กำเนิดของใต้หล้าน่ะหรือ? ...มันเริ่มจากยุคแห่งพฤกษา
มหารุกขชาติต้นกำเนิดผู้มอบชีวิตอันล้ำค่าแก่สรรพสิ่งนับพันนับหมื่นในใต้หล้า
รากและกิ่งก้านของมันแผ่ขยายปกคลุมไปทั่วจนกลายเป็ผืนป่านานาพรรณทั้งบนผืนดินและใต้ท้องสมุทรสีครามอันกว้างใหญ่ไพศาล
ใต้หล้าเต็มไปด้วยความเขียวขจีและสงบสุข
แต่แล้ว...มหาภัยพิบัติครั้งแรกในใต้หล้า...ก็อุบัติขึ้น
ฟ้าคลั่งปฐีะเื คลื่นั์ถาโถมจากสี่ฟากสมุทร เพลิงนรกปะทุจากขุนเขาศักดิ์สิทธิ์ทั้งห้า ลมฝนโลหิตร่วงหล่นจากฟากฟ้าภายใต้ท้องนภาสีชาด
ไม่เพียงเท่านั้นมหาภัยพิบัติยังนำพาความโชคร้าย เหล่าสิ่งอัปมงคลและความแปดเปื้อนมาพร้อมกับพวกมันด้วย
และแล้ว...พวกมันก็ลืมตาตื่นขึ้นมา เหล่าปีศาจ สัตว์อสูรทั้งสูงส่งและเดรัจฉาน ปีนขึ้นมาจากทะเลเืและโคลนตม
พวกมันเติบใหญ่และแพร่ขยายเผ่าพันธุ์อย่างไม่หยุดยั้ง ดั่งเพลิงโลกันตร์แผดเผาในคืนพายุคลั่ง
จนกระทั่งพวกมันเริ่มต่อสู้กันเอง ต่อสู้กับเผ่าพันธุ์อื่นที่แตกต่างจากมัน ท่ามกลางทะเลเืของเหล่าสรรพสัตว์ ราชันอสูรฟ้าก็ได้ถือกำเนิดขึ้น
พวกมันคือเหล่าัผู้ปกครองคาบสมุทรทั้งสี่และผืนนภาอันกว้างใหญ่ไร้ที่สิ้นสุด
เมื่อไร้พ่ายในบรรดาเหล่าอสูร เ้าแห่งัผู้เย่อหยิ่งจึงเริ่มมองหาคู่ต่อสู้เหมาะสมคู่ต่อสู้ที่คู่ควรกับพวกมันยิ่งกว่า
สิ่งนั้นคือเหล่าพฤกษาที่เฝ้ามองและปกครองใต้หล้ามาช้านาน
าพฤกษาัสำหรับพวกเรามนุษย์เดินดินดำเนินไปเนิ่นนานหลายชั่วอายุคน
แต่สำหรับพวกมัน ทั้งเหล่าัและเหล่าพฤกษาแล้ว นับเป็่เวลาเพียงแค่ปิดตาหลับไหลคราหนึ่งเพียงเท่านั้น
ที่สุดแล้ว เหล่าัะก็กำราบมหาพฤกษาแห่งสรรพชีวินลงได้
ใต้หล้าเข้าสู่ยุคใหม่ ยุคแห่งเืและเปลวไฟ
ยุคแห่งั
วันคืนเปลี่ยนผัน วันเวลาผ่านไปหลายหมื่นปีใต้หล้าก็มีสิ่งมีชีวิตชนิดใหม่กำเนิดขึ้น
ราชันัตนหนึ่งได้มอบนามให้แก่พวกมันอย่างดูถูกว่า มนุษย์ ในภาษาัหมายถึง ผู้ที่ชอบมองขึ้นฟ้าจากพื้นดิน แสดงให้เห็นถึงความทะยานอยากอย่างน่าสมเพช
หากแต่มนุษย์นั้นแตกต่างจากเหล่าอสูรชนิดอื่น แรกเริ่มเหล่ามนุษย์ได้ให้กำเนิดลูกหลาน รวมกลุ่ม ขัดแย้งและกลืนกินซึ่งกันดั่งเหล่าอสูรทั่วไป
แต่ความแตกต่างนั้นคือพวกเขามีการสืบทอดองค์ความรู้ผ่านหลักภาษาที่ชัดเจนส่งต่อกันไปรุ่นต่อรุ่น เมื่อความรู้นับพันนับหมื่นปีสะสมกันมาถึงจุดจุดหนึ่ง ก็กำเนิดเป็สิ่งประดิษฐ์ของวิเศษต่าง ๆ ขึ้นมาใช้งานได้อีกด้วย
หลังจากรวบรวมเผ่าพันธุ์เป็หนึ่งเดียวได้ มนุษย์ก็ลุกฮือขึ้นต่อต้านกับเหล่าัจอมฟ้าผู้เผด็จการทั้งหลาย
แม้ัจะเป็เ้าอสูร แต่ด้วยความหยิ่งยโสของพวกมันที่ฝังอยู่ในสายเืก็มีมากเกินกว่าที่พวกมันจะยอมรวมกลุ่ม ร่วมมือกัน หรือขอความช่วยเหลือจากเหล่าเฟิงหวง [1] เหล่ากิเลน หรือสัตว์วิเศษชนิดอื่น
และแล้วเหล่าเทพัก็ร่วงหล่นทีละตน..ทีละตน..ในที่สุดบรรพชนมนุษย์ก็เอาชนะัลงได้จนกลายเป็ยุครุ่งเรืองของมนุษย์เราในทุกวันนี้
ยายแก่หงำเหงือกนักเล่าเื่ประจำหมู่บ้านหยุดการเล่านิทานลง มือที่สั่นไหวไม่มั่นคงของนางยื่นออกไปคลำหาถ้วยชามาดื่มเพื่อดับกระหาย เสี่ยวผิงผิง (ผิงผิงน้อย) เด็กสาวใจดีประจำหมู่บ้านรีบลุกขึ้นเดินซอยเท้าสั้น ๆ เข้าไปหา มือของนางเก็บรวบไว้ด้านหน้าอย่างสำรวม แม้ชุดคลุมสีซีดจางจะยาวจนเรี่ยพื้น แต่ก็ไม่ทำให้นางสะดุดหรือเสียจังหวะเลยแม้แต่น้อย
หลานหลิงชอบมองดูท่าทางของนางมาก แม้จะไร้ชุดผ้าไหมหรูหราเครื่องประดับราคาแพง แต่ท่วงท่ากิริยาที่ได้รับการสั่งสอนมาอย่างดีกลับทำให้นางดูงามสง่าสูงส่งน่าดูชมมิใช่น้อย แม้แต่เสียงรองเท้าสานของนางยามเสียดสีกับพื้นหญ้ายังไพเราะกว่าเสียงเล่าเื่ของยายเฒ่าผู้นี้เสียอีกในความเห็นของหลานหลิง
เสี่ยวผิงผิงย่อตัวพร้อมกับรวบชายผ้าอย่างเรียบร้อยเพื่อรินชาส่งให้อิงผ่อ (ยายเฒ่าอิง) นางรับชาไปจิบเสียงดัง หลานหลิงเผลอเหลือบไปเห็นน้ำชาเล็ดออกมาจากปากที่ปราศจากฟันของนาง จนกลายเป็ภาพติดตาสามารถทำให้เขาหมดความอยากอาหารไปได้หลายวัน เขาจึงกะพริบตาถี่ ๆ พยายามขับไล่ภาพติดตานี้ออกไปจากสมอง
"อิงผ่อ อิงผ่อ ท่านเคยเห็นัจริงหรือไม่" เด็กชายคนหนึ่งในหมู่บ้านเอ่ยปากถาม เขาเป็เด็กที่สนิทกับอิงผ่อที่สุดในหมู่บ้านแล้วกระมัง ดูแล้วหลานหลิงก็คิดว่าพวกเขาเหมาะสมกันดี คนหนึ่งฟันยังขึ้นไม่ครบอีกคนก็ฟันร่วงหมดปากไปนานแล้ว
อิงผ่อวางถ้วยชาลงแล้วยกผ้าเก่าหมองคล้ำขึ้นมาเช็ดคราบชาที่ติดตามริมฝีปากก่อนกล่าวว่า "ย่อมแน่นอน เมื่อข้ายังเด็กเคยติดตามผู้ใหญ่บ้านคนก่อนไปยังแผ่นดินใหญ่นำงานเหล็กของพวกเราไปค้าขายกับคนนอก ได้เห็นัครั้งหนึ่ง ตัวมันใหญ่โตเป็อย่างยิ่ง"
"มนุษย์กำราบัได้มานานขนาดนี้ ป่านนี้ัคงเป็สัตว์เลี้ยงของมนุษย์เรามากมายแล้วกระมัง" เด็กชายอีกคนหนึ่งในหมู่บ้านถาม ถ้าหากมนุษย์พิชิตัได้ก็สมควรใช้งานได้เลี้ยงไว้กินได้เหมือนสัตว์ในหมู่บ้านสิ นี่ย่อมเป็ความคิดของเด็กน้อยผู้หนึ่งที่ใช้ชีวิตอยู่แต่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ แม้อิงผ่อจะบอกว่าขนาดตัวของมันใหญ่โตเป็อย่างยิ่ง สำหรับเด็กในหมู่บ้านแค่จินตนาการภาพขนาดของัให้ใหญ่กว่าวัวูเาขนยาวหรือหมีั์สีเทาได้ก็ถือว่าตัวใหญ่แล้วสำหรับพวกเขามากแล้ว
"อืม..." อิงผ่อมอบรอยยิ้มหวานให้ทุกคนจนทำเอาหลานหลิงอยากวิ่งหนีไปไกล ๆ "ก็ใช่ว่าจะเป็ไปไม่ได้ วันหนึ่งหากพวกเ้ามีโอกาสจะต้องได้ออกไปดูด้วยตาของตนเอง ขอแค่เป็เด็กดีเชื่อฟังคำสอน เมื่อพวกเ้าถูกเลือกโดยผู้นำหมู่บ้านย่อมได้สิทธิในการติดต่อกับผู้คนภายนอกเอง ดังนั้นแล้วต้องเป็เด็กดีเชื่อฟังคำสอน วันหนึ่งผู้ใหญ่บ้านย่อมสังเกตเห็นอย่างแน่นอน"
เด็กหลายคนที่นั่งฟังต่างแสดงสีหน้าแตกต่างกันไป บ้างดูเพ้อฝันเห็นภาพตัวเองขี่ัลำตัวเท่าต้นสนใหญ่บนขุนเขาบินกลับมาอวดเพื่อนพ้อง หากโชคดีเด็กสาวที่แอบชอบอาจหันมาสนใจกันบ้าง บ้างก็อยากออกไปเห็นบ้านเมืองต่าง ๆ บนแผ่นดินใหญ่เพราะเบื่อขุนเขาและทะเลกว้างใหญ่รายล้อมสี่ทิศแปดทางจนแทบจะบ้าตายแล้ว บ้างก็ตีหน้าเมินเฉยไม่สนใจทำตัวเป็ผู้ใหญ่เกินตัวแต่ภายในแววตากลับเปล่งประกายจินตนาการถึงความฝันต่าง ๆ ไปไกลแสนไกล
หลังจากเด็กทั้งหลายตื่นจากฝันแต่ละคนก็กระตือรือร้นที่จะถามเื่ัต่อ แต่กลับพบว่าอิงผ่อผล่อยหลับไปเรียบร้อยแล้ว อากาศอบอุ่นลมพัดสบายสำหรับเด็ก ๆ แล้วเหมาะอย่างยิ่งกับการเล่นกลางแจ้งแต่สำหรับไม้ใกล้ฝั่งอย่างอิงผ่อเวลาส่วนใหญ่ของนางคือการนอนนั่นเอง
คนในหมู่บ้านเชื่อว่าภูตผีแห่งการนอนหลับและภูตแห่งความตายเป็พี่น้องใกล้ชิดกัน ด้วยเพราะเหตุนั้นกระมังคนในหมู่บ้านมักจะดูแลเด็กแต่คนชราอย่างใกล้ชิดเป็พิเศษ เพราะพวกเขาคิดว่าทั้งสองวัยนี้ที่้าการนอนเยอะกว่าวัยอื่นจะอยู่ใกล้ความตายมากว่าวัยอื่นก็เป็ได้
เป็ความเชื่อที่ไม่เลวเลยในความเห็นของหลานหลิง สิ่งเดียวที่เขาเกลียดก็คือเพียงแค่เขานอนเยอะหน่อยเพราะี้เีก็โดนคนในหมู่บ้านเข้ามาพูดจาทำนองปลอบใจ เหมือนเขาใกล้จะตายอย่างไรอย่างงั้น เป็วิธีประชดแบบอ้อม ๆ ของคนในผาเหล็กดำแห่งนี้
เมื่อเห็นอิงผ่อนอนน้ำลายไหลต่างคนต่างก็แยกย้ายกันออกไปจากระเบียงอย่างเงียบ ๆ แม้จะอยู่ในวัยแก่นแก้วแต่เื่บ้างเื่กลับเคร่งครัดเพราะการปลูกฝังมาอย่างเข้มงวดั้แ่ในครอบครัว เด็กที่ดีหน่อยก็เดินไปปลดม่านกันลมปิดประตูให้เรียบร้อย เสี่ยวผิงผิงเดินไปเปิดตู้ไม้ตัวยาวเก่า ๆ ใช้สองแขนประคองผ้าห่มที่ไม่บางไปไม่หนาไปผืนหนึ่งออกมาจากตู้ แล้วจึงเดินไปคุกเข่าคลี่ผ้าออก จากนั้นห่มคลุมร่างของอิงผ่ออย่างใส่ใจโดยที่ชายผ้าไม่แตะพื้นห้องเลยแม้แต่น้อย
หากเป็หลานหลิงเขาคงไม่ใส่ใจอะไรมากนัก แค่เดินไปเอาผ้าห่มออกมาสะบัดออกมาคลุมให้ทั่วร่างกายของอิงผ่อ ไม่ให้นางแข็งตายตอนค่ำคืนก็เพียงพอเผลอ ๆ นางคงสะดุ้งตื่นตอนหลานหลิงสะบัดผ้าแรงไปเสียอีก แต่พอเห็นผู้อื่นกระทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งอย่างมีขั้นมีตอนเหมือนดั่งเป็การทำพิธีด้วยความใส่ใจ เขากลับไม่ได้รังเกียจอันใดนัก ออกจะน่าดูชมเสียด้วยซ้ำ
การใส่ใจในรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้ของเสี่ยวผิงผิงมิใช่ว่าจะกำเนิดมาได้ไม่นาน แต่เป็การสั่งสมรากฐานทางจิติญญามายาวนานนับร้อยนับพันปีของคนบนเกาะนี้ ดังนั้นการมองดูเสี่ยวผิงผิงดำเนินกิจวัตรราวกับประกอบพิธีกรรมมันก็ไม่ต่างจากการที่เรากำลังมองดูประวัติศาสตร์อันยาวนานที่มีชีวิตด้วยตาของเราเอง อย่างไรอย่างนั้นเลยมิใช่หรือ?
เพราะสิ่งที่เสี่ยวผิงผิงแสดงออกมานั้นหากไม่มีรากฐานที่สั่งสมมานานนับพันปีมารองรับย่อมมิสามารถแสดงออกมาได้อย่างหมดจดงดงามเช่นนี้ได้
นี่คือความแตกต่างของอารยชนและคนเถื่อนอยู่ที่ว่าใครจะเลือกดำรงชีวิตเช่นไร บางคนเกิดมาในแผ่นดินที่งดงามเต็มไปด้วยประวัติศาสตร์และความเป็มาสิ่งงดงามอยู่ตรงหน้าแต่ก็มิอาจมองเห็นได้
แต่หลานหลิงจะมีสิทธิ์อะไรไปตำหนิคนอื่นได้เล่า ในเมื่อเขาก็ใช้เวลาชั่วชีวิตหนึ่งเช่นกัน เพื่อตระหนักถึงคุณค่าของสิ่งที่แฝงอยู่ในท่วงท่าน่าดูชมของเสี่ยวผิงผิง
เหล่าเด็กคนเถื่อนวิ่งส่งเสียงดังออกไปกันแล้ว ส่วนหลานหลิงไม่ได้ทำอะไรสักอย่างเพียงดูท่าทางของเสี่ยวผิงผิงเสียเพลินจนนางดูแลเื่ฟืนไฟเสร็จเรียบร้อย เมื่อหันมาจึงพบว่านอกจากอิงผ่อที่นอนเหมือนตายก็เหลือหลานหลิงนี่แหละที่นั่งหน้าทึ่มมองนางอยู่ผู้เดียว
เสี่ยวผิงผิงมิอาจบอกว่าตัวนางเองรู้สึกอย่างไรกับพี่ชายแซ่หลานคนนี้ ที่แน่ ๆ คือเขาผู้นี้แปลกแยกจากคนในชุมชน แต่ก็มิใช่ในทางเลวร้ายเสียทีเดียวเพียงแต่มารดาของนางเตือนว่าหลานหลิงเป็พวกนิสัยเสียี้เีจนเคยตัวทั้งยังเข้ากับคนอื่นไม่ค่อยได้และไม่ค่อยเคารพผู้าุโในหมู่บ้านอีกด้วย อย่าได้ไปสนิทสนมมากนักจะดีกว่า
เสี่ยวผิงผิงฟังแล้วก็เพียงเก็บไว้ในใจ เด็กผู้ชายล้วนมีความประหลาดแตกต่างกันออกไป บ้างชอบไปแอบดูสตรีอาบน้ำซักผ้าที่ลำธาร บ้างชอบเคี้ยวใบชาหญ้าเมา คนที่ชอบถกเถียงกับผู้ใหญ่ก็มีเหมือนกัน
แต่เมื่อเสี่ยวผิงผิงสังเกตดูให้ดีแล้วนางพบว่า คำพูดที่ชาวบ้านกล่าวกันเื่หลานหลิงไม่เคารพผู้ใหญ่ ไม่ชอบเข้าสังคมอาจไม่ถูกต้องเสียทีเดียว หากจะพูดให้ถูกก็คือ หลานหลิงคนนี้มิเชิงว่าไม่ชอบเข้าสังคมหรือไม่เคารพผู้ใหญ่ แต่กลับเหมือนว่าเขาแตกต่างจากตัวตนของคนในผาเหล็กดำไปเลย เหมือนเป็คนนอกที่หลงผ่านทางเข้ามาเสียมากกว่า
เป็ิญญาเร่ร่อนไม่มีที่ไป ที่บังเอิญหลงผ่านม่านหมอกเข้ามาในผาเหล็กดำ
เชิงอรรถ
[marker-1-1] 凤凰 (อ่านว่า เฟิ่งหวง หรือ ฟ่งหวง ในภาษาจีนกลาง: fènghuáng) เป็นราชาแห่งนกทั้งปวง (หรือราชินีในบางบริบท) คู่กับ มังกร (龍)
9K
