เสียงเท้าเปล่าของเรญาดังแฉะ ๆ บนบันไดหิน
คราบเืไหลตามรอยเท้าเธอเป็แนวยาว
ดาบในมือชุ่มเืจนแห้งกรัง
ร่างกายเปลือยเปล่า แต่อารมณ์เยือกเย็นกว่าครั้งไหน
เธอเดินผ่านซาก
ผ่านกลิ่นคาว
ผ่านเถ้าถ่านที่ลอยอยู่กลางลาน
ไร้ศัตรู
ไร้คำถาม
ไร้ความลังเล
แสงเช้าสาดผ่านม่านควัน
เธอก้าวข้ามศพตัวสุดท้าย
หยุดตรงกลางค่ายที่เคยถูกอ๊อกย่ำยี
ยืนนิ่งเงยหน้ารับไออุ่นจากดวงอาทิตย์ครั้งแรกในรอบหลายคืน
แต่ในความเงียบ…
เสียงบางอย่างกลับแทรกเข้ามา
เสียงบู๊ตเหยียบพื้นดิน
…ไม่ใช่ของอ๊อก
…ไม่ใช่สัตว์
…เป็เสียงฝีเท้าของ “มนุษย์”
เธอหมุนตัวทันที
ดาบยังอยู่ในมือ
เวทยังแผ่จากฝ่าเท้า
ชายคนหนึ่งยืนห่างออกไปราวสิบก้าว
เครื่องแบบสีเข้ม
เสื้อคลุมยาว
มีตราหน่วยพิเศษประจำเมืองชายแดน
และที่เอว…มีตราหน่วยราชการลับ
“เธอคือ…เป้าหมายที่ศูนย์กลางอยากรู้จักมากที่สุด”
เขาพูดเสียงเรียบ
ไม่ยกอาวุธ
ไม่ถอย
เพียงสบตาเธอ — ที่ยังแดงฉาน
เรญาไม่ตอบ
เธอหอบช้า ๆ
มองเขาั้แ่หัวจรดเท้า
ไม่พบ “ความหื่น”
ไม่พบ “เจตนาใช้ร่างกายเธอ” เหมือนผู้ชายทุกคนที่เคยเจอ
แต่พบว่า…เขา กลัว
เธอพูดเบา ๆ
แต่ชัดเจน
“เ้ามาเพื่อฆ่า…หรือมาขอชีวิตข้า?”
ชายคนนั้นนิ่ง
ก่อนตอบกลับ…อย่างไม่ทันคิด
“ข้ามาเพื่อขอให้เ้า…ฆ่าคนอื่นแทนข้า”
ลมเช้าพัดผ่าน
เปลวไฟสุดท้ายของค่ายอ๊อกดับลง
เรญาหลุบตา
ถอนหายใจ
เธอหันหลังให้เขา เดินผ่านโดยไม่ตอบ
แต่ก่อนจะพ้นระยะ…
“เ้าอยากรู้ไหม ว่าใครสร้างที่นี่?”
เธอหยุด
“อยากรู้ไหม…ว่าทำไมเ้าถึงมีรอยตรานั้น?”
เธอเงยหน้าขึ้นช้า ๆ
ไม่ตอบอีกเช่นกัน
แต่ร่างกายที่เคยแน่นิ่ง เริ่มเคลื่อน
ช้าลง
แต่มั่นคง
เสียงดาบสอดกลับเข้าฝัก
เสียงสุดท้ายของตอนนี้
คือคำพูดที่ชายคนนั้นพูดเบา ๆ
“เ้าอาจเป็นักฆ่า…แต่ข้าเห็นเงาของเหยื่อในแววตาเ้า”