“หัวหน้าหมู่บ้านขอรับ หัวหน้าหมู่บ้าน…”
เสียงะโเสียงดังผสมเสียงกระหืดหระหอบของ เจ๋อหลาน จากหน้าบ้านทำเอา เซียวจิ้งเหอ ที่ตอนนี้กำลังสานตะกร้าถึงกับทำตะกร้าหลุดมือ มองร่างหนาที่ตอนนี้กำลังหอบเหนื่อยอย่างสงสัย
“อาหลาน มีอะไรเหตุใดจึงเสียงดังขนาดนี้”
“แย่แล้วขอรับ ภรรยาซีหาน ภรรยาซีหาน….” เจ๋อหลานที่ตอนนี้แทบจะนอนคลานกับพื้นพูดขึ้นด้วยเสียงหอบเหนื่อย
“ใจเย็นอาหลาน ดื่มน้ำก่อน ภรรยาซีหานทำไม”
เซียวจิ้งเหอรินน้ำชาใส่จอกยื่นให้ เจ๋อหลานที่น่าจะวิ่งมาด้วยความเร็วสูงสุดของตัวเอง
“ภรรยาซีหานบุกไปบ้านตระกูลหูขอรับ ตอนนี้กำลังมีเื่กันใหญ่โตเลย”
เซียวจิ้งเหอ ได้ฟังก็ปวดหัวขึ้นมาทันที ใครไม่รู้บ้างว่า เย่ซินเย่วเป็ตัวปัญหาขนาดไหนแล้วยิ่งทะเลาะกับบ้านหูอีกให้ตายเถอะ ฟังจบเซียวจิ้งเหอก็รีบหยิบไม้เท้าของตนออกเดินไปบ้านตระกูลหูอย่างเร่งรีบ กลัวว่ายิ่งช้าเื่ราวจะยิ่งบานปลายใหญ่โตจนยากจะควบคุม
ซินเย่วเลิกสนใจซีซวน ที่ยืนชี้นิ้วหน้าแดงก่ำมาทางนาง เมื่อไรเด็กๆจะมานะ ข้าคิดถึงเล่อเล่อกับเฉินเฉินแล้ว ซินเย่วมองไปทางบ้านด้านใน จนสังเกตเห็นชายเสื้อของเด็กสองคน ที่กำลังแอบอยู่ข้างบ้าน สงสัยคงยืนแอบฟังเื่ไร้สาระเมื่อกี้อยู่
“ซีหลาง ซีซี ออกมานี่”
ซินเย่วพูดขึ้นเสียงดัง เพื่อบอกว่าตนเองเห็นทั้งสองคนแล้ว ให้ออกมาสักที แต่ยังไม่ทันที่เด็กทั้งสองจะเดินมาถึงซินเย่ว เสียงจากหน้าประตูบ้านตระกูลหูก็ดัง
“พวกเ้ามีเื่อะไร”
ชายชราท่าทางเข้มงวดดังขึ้น ซินเย่วหันไปเพื่อมองให้ชัดว่าใครจะโผล่มาอีก เมื่อมองหน้าสักพักและทบทวนความทรงจำดูจึงรู้ว่าเป็ เซียวจิ้งเหอหัวหน้าหมู่บ้านซางซานแห่งนี้
เซียวจิ้งเหอเดินเข้ามา กวาดตามองจนทั่วบ้าน จึงเห็นนางซีซวนที่นั่งกอดบุตรชายไว้ในอ้อมแขน อีกฝั่งบนซินเยว่ที่ตอนนี้ยืนกอดอกมองอย่างเอาเื่ และซีซีกับซีหลางที่เดินมาหยุดอยู่หลังซินเย่ว
“ตอบข้า ว่ามีเื่อะไรกัน”
ซินเย่วที่กำลังจะอ้าปากตอบ กลับต้องกรอกตามองไปทางนางซีซวนที่ตอบออกมาก่อน
“นาง นางเ้าค่ะ หัวหน้าหมู่บ้าน นางบุกเข้ามาในบ้านแล้วก็ทำร้ายข้ากับลูก ฮืออออออ หัวหน้าหมู่บ้านท่านต้องให้ความเป็ธรรมกับข้านะเ้าค่ะ ฮืออออออ นางต้องรับผิดชอบ”
ภาพตรงหน้าทำเอาซินเย่วแทบอยากเดินไปเขย่าตัวนางซีซวนอย่างแรง ตอนแรกยังเถียงนางฉอดฉอดฉอด ตอนนี้กลับร้องไห้ ทำท่าทางอ่อนแอ ถามจริงจริงเถอะ อายบ้างมั้ย
“จริงหรือไม่ ซินเย่ว”
เซียงจิ้งเหอที่ได้ฟังเื่จากนางซีซวนก็ยังไม่เชื่อเต็มร้อย เพราะหากดูจากขนาดตัวของลูกชายนางกับซินเย่วแล้ว แค่กัวจือตีทีเดียวนังหนูซินเย่วอาจจะสลบได้ นี่มันไม่สมเหตุสมผลเลยสักนิด
“ข้าทำร้ายจริง แต่นางลักพาตัวซีซีมาเ้าค่ะ หัวหน้าหมู่บ้าน ข้าก็แค่มาทวงคนของข้าคืน”
“เ้าลักพาตัวเด็ก?”
เซียวจิ้งเหอเอ่ยอย่างสงสัยตกลงนี่มันเื่อะไรกัน เหตุใดจึงกลายเป็เื่ค้ามนุษย์ไปได้ หากถามว่ายังมีการขายลูกหลานไปเป็ทาสยังมีอยู่หรือไม่ มันก็ยังมีอยู่ แต่ในกรณีของ หลิงซีซี นางเป็เพียงหลานนอกสายตระกูลของ หลิงซีซวน กรณีไม่สามารถทำได้
“ขะ…ข้าไม่ได้ทำเ้าค่ะ คะ…แค่พานางมาเล่นที่บ้าน”
ซีซวนเริ่มหวาดกลัว สายตาของนางล่อกแล่กไปมา นางจึงโกหกออกไป ยังไงก็นางก็ยังไม่ได้ขาย พวกมันไม่มีหลักฐาน ยังไงก็ไม่มีใครทำอะไรนางได้
ซินเย่วที่ได้ยินดังนั้น แทบจะกระโจนเข้าไปตีคนแก่ โกหกไม่เนียนแล้วยังจะโกหก
“ซินเย่วแล้วเ้ามีหลักฐานอะไร หากไม่มีหลักฐาน การที่เ้าทำร้ายคนอื่นแบบนี้เ้าจะเป็คนผิด”
ซินเย่วมองไปที่ชายชราอย่างงงวย นี่ท่านไม่เห็นสภาพเด็กสองคนนั้นหรืออย่างไร ราวกับไปฟัดกับหมามาขนาดนั้น รอยแดงบนแก้มของซีหลางก็ยังเด่นชัด ไหนจะรอยแดงบนแขนของซีซีอีก
“ไม่เห็นจะยากเลยหัวหน้าหมู่บ้าน ลองสอบถามชาวบ้านข้างนอกนั่นก็ได้ พวกเขาน่าจะรู้เื่ั้แ่นางพาซีซี ทั้งตอนกัวจือทุบตีซีหลางเชียวล่ะ”
พูดจบนางก็กวาดตามองชาวบ้าน เห็นแก่ตัวจริงจริงทั้งที่เด็กน้อยถูกรังแกแท้ๆ แต่ทำแค่ยืนดูราวกับดูละครเื่หนึ่ง ไม่ใช่เื่ของตนเองก็ไม่สนใจมองเมินเด็กน้อยราวกับอากาศ
ชาวบ้านที่มุงดูอยู่ถึงกับสะดุ้งกับสายตาของซินเย่ว พวกข้าไม่ผิดสักหน่อย เื่นี้เป็เื่ในบ้านของพวกเ้า พวกเ้าก็ต้องจัดการกันเองสิ
“พวกเ้า เื่ที่ซินเย่วจริงหรือไม่”
หัวหน้าหมู่บ้านหันหน้าไปสอบถามกับชาวบ้านที่ยืนออกันอยู่เต็มหน้าประตูบ้านหู
“เอ่ออออ….จริงขอรับหัวหน้าหมู่บ้าน ข้าเห็นนางซีซวนกับลูกชายทั้งลากทั้งดึงซีซีมาที่บ้าน”
จี้หลานเป่ย เดินออกมาตอบหัวหน้าหมู่บ้าน เขาเองเห็นเหตุการณ์มาั้แ่ต้น เพราะบ้านเขาอยู่ตรงข้ามบ้านหู ตอนแรกที่ได้ยินเสียงขอความช่วยเหลือจากซีซีเขาก็คิดเข้าไปช่วย แต่ภรรยาเขามาห้ามไว้ทั้งบอกว่ามันเป็เื่ในครอบครัวถูกด่ากลับมาจะไม่คุ้ม
“เ้า….เ้าพูดบ้าอะไรฮะ” ซีซวนตะคอกออกมาทันที ชาวบ้านพวกนี้หุบปากอยู่เฉยๆ ไม่ได้หรืออย่างไร ทำไมต้องมายุ่งวุ่นวายกับเื่ของข้า
“เื่จริงเ้าค่ะ หัวหน้าหมู่บ้านตอนที่ซีหลางมาที่บ้านหู จะเอาตัวซีซีกลับกัวจือก็โยนซีหลางออกมา ทั้งยังทุบตีจนาแเต็มตัว” ิลี่ลี่ เป็อีกคนนึงที่พูดขึ้น นางเองก็ไม่ชอบเื่นี้นักเมื่อมีโอกาสช่วย จึงพูดช่วย
ซีซวนได้แต่นั่งหน้าซีดอยู่กับพื้น คิดในใจว่าแย่แล้ว
“พวกเ้าโกหก พะ…พวกเ้ารังแกข้า”
“ท่านป้า ข้าขอเถอะเลิกโกหกสักที มันฟังไม่ขึ้น”
ซินเย่วเอ่ยอย่างเหนื่อยใจ มาขนาดนี้แล้วยังโกหกไม่เลิก แก่เพราะแค่เกิดก่อนจริงจริง
“แก….”
“พอ พอ เื่นี้เ้าจะเอายังไงซินเย่ว ตอนนี้ซีซีก็อยู่นี้แล้ว” เซียวจิ้งเหอยิ่งฟังยิ่งปวดหัว เหตุใดนางซีซวนถึงเลวร้ายขนาดนี้กัน
“ข้าก็ไม่อะไรมากหรอกเ้าค่ะ ตอนแรกข้าก็จะปล่อยไป แต่นี้นางกลับโกหกทั้งยังทำซีซีกับซีหลางาเ็ ยังไงข้าก็จะเอาเื่”
ซินเย่วที่คิดอย่างถี่ถ้วนแล้วเอ่ยขึ้น เื่นี้คงปล่อยไปเฉยๆไม่ได้ ดูจากความหน้าด้านของนางซีซวนแล้ว หากไม่ทำให้หลาบจำคงกลับมาทำซ้ำอีก
“เื่นี้ข้าก็จะแจ้งทางการ” ซินเย่วประกาศออกมาเมื่อตัดสินใจได้
เซียวจิ้งเหอเมื่อได้ยินก็ถึงกับใไม่คิดว่าซินเย่วจะเอาเื่ถึงขั้นนั้น เพราะอย่างไรก็เป็คนหมู่บ้านเดียวกัน ทั้งการที่มีเื่ราวไม่ดีอย่างการค้ามนุษย์ในหมู่บ้าน ก็จะทำให้หมู่บ้านเสียชื่อแล้วตัวเขาเองก็จะเสียหน้าไปด้วย
“ข้าว่าเื่คงไม่ต้องขนาดนั้นหรอกมั้ง ซินเย่ว”
“จะไม่ขนาดนั้นได้ยังไงเ้าค่ะ เด็กบ้านข้าทั้งเสียขวัญ ทั้งเจ็บตัว ยังไงข้าก็จะเอาเื่” ซินเย่วยังเอ่ยออกมาแบบเอาแต่ใจ
“แต่มันจะไม่รุนแรงเกินไปเหรอ”
เซียวจิ้งเหอพยายามเกลี้ยกล่อมซินเย่วให้ไม่ไปแจ้งทางการถึงเื่นี้
“รุนแรง งั้นท่านตอบข้าหน่อยหากซีซีถูกขายออกไป นางจะเป็เช่นไร อนาคตของเด็กคนนึงจะเป็ยังไง”
ซินเย่วตอบกลับทันทีอย่างฉุนจัด ให้ตายเถอะคนหมู่บ้านนี้มันเป็ยังไงเหตุใดถึงเห็นแก่ตัวนัก
“เอ่ออออ…เอายังงี้ดีหรือไม่ ให้นางชดใช้เ้าเป็เงิน เป็อย่างไร” เซียวจิ้งเหอเริ่มคิดหาทางอื่นที่ทำให้เื่นี้จบลง
“…”
“ซินเย่วยังไงก็คนหมู่บ้านเดียวกันนะ”
ซินเย่วที่มองท่าทางของหัวหน้าหมู่บ้านอย่างละเอียดก็พอจะคาดเดาได้ว่า หัวหน้าหมู่บ้านคงไม่อยากให้เื่นี้ไปถึงทางการ แล้วถ้าเื่นี้ไม่ได้รับการสนับสนุนจากหัวหน้าหมู่บ้าน ก็คงเป็ไปได้ยากที่นางซีซวนจะได้รับผิดแบบสาสมใจนาง เพราะฉะนั้นการได้เงินกลับมาเป็ค่าทำขวัญก็ถือว่าไม่เลวทีเดียว
“งั้นก็ได้เ้าค่ะ 10 ตำลึงนั่นคือค่าทำขวัญของซีซี ห้ามต่อรองน้อยกว่านี้ข้าจะแจ้งทางการ”
“ขะ…ข้าไม่มี เงินตะ…ตั้งขนาดนั้น ข้าจะไปมีได้ยังไง”
ซีซวนตอบกลับเสียงสั่น ถ้านางมีเงินขนาดนั้นนางจะเอานางเด็กนั่นไปขายทำไม แต่ถึงมีนางก็ไม่ให้ นางไม่มีซะอย่างใครจะทำอะไรได้
ตัวซินเย่วเองก็คาดเดาไว้แล้ว นางซีซวนไม่มีเงินจำนวนนี้หรอก
“งั้นก็ส่งทางการดีหรือไม่ ทางการคงจัดการให้ข้าได้” ซินเย่วเอ่ยขู่อีก
“จะ..เ้า”
“ซินเย่ว มากมายขนาดนั้น นางคงไม่มีให้เ้าหรอกนะ” หัวหน้าหมู่บ้านที่เห็นว่าท่าไม่ดีก็เข้ามาไกล่เกลี่ยให้อีกครั้ง
“งั้นเอาอย่างนี้ก็ได้เ้าค่ะ ข้าขอที่ดินสัก 3 หมู่ของนางแทนค่าทำขวัญ ถ้าแค่นี้นางคงมีกระมัง”
“ไม่ได้นะ”
“ไม่ได้อะไรหรือ ก็เ้าไม่มีเงินจ่ายให้ข้า”
“…”
“หรือจะนอนคุกดีเล่า ่นี้กฎหมายค้ามนุษย์ก็แรงเสียด้วย อืม….อย่างดีก็นอนคุกสักเดือนกับโทษโบย 20 ที แถมยังต้องเสียเงินค่าชดเชยอีก”
ซินเย่วหันมองนางซีซวนอย่างข่มขู่ นางกำลัง้าที่ดินพอดีเพราะตอนนี้ครอบครัวนาง นอกจากที่ดินตรงบ้านแล้ว ก็ไม่มีที่ดินทำกินอีก หากปีนี้หน้าหนาวยาวนานล่ะก็ บ้านนางไม่รอดแน่
“ได้…ข้าให้เ้า ที่ดิน 3หมู่ ข้าให้เ้า” ซีซวนรีบตอบกลับทันที
ซีซวนคิดอย่างหนักว่าจะยกที่ดินตรงไหนให้นังซินเย่วดี ก็นึกขึ้นได้ว่านางมีที่ดินหลังเขา อยู่ 3 หมู่ ตรงนั้นผืนดินแห้งแล้ง ปลูกอะไรไม่เคยขึ้น เมื่อคิดได้ก็ยิ้มเยาะในใจ นังซินเย่วอยากได้ที่ดินหนัก ข้าก็จะให้
“งั้นก็ต้องรบกวน หัวหน้าหมู่บ้านทำเื่โอนที่ดินให้ข้าด้วยนะเ้าค่ะ”
“ได้ ข้าจะให้คนไปเตรีบมเอกสารให้” พูดจบ เซียวจิ้งเหอก็ให้ลูกชายที่ตามมาด้วย ไปร่างเอกสารสัญญามอบกรรมสิทธิ์ที่ดินทันที
“อืม…ข้าขอเป็ที่หลังบ้านข้านะ ตรงอื่นไม่เอา”
ซินเย่วนึกขึ้นมาได้ ว่าหลังบ้านมีที่ดินอยู่ 3 หมู่ ที่แต่ก่อนเป็ของครอบครัวสามีนาง แต่ถูกนำไปให้เป็สินเดิมของนางซีซวนก่อนแต่งออกมา
ซีซวนที่ได้ยิน ก็ปวดใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ยกที่ดินดังกล่าวให้ซินเย่วไป
รอไม่นาน เจ๋อหลานก็กลับมาพร้อมเอกสารโอนในมือ
“ซีซวนเ้าลงชื่อตรงนี้”
“ซินเย่วเ้าลงชื่อตรงนี้”
เมื่อทั้งสองลงชื่อในเอกสารเรียบร้อย หัวหน้าหมู่บ้านก็เก็บเอกสารไว้หนึ่งกับตัว ให้ซินเย่วหนึ่งฉบับ นางซีซวนหนึ่งฉบับ
“เรียบร้อย พรุ่งนี้ข้าจะเอาเอกสารไปทำเื่ที่ว่าการที่ดินให้”
“ขอบคุณเ้าค่ะ หัวหน้าหมู่บ้าน”
เมื่อเห็นว่าจบเื่ชาวบ้านก็แยกย้ายกันไป ทั้งในใจยังสมน้ำหน้านางซีซวนที่นอกจากจะไม่ได้ประโยชน์ ยังเสียที่ดินไปอีก
ซินเย่วที่กำลังจะกลับเช่นกัน ก็เอ่ยลาซีซวนอย่างให้เกียรติ
“ท่านป้าซีซวน ขอบคุณสำหรับค่าทำขวัญนะเ้าค่ะ และข้าก็ขอเตือนท่านอย่าได้คิดยุ่งเกี่ยวกับคนในบ้านข้าอีก ถ้าท่านยังไม่หยุด…เราคงไม่สามารถอยู่ร่วมหมู่บ้านเดียวกันได้แล้ว”
ซินเย่วพูดจบก็เดินนำเด็กๆกลับบ้าน โดนสายตาโกธรแค้นของนางซีซวนตามหลังร่างบางไป
ซินเย่ว : จบสักที ข้าอยากกลับไปกอดลูกนอนแล้ว
2K
![ราชาแห่งโป๊กเกอร์ [มี E-book]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1683015581_92647167.webp)