วันเสาร์บ่าย ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งในเมืองคึกคักไปด้วยผู้คนและเสียงเพลงบรรเลงเบาๆ จากลำโพง
ณิชาเดินตามเจนนี่เข้าไปในห้างด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก เธอสวมเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีขาวกับกระโปรงทรงเอสีเบจ ดูเหมือนนักศึกษาทั่วไปที่ออกมาเที่ยววันหยุด ส่วนเจนนี่สวมเสื้อครอปสีขาวกับกางเกงยีนส์ทรงสูง ผมยาวสลวยถูกมัดหลวมๆ ดูสบายๆ แต่ยังคงมีกลิ่นอายที่ทำให้คนเดินผ่านไปมาเหลือบมองเป็ครั้งคราว
“หิวไหม?” เจนนี่หันมาถาม ขณะที่ทั้งคู่เดินผ่านโซนร้านอาหารชั้นล่าง
ณิชาส่ายหน้าเบาๆ “ยังไม่ค่อย”
“งั้นไปเดินดูเสื้อผ้าก่อน” เจนนี่ยิ้ม แล้วจูงข้อมือณิชาไปทางโซนแฟชั่นโดยไม่รอคำตอบ
ััจากนิ้วของเจนนี่ที่จับข้อมือเธอไว้ทำให้ณิชาเกร็งตัวเล็กน้อย หัวใจเต้นผิดจังหวะไปชั่วเสี้ยววินาที เธอรีบบอกตัวเองว่าเป็เพราะความเคยชินกับการถูกสั่งการ แต่ลึกๆ แล้วเธอรู้ดีว่ามันไม่ใช่แค่ความเคยชินอีกต่อไป นิ้วของเจนนี่อุ่นและมั่นคง แตกต่างจากทุกครั้งที่เคยถูกจับด้วยความแข็งกร้าว
ทั้งคู่เดินเข้าไปในร้านเสื้อผ้าผู้หญิงยี่ห้อหนึ่งที่ค่อนข้างเงียบ เจนนี่เลือกเสื้อครอปสีครีมตัวหนึ่งแล้วยื่นให้ณิชา
“ลองใส่ให้ดูหน่อย”
“ที่นี่…?” ณิชาเหลียวมองรอบตัว มีพนักงานยืนอยู่ไม่ไกล
“มีห้องลองชุดนี่นา” เจนนี่ยิ้มกว้าง “หรือจะลองกลางร้านก็ได้ ฉันไม่ห้าม”
ณิชาหน้าแดง รีบเดินเข้าห้องลองชุดโดยไม่พูดอะไร เธอเปลี่ยนเสื้อแล้วยืนมองตัวเองในกระจกนานกว่าปกติ เสื้อครอปตัวนั้นสั้นกว่าที่เธอเคยใส่ เผยให้เห็น่เอวเล็กน้อย
เจนนี่ยืนรออยู่ตรงหน้า ช้อนแขนกับอก มองขึ้นลงอย่างไม่เกรงใจ
“สวยดี” เธอพูดเสียงเรียบ “แต่ถ้าไม่ใส่บราข้างในคงจะดีกว่านี้นะ”
ณิชาเกร็งตัว “อย่าพูดแบบนั้นสิ… คนอื่นได้ยิน”
เจนนี่หัวเราะเบาๆ แล้วเดินเข้าไปใกล้ ยื่นมือปรับชายเสื้อใหณิชาอย่างไม่จำเป็ นิ้วเธอแอบปาดผ่านิัใต้ชายเสื้อเบาๆ จนณิชาต้องกลั้นหายใจ
“แค่แกล้ง” เจนนี่กระซิบใกล้หู ลมหายใจอุ่นๆ ปะทะใบหู “หรือเธออยากให้ฉันแกล้งแรงกว่านี้? เหมือนตอนในตึกเรียน”
ณิชาไม่ตอบ เพียงแต่รีบเดินกลับเข้าห้องลองชุดเพื่อเปลี่ยนเสื้อตัวเดิม หัวใจยังเต้นแรง เธอยืนพิงผนังห้องลองชุดครู่หนึ่ง พยายามตั้งสติ ความรู้สึกแปลกๆ ที่เกิดขึ้นในอกทำให้เธอยิ่งสับสน ทุกครั้งที่เจนนี่เข้าใกล้ เธอรู้สึกทั้งอยากถอยและอยากให้เธออยู่ต่อ
หลังจากออกจากร้าน ทั้งคู่เดินต่อไปยังโซนเครื่องสำอาง เจนนี่หยุดอยู่หน้าเคาน์เตอร์ลิปบาล์ม แล้วเลือกสีหนึ่งขึ้นมา
“หันมา” เธอพูด
ณิชาทำตามโดยไม่รู้ตัว เจนนี่ประคองคางเธอไว้เบาๆ แล้วทาลิปบาล์มให้ด้วยตัวเอง นิ้วเธออุ่นและนุ่ม ขณะที่ทาอย่างตั้งใจ
“ปากเธอแห้ง” เธอพูดเสียงนุ่ม “ดูแลตัวเองบ้างสิ ไม่งั้นฉันจะต้องดูแลให้เองอีก”
ณิชาเกร็ง มองตาเจนนี่ใกล้ๆ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่น้อยมากจนเธอได้กลิ่นน้ำหอมของเจนนี่ชัดเจน เธอรีบหลุบตาลง จังหวะนั้นมีหนุ่มคนหนึ่งเดินผ่านไปแล้วเหลือบมองณิชาค้างไว้นานกว่าปกติ
เจนนี่สังเกตเห็น รอยยิ้มบนใบหน้าเธอจางลงเล็กน้อย เธอยื่นมือไปจับเอวณิชาแบบไม่เกรงใจ ดึงให้เข้ามาใกล้ตัวจนเกือบชิด
“มองอะไรน่ะ” เธอพูดเสียงเ็าใส่หนุ่มคนนั้นจนเขาเร่งฝีเท้าหนีไป
ณิชาเงยหน้าขึ้น มองเจนนี่ด้วยความแปลกใจ
“หึงเหรอ?” เธอเผลอถามออกไป
เจนนี่หันมายิ้ม แต่สายตาไม่ได้ยิ้มตาม
“หึงอะไร? ฉันแค่ไม่ชอบให้คนอื่นมามองของของฉัน”
คำว่า “ของฉัน” ทำให้ณิชาเกร็งตัวอีกครั้ง หัวใจเต้นแรงขึ้นโดยห้ามไม่ได้ เธอรู้สึกถึงนิ้วของเจนนี่ที่ยังวางอยู่ที่เอว ผ่านเสื้อบางๆ ความอุ่นนั้นทำให้เธอสับสนยิ่งกว่าเดิม
ทั้งคู่เดินต่อไปยังโซนของใช้ส่วนตัวโดยไม่ได้ตั้งใจ เจนนี่หยุดอยู่หน้าชั้นวางของบางอย่างที่ค่อนข้างมิดชิด แล้วแอบกระซิบใกล้หูณิชา
“เมื่อคืนก่อนในตึกเรียน เธอใช้ดิลโด้เก่งขึ้นนะ โดยเฉพาะตอนที่ใช้กับรูตูด… ฉันดูคลิปหลายรอบเลย เสียงเธอตอนนั้นน่ารักดี”
ณิชาหน้าแดงก่ำ รีบเดินหนีไปข้างหน้า แต่เจนนี่ตามมาทัน แล้วหัวเราะเบาๆ
“น่ารักดีเวลาอาย ยิ่งอายยิ่งอยากแกล้ง”
ณิชาไม่ตอบ แต่เธอรู้ดีว่าใบหูตัวเองร้อนผ่าว
่เย็น ทั้งคู่นั่งกันที่ร้านกาแฟในห้างริมกระจกบานใหญ่ เจนนี่สั่งเค้กช็อกโกแลตสองชิ้นกับกาแฟลาเต้ แล้วยื่นส้อมใหณิชา
“ป้อนฉันสิ”
ณิชาเกร็งมองส้อม แล้วค่อยๆ ตัดเค้กชิ้นเล็กๆ ป้อนให้เจนนี่อย่างจำใจ เจนนี่แกล้งกัดส้อมเบาๆ แล้วมองตาณิชาอย่างรู้ทัน
“หวานดี” เธอพูดหลังกลืน “แต่ไม่หวานเท่าตอนที่เธอครางในคลิปนะ”
ณิชาเกือบทำส้อมตก เธอรีบวางส้อมลงบนจาน แล้วก้มหน้าดื่มน้ำ
เจนนี่หัวเราะเบาๆ แล้วยื่นมือมาปาดครีมที่มุมปากณิชาอย่างไม่จำเป็
“อย่าทำเป็อายสิ ฉันชอบเวลาเธอทำหน้าแบบนี้”
ตลอดทั้งบ่ายและเย็น เจนนี่แกล้งณิชาเป็ระยะ
ทั้งพูดจาลามกเบาๆ ในที่คนอื่นไม่ได้ยิน
ทั้งแอบแตะเอวหรือต้นขาใต้โต๊ะ
และคอยขับไล่สายตาของผู้ชายที่เหลือบมองณิชาด้วยท่าทางเ็า
มีครั้งหนึ่งขณะที่ทั้งคู่ยืนดูหนังโปรโมทที่จอใหญ่ หนุ่มกลุ่มหนึ่งเดินผ่านไปแล้วมีคนหนึ่งพูดเสียงดังว่า “สาวตัวนั้นน่ารักนะ” พลางชี้มาทางณิชา
เจนนี่หันไปมองทันที รอยยิ้มหายไปจากใบหน้า เธอยื่นมือไปจับมือณิชาแบบไม่เกรงใจ แล้วพูดเสียงดังพอให้กลุ่มนั้นได้ยิน
“เธอมีเ้าของแล้วนะ”
กลุ่มหนุ่มนั้นหัวเราะแล้วเดินจากไป ณิชายืนนิ่ง มองมือที่ถูกจับไว้ ความรู้สึกแปลกๆ วนเวียนอยู่ในอกจนแทบหายใจไม่ออก
ส่วนณิชา… เธอเริ่มรู้สึกถึงบางอย่างที่อธิบายไม่ถูกมากขึ้นเรื่อยๆ
ทุกครั้งที่เจนนี่ยิ้มให้ หัวใจเธอจะเต้นแรงขึ้น
ทุกครั้งที่เจนนี่จับแขนหรือเอว เธอจะรู้สึกทั้งอายและอุ่นๆ
ทุกครั้งที่เจนนี่แสดงอาการหึง เธอกลับรู้สึก… ปลอดภัยอย่างประหลาด
และทุกครั้งที่เจนนี่แกล้งด้วยคำพูดลามก เธอกลับไม่รู้สึกรังเกียจเท่าเดิม
เย็นวันนั้น ขณะที่ทั้งคู่เดินออกจากห้าง แสงไฟนีออนส่องสว่างใบหน้าของเจนนี่เป็เงาทอง เจนนี่หันมาพูดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
“วันหน้า ฉันจะพาเธอไปเที่ยวที่อื่นอีก
เธอเป็ไกด์ได้ดีนะ ณิชา
และ… ฉันชอบเที่ยวกับเธอ”
ณิชาเกร็งมองใบหน้าของเจนนี่ใต้แสงไฟห้าง แล้วพยักหน้าเบาๆ โดยไม่รู้ตัวว่าตัวเองกำลังยิ้มเล็กน้อย
“ฉันก็…” เธอเกือบจะพูดต่อ แต่สุดท้ายก็กลืนคำพูดนั้นลงไป
ความรู้สึกแปลกๆ นั้นยังคงวนเวียนอยู่ในอกเธอไม่หาย
และเธอเริ่มกลัวว่า… ตัวเองอาจจะเริ่มติดมันเข้าแล้ว
รถของเจนนี่จอดรออยู่ที่ลานจอด เธอเปิดประตูใหณิชาขึ้นก่อน แล้วขับรถส่งถึงหน้าหอพัก
ก่อนณิชาจะลงจากรถ เจนนี่เอ่ยขึ้นเบาๆ
“คืนนี้ฝันดีนะ ฝันถึงฉันก็ได้นะ ฉันไม่ห้าม”
“บ้า” เธอรีบลงจากรถ ยืนมองรถของเจนนี่ขับจากไปจนลับตา มือที่เคยถูกจับยังรู้สึกอุ่นอยู่
คืนนั้น ณิชานอนพลิกตัวไปมาบนเตียงนานผิดปกติ
ภาพใบหน้าของเจนนี่ รอยยิ้ม นิ้วที่จับเอว และคำพูดที่ว่า “ของฉัน” วนเวียนอยู่ในหัวไม่หาย
เธอเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า…
ความสัมพันธ์แบบนี้กำลังพาเธอไปทางไหน
3K
