11.30 น.
(สวัสดีจ้าดิน)
“ครับน้ำ เรารออยู่ล็อบบี้คอนโดนะ”ผมกดโทรศัพท์หาเธอเมื่อมาถึงที่พักของเธอ เพราะคอนโดของเราเป็โครงการเดียวกันการตกแต่งจึงคล้ายๆ กัน ผิดที่โครงการที่น้ำอยู่เป็อาคารสีขาวส่วนของผมเป็อาคารสีดำ
(ดินมาถึงแล้วหรอ เรานัดกันบ่ายโมงนี่นา)
“ครับ นัดบ่ายโมงเรามาก่อนเวลาเพราะเราต้องกินข้าวกันก่อนไง”
(กินข้าวหรอ โอเคจ้า น้ำก็ยังไม่ได้กินเลยเดี๋ยวเราไปกินที่ห้างแล้วกันนะ)
“ครับ”
(ค่ะ น้ำจะลงไปเดี๋ยวนี้เลย)
ผมรออยู่ไม่นานก็พบผู้หญิงตัวเล็กที่ผมอาสาจะพาเธอไปซื้อหนังสือ วันนี้เธอสวมเดรสสั้นสีชมพูอ่อนและสวมแจ็คเก็ตยีนสีขาวทับอีกที ปล่อยผมดัดลอนยาวถึงกลางหลังสวมรองเท้าผ้าใบหุ้มข้อสีขาว เดินถือกระเป๋ารูปสตรอว์เบอร์รีสีแดงมาหาผมเมื่อคืนเธอยังเป็ผู้หญิงที่สวยและเซ็กซี่มากๆ แต่กลางวันเธอกลับเป็ผู้หญิงที่สวยน่ารักน่าทะนุถนอมแต่ไม่ว่าจะลุกไหนผมก็ประทับใจทั้งนั้น
ฉันไม่คิดว่าเขาจะมาก่อนเวลาทั้งที่เมื่อคืนฉันเห็นว่าเขาดื่มไปเยอะพอสมควรเื่เมื่อคืนนี้ถ้าไม่ได้เขาช่วยไว้ฉันคงแย่ ยอมรับเลยว่าฉันใมากจริงๆผู้ชายขี้เมาคนนั้นน่ากลัวมาก แต่ดินเองก็น่ากลัวไม่แพ้กันเห็นหน้าเขาตอนโกรธแล้วทำให้ฉันขนลุกชะมัดหมัดเขาคงหนักน่าดูเพราะผู้ชายคนนั้นโดนเขาต่อยทีเดียวก็ล้มลงไปนอนปากแตกอยู่ที่พื้นแล้วถ้าฉันไม่ห้ามเขาไว้ผู้ชายคนนั้นจะมีสภาพเป็ยังไงฉันก็ยังไม่แน่ใจวันนี้ฉันตั้งใจจะเลี้ยงข้าวเขาเป็การขอบคุณสำหรับเื่เมื่อวานที่เขาช่วยฉันไว้และเื่ที่เขาอาสาพาฉันไปซื้อหนังสือด้วยเมื่อออกมาจากลิฟต์ ฉันก็พบดินที่นั่งรออยู่ที่ล็อบบี้วันนี้เขาสวมเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนสีดำคลุมทับด้วยแจ็คเก็ตยีนสีดำอีกทีสวมรองเท้าผ้าใบสีดำ เป็ลุคที่แบดแบบสุดๆ แต่ก็ต้องยอมรับว่าเขาเท่มากจริงๆ
“รอน้ำนานหรือเปล่าดิน”
“ไม่ครับ แล้วแขนน้ำเป็ยังไงบ้าง”ผมถามเพราะเป็ห่วง
“เขียวคล้ำเลยจ้าน้ำคงใส่เสื้อแขนกุดไม่ได้อีกหลายวันเลยล่ะ น้ำทายาที่ดินซื้อให้แล้วนะ”
“ดีครับ ทาทุกวันล่ะ ห้ามลืม จะได้หายไวๆ”
“รับทราบครับผม”เธอทำท่าวันทยหัตถ์แบบนายทหารได้อย่างน่ารัก
“ดีมากครับวันนี้นอกจากซื้อหนังสือแล้วน้ำจะไปไหนต่อหรือเปล่า”
“น้ำว่าจะซื้อหนังสืออย่างเดียวนะแต่ก่อนอื่นไปหาของอร่อยๆ กินก่อนแล้วกัน มื้อนี้น้ำขอเป็เ้ามือนะ น้ำอยากขอบคุณสำหรับเื่เมื่อคืนที่ดินช่วยน้ำและยังมาช่วยน้ำซื้อหนังสือวันนี้ด้วย”ฉันยิ้มให้เขา แต่เขากลับขมวดคิ้วเหมือนกำลังใช้ความคิดบางอย่างอยู่
“......”
“มีอะไรหรือเปล่าดิน”
“เราไม่เคยให้ผู้หญิงเลี้ยงข้าว”ฉันอึ้งในคำตอบของเขา มีด้วยหรอผู้ชายที่ไม่เคยให้ผู้หญิงเลี้ยงข้าว
“แต่น้ำอยากเลี้ยงขอบคุณดินจริงๆ นี่นา”
“เราช่วยน้ำเพราะอยากช่วยไม่ได้หวังให้น้ำมาตอบแทน”เขาพูดกับฉันหน้านิ่ง ฟังน้ำเสียงก็รู้ว่าไม่ชอบใจเท่าไหร่
“ให้น้ำทำอะไรเพื่อเป็การขอบคุณดินเถอะนะไม่อย่างนั้นน้ำคงไม่สบายใจ”
“เปลี่ยนจากเลี้ยงข้าวเป็อย่างอื่นแล้วกันนะน้ำ”
“ดินอยากได้อะไรล่ะ”
“น้ำอยากให้อะไรก็แล้วแต่น้ำเลย ไปกันเถอะ”พูดจบเขาก็เดินไปเปิดประตูรถรอฉัน
“แล้วน้ำจะคิดดูนะ” ฉันเดินตามเขาไปขึ้นรถเขาขับรถซูเปอร์คาร์สีดำมารับเมื่อขึ้นมานั่งบนรถฉันก็จำได้ว่าเป็รถคันเดียวกันกับเมื่อคืน คงเพราะยังไม่หายจากอาการใจึงไม่รู้ว่าเขาขับซูเปอร์คาร์แล้วผู้ชายที่ขับรถราคาแพงขนาดนี้ฉันจะต้องซื้ออะไรขอบคุณเขากันล่ะ
เพราะวันนี้เป็วันหยุดท้องถนนจึงแน่นขนัดไปด้วยรถที่สัญจรไปมายิ่งไม่ต้องพูดถึงห้างสรรพสินค้าที่เรากำลังจะไป คนต้องเยอะมากแน่นอน แล้วยิ่ง่เวลาใกล้เที่ยงด้วยแล้วคนยิ่งมากกว่าวันปกติเป็หลายเท่าตัว
“วันนี้รถติดมากเลย”เธอพูดขึ้นเพื่อทำลายความเงียบภายในรถ ที่ผมต้องขับๆ หยุดๆ มากว่ายี่สิบนาทีแล้ว
“วันหยุดรถติดอยู่แล้วแต่น้ำก็ยังเลือกมาวันนี้” ผมหงุดหงิด ไม่ใช่หงุดหงิดที่ต้องพาเธอมาห้างหรอกนะแต่หงุดหงิดการจราจรในเมืองหลวงของบ้านเรามากกว่า
“ก็น้ำกะว่าพรุ่งนี้น้ำจะอ่านก่อนเรียนเลยต้องซื้อวันนี้ไง” เธอตอบอย่างรู้สึกผิด
“ขยันจริง วันหยุดคนอื่นเขาไปเที่ยวกันแต่น้ำจะอ่านหนังสืออยู่ห้อง หึ หึ หึ”
“แบ่งเวลาไงดิน อย่าบอกนะว่าดินไม่เคยอ่านหนังสือเลย”
“เรามันพวกไบร์ท เข้าใจอะไรได้ง่ายๆ”
“ขนาดนั้นเชียว ขี้โม้หรือเปล่า”
“หึ หึ หึ”
“โม้แน่ๆ”
หลังจากหลุดพ้นจากสภาพการจราจรบนท้องถนนมาได้ก็เกือบจะเที่ยงครึ่งเราก็เดินทางมาถึงห้างสรรพสินค้าเป้าหมาย ผมเลือกจอดรถใกล้กับโซนร้านอาหารเพราะคนข้างๆผมก็ดูท่าว่าจะหิวมากแล้ว
“น้ำอยากกินอะไร คิดหรือยัง”ผมถามเพื่อให้เธอเป็คนเลือกร้าน
“นั่นสินะ กินอะไรดี” เธอคิดอย่างลังเล
“ถึงแล้วครับ รีบคิดเลยนะ”
“สเต๊กดีไหม หรือกินข้าวดี”
“เลือกมาสักร้านเถอะครับเราหิวจนกินน้ำได้ทั้งตัวแล้ว” ผมแค่พูดหยอกเธอเท่านั้นเพราะเหมือนว่าเธอจะยังคิดไม่ได้ว่าอยากจะกินอะไรเป็มื้อเที่ยง ทั้งๆที่เราเดินผ่านร้านอาหารมาแทบจะทุกร้านแล้ว แต่เธอก็ยังเลือกไม่ได้ซะที
“ร้านนี้เลย ร้านนี้” เธอเลือกร้านอาหารญี่ปุ่นที่เรากำลังจะเดินผ่านคงเพราะผมแกล้งบ่นว่าหิวเธอเลยเลือกร้านนี้แน่ๆ
พนักงานต้อนรับนำเรามาที่โต๊ะว่างด้านในและนำเมนูมาให้โดยแจ้งว่าจะมารับรายการอาหารในภายหลังเธอให้ความสนใจกับเมนูอาหารโดยพลิกอ่านเมนูทุกหน้า กิริยานั้นทำให้ผมนึกเอ็นดูเธอคล้ายเด็กที่สนใจของกินหน้าตาสวยงามและเหมือนจะชอบทุกเมนู
“ดินแพ้อะไรบ้างหรือเปล่า น้ำแพ้กุ้งขาวกินไม่ได้เลย อย่างอื่นกินได้หมด”เธอเงยหน้าจากเมนูที่เธอให้ความสนใจมากเพื่อถามผมจึงทำให้ผมเข้าใจว่าที่เธออ่านทุกเมนูเพราะเธอแพ้อาหารบ้างชนิดนี่เอง
“เราไม่แพ้นะ เรากินได้หมดน้ำเลือกได้หรือยังว่าอยากกินอะไร”
“ได้แล้วจ้า สั่งอาหารกันเลยนะ”เธอมองไปที่พนักงานที่ยืนรอให้บริการไม่ไกล
“รับอะไรดีคะ”พนักงานยิ้มให้เราพร้อมจรดปากกาเขียนรายการอาหาร
“สเต๊กปลาแซลมอน ทาโกะยากิ และสลัดทูน่าค่ะ”
“ของผมขอเป็ข้าวหน้าเนื้อกับเกี๊ยวซ่าแล้วกันครับ”
“เครื่องดื่มรับเป็อะไรดีคะ”พนักงานจดรายการอาหารของเราอย่างคล่องแคล่ว ก่อนนะถามถึงรายการเครื่องดื่ม
“น้ำเปล่าค่ะ”
“น้ำเปล่าสองขวดครับ”
“น้ำเปล่าสองขวดน้ำแข็งสองแก้วนะคะลูกค้าจะรับรายการอาหารอะไรเพิ่มเติมอีกไหมคะ”
“พี่ครับ รายการที่เราสั่งไปมีเมนูไหนที่ใช้กุ้งขาวเป็ส่วนประกอบไหมครับ”ผมถามเพื่อความแน่ใจว่าอาหารมื้อนี้จะไม่มีส่วนประกอบของกุ้งขาวที่เธอแพ้ผมไม่รู้ว่าเธอแพ้รุนแรงขนาดไหนแต่เคยได้ยินมาบ้างว่าคนที่แพ้อาหารขั้นรุนแรงที่สุดถึงกับเสียชีวิตได้เลย
“ทุกรายการที่ลูกค้า้าไม่มีส่วนประกอบของกุ้งขาวค่ะรออาหารสักครู่นะคะ”พนักงานทวนรายการอาหารให้เราฟังอีกครั้งด้วยรอยยิ้มแล้วจึงเดินจากไป
“ขอบคุณที่เป็ห่วงน้ำนะดิน”
“เราอยากแน่ใจว่าน้ำจะไม่กินอะไรที่แพ้เข้าไปน้ำแพ้รุนแรงขนาดไหน”
“คัน และ ผื่นก็ขึ้นทั้งตัวเลย”เธอตอบผมและลูบแขนตัวเอง
“คงทรมานมากๆ”
“ทรมานมากเลยหละ เราเป็ั้แ่เด็กๆตอนนั้นต้องไปหาหมอเลยได้รู้ว่าแพ้กุ้งขาวเพราะหลังจากกินไม่ถึงสิบนาทีก็มีอาการคันแถมผื่นก็ขึ้นทั้งตัว ดีที่เป็ตอนเด็กถ้าเป็ตอนนี้คงน่าเกลียดมากแน่ๆ”
“เลยต้องอ่านเมนูอย่างละเอียดเลยสินะแล้วมีอย่างอื่นอีกไหมที่มีอาการแพ้”
“นอกจากกุ้งขาว น้ำก็กินได้หมดนะ กุ้งแม่น้ำกุ้งทะเล เคยกินแล้วไม่แพ้ แต่ก็ไม่ค่อยกินหรอกขึ้นชื่อว่ากุ้งส่วนใหญ่น้ำจะเลี่ยงไม่แตะมันเลยล่ะ”
เราคุยกันสักพักอาหารก็มาเสิร์ฟบทสนทนาส่วนใหญ่ของเราจะมาจากเธอ เธอช่างคุยเหมือนในวันแรกที่ผมพบเธอเธอพูดมากซะจนผมสงสัยว่าเธอเอาเื่ราวพวกนี้มาจากไหน เธอเหนื่อยไหมที่พูดได้ตลอดแต่เธอไม่ได้ทำให้ผมเบื่อที่จะฟังเธอเลยผมกลับเพลิดเพลินกับบทสนทนาและน้ำเสียงของเธอจนลืมไปแล้วว่าวันนี้เรามาทำอะไรกันที่นี่ ผมไปจ่ายเงินที่จุดรับชำระเงิน
8K
![[มีอีบุ๊กที่MEB] ข้ามมิติมาเป็นลูกสะใภ้ปากร้ายของตระกูลชาวนา](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1717593399_74792433.webp)