นต่อไปดี ถ้าไออุ่นหายดี จะให้พากลับบ้านเลยดีมั้ย? แต่...

...ไม่อยากปล่อยไปไหน

.

.

"ถึงแล้วครับ ท่าน" กิจเรียกสติของไอน์กลับมา เพราะเห็นว่าร่างสูงไม่ยอมลงจากรถสักที

"อืม"

.

"ต๊ายยย ลูกชาย ฉันกลับบ้าน!!" คุณแม่ของไอน์ หรือคุณนายที่คนในบ้านเรียกกัน อุทานกึ่งประชดดังขึ้น ซึ่งไม่ต้องเดา เพราะเธอไม่ใช่แม่แท้ๆของเขา แม่แท้ๆ ของเขาก็คือ สาวใช้ในบ้าน แต่เขาก็มีศักดิ์เป็๲พี่ใหญ่จึงจะได้รับสืบทอดตำแหน่งประธานบริษัทต่อจากพ่อ แต่สำหรับเขา บ้านหลังนี้ไม่เรียกว่าบ้าน๻ั้๹แ๻่ แม่ของเขาตายไปในขณะที่พ่อรื่นเริงกับงานแต่งงานของตนกับผู้หญิงคนนี้ ทั้งๆที่ปากบอกว่ารักแม่ของเขาที่สุด แต่กลับ..ไม่อยู่ให้แม่เห็นหน้าก่อนตาย

"กิจ.." ผมเรียกเชิงสั่ง กิจพยักหน้ารับก่อนจะนำเอกสารทุกอย่างไปวางไว้ที่หน้าโต๊ะของผู้หญิงคนนั้น

"อะไร" เธอถามเสียงห้วน

"ใบแจ้งหนี้" ผมตอบกลับ

"แจ้งหนี้อะไรของแก!!"

"หึ คุณคงไม่รู้สินะว่าลูกชายของคุณ หรือน้องชายของผมเนี่ย ขอทุนจากบริษัทเขาไปเพื่อพัฒนาโครงการของตัวเอง ซึ่งทางเราก็อนุมัติ แต่..มันติดปัญหาเล็กน้อย" ผมอธิบาย และหันไปมองกิจให้อธิบายต่อ

"คุณชายรอง ได้นำเงินส่วนนั้นเข้าบ่อนไปหมดแล้วครับ คุณนาย ซึ่งข้อมูลนี้มาจากบ่อน xxx มีหลักฐานชัดเจนว่า คุณชายรองยืมเงินจากบ่อนมาเล่นพนัน และเสียมากกว่าได้ เลยวางแผนเอาเงินบริษัทไปครับ" กิจอธิบายต่อ 

"ยอดหนี้ทั้งหมด 70 ล้านบาท ไม่รวมดอกครับ"

"เป็๲ไปไม่ได้!! นี่แก..แกจะเอาคืนฉันใช่มั้ย ไอเด็กบ้า!!! ได้ทีว่าจะขึ้นเป็๲ประธานบริษัท ก็เลยใช้อำนาจกับแค่เงินไม่กี่สิบล้าน"

"ใช่ครับ แต่เงินแค่ไม่กี่สิบล้านนั้น มันเลี้ยงคนได้ตั้งกี่พันคน หรือกี่หมื่นคน" ผมตอบกลับเสียงนิ่ง

"วันนี้ผมไม่ได้มาในฐานะว่าที่ประธานบริษัท...

....ผมมาในฐานะ เ๽้ากรรมนายเวรของคุณ"