โซลอนเดินออกมาจากป่าพลางจัดการมอนเตอร์เล็กๆน้อยๆไปตามทาง ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็หมาป่าขนเงินที่ไม่ได้ถูกซินเนเทียควบคุม ทำให้พวกมันอ่อนแอมากและจัดการได้อย่างง่ายดาย
ความพ่ายแพ้ครั้งนี้ของเขาไม่ได้แย่มากนัก เขาเพิ่งเข้าเกมมาได้ไม่ถึงหนึ่งวันทว่าก็พัฒนามาได้ขนาดนี้ และดูเหมือนอีกฝ่ายจะเป็ยอดฝีมืออีกด้วย
//เก่งกาจด้านการเชิดหุ่น ใช้เทคนิคการ Resonance ได้อย่างชำนาญ คนที่ทำแบบนี้ได้มีไม่มากหรอก หึๆ//
โซลอนคิดอย่างใจเย็น ก่อนที่เขาจะเข้ามาเป็เกมเมอร์เขาได้ศึกษายอดฝีมือของวงการนี้มาอย่างละเอียดและคนที่พอจะทำแบบนี้ได้นั้นมีแค่คนเดียว
//คุณเองสินะ จอมชักใยซินเนเทียแห่งกิลด์โดมิเนี่ยน//
ชื่อเสียงของซินเนเทียนั้นโด่งดังมากในวงการโลกเสมือนจริง เพราะทุกเกมที่เธอเล่นเธอจะเน้นอาชีพที่เกี่ยวกับการควบคุมและบัญชาการ ความเก่งกาจของเธอนั้นทำให้โดมิเนี่ยนชนะศึกสำคัญๆหลายครั้ง เรียกได้ว่าเป็ตัวปัญหารองจากเมลเบิร์นหัวหน้ากิลด์โดมิเนี่ยนเลยก็ว่าได้ และเื้ัของโดมิเนี่ยนนั้นคือ Dominator Corporation ซึ่งเป็บริษัทั์ใหญ่ที่มีเงินลงทุนเหนือจินตนาการ ทำให้กิลด์โดมิเนี่ยนสามารถยึดครองพื้นที่ในเกมก่อนๆได้เกือบ 1 ใน 3 นับว่าเป็มหาอำนาจกลุ่มหนึ่งที่ไม่อาจต่อกรได้ และตอนนี้ Dominator Corporation ก็ได้เข้ามาลงทุนในโลกแฟนตาซีแล้ว และดูเหมือนว่าความแข็งแกร่งของพวกเขาจะนำหน้าโซลอนอยู่มาก
โซลอนนั้นตระหนักถึงความจริงข้อนี้เป็อย่างดี เขานั้นตัวคนเดียวไม่มีทางงัดข้อกับองค์กรใหญ่ๆไหว การถอยออกมาก่อนเป็ทางเลือกที่ฉลาดที่สุด และดูเหมือนว่าซินเนเทียเองก็ไม่ได้ลงมืออย่างสุดกำลัง เธอเพียงแค่้าไล่เขาไปเท่านั้น ดูจากการที่เธอไม่พยายามขัดขวางตอนที่เขาถอยออกมาก็เป็เครื่องการันตรีได้ในระดับหนึ่งแล้ว
//น่าสนุกจริงๆ ต่อจากนี้หวังว่าพวกเขาจะช่วยให้เราสนุกได้บ้าง//
โซลอนคิดพลางคลี่ยิ้มออกมาเบาๆ แล้วสลัดเื่นี้ออกจากหัว ตอนนี้เขาต้องรีบเพิ่มความแข็งแกร่งของตัวเองอย่างเร่งด่วน เดิมทีเขาคิดว่าด้วยพลังเท่านี้ก็สามารถเคลียร์ดันเจี้ยนแห่งความตายได้แล้ว แต่เขาได้ลืมคำนวณการขยายตัวของกิลด์ใหญ่ไป เพราะพวกเขาส่วนใหญ่จะยึดพื้นที่ในป่าเป็ของตัวเองเพื่อเป็ที่ฟาร์มให้กับลูกกิลด์ และเมื่อครู่เขาก็ได้หลงเข้าไปในเขตปกครองของกิลด์โดมิเนี่ยนโดยไม่ได้ตั้งใจ หากเขามีพลังมากพอเขาคงมีพาวเวอร์ในการเจรจาเพื่อเข้าไปทำภารกิจข้างในได้ แต่ความเป็จริงกลับไม่ได้สวยหรูขนาดนั้น
ภารกิจฝึกพื้นฐานกับครูฝึกหยวนนั้นเป็การเพิ่มค่าสถานะที่ต้องแลกมาด้วยความพยายามอย่างมาก เดิมทีภารกิจเหล่านี้ถูกสร้างมาเพื่อเสริมค่าสถานะพื้นฐานให้กับผู้เล่นเพื่อจะได้ง่ายต่อการล่ามอนเตอร์ และการฝึกฟันดาบกับครูฝึกหยวนนั้นเป็เพียงหนึ่งในอีกหลายการฝึกที่สามารถเพิ่มค่าสถานะพื้นฐานได้ และจากการรวบรวมข้อมูลก่อนหน้านี้โซลอนยังพบว่ายังมีภารกิจที่ชื่อว่า “หอคอยนักปราชณ์” อยู่ด้วย
ซึ่งหอคอยนักปราชณ์นี้เป็บททดสอบจำนวน 100 ชั้น หากสามารถพิชิตได้แต่ละชั้นจะได้ค่าสถานะทุกอย่างมาอย่างละ 0.5 แต้ม และแต่ละชั้นยังยากมากอีกด้วย ทำให้ภารกิจนี้มีคนแค่หยิบมือเท่านั้นที่เลือกที่จะทำมัน คนส่วนใหญ่จึงเลือกจะออกไปเก็บเลเวลนอกเมืองกันมากกว่า หน้าหอคอยนักปราชณ์จึงไม่ต่างจากดึกร้างมากนัก
โซลอนเดินมุ่งหน้าไปทางประตูเมือง ไม่นานก็มาถึง ตอนนี้เป็เวลาตีหนึ่ง ทว่าก็มีนักท่องราตรีจำนวนมากเดินตามท้องถนน พวกเขาต่างพากันเดินเข้าออกผับกันเป็ว่าเล่น แผงลอยขายไอเทมที่เคยหนาแน่นตอนกลาววันก็หายไปมาก ส่วนใหญ่จะถูกแทนที่ด้วยรถขายก๋วยเตี๋ยวกับรถขายโจ๊กแทน เพราะคนที่ดื่มมาอย่างหนักพวกเขา้ากินอะไรร้อนๆเพื่อจะได้สร่างเมา นับว่า่นี้เป็นาทีทองของผู้เล่นอาชีพสายสนับสนุนเลยทีเดียว
ด้วยผลของข้าวหมูทอดโซลอนเลยไม่มีอาการหิวหรือเหนื่อยเลย เขามุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกของเมืองในทันทีเพื่อทำภารกิจหอคอยนักปราชญ์ ในขณะที่เขากำลังเดินผ่านจัตุรัส แสงสว่างจุดเล็กๆจุดหนึ่งก็สว่างวาบ
เหตุการณ์นี้เป็เื่ปกติที่เกิดขึ้นทุกวัน ทุกคนรู้ว่านี่เป็เอฟเฟคของม้วนคาถากลับเมือง โดยปกติคนทั่วไปจะไม่ให้ความสนใจมากนัก ทว่าครั้งนี้มันกลับไม่เป็อย่างนั้นเพราะบุคคลที่ปรากฏออกมานั้นมีสถานะไม่ธรรมดา เมื่อเธอมาถึงก็สามารถเรียกสายตาของคนรอบข้างได้ในทันที
โซลอนเองก็มองไปที่เธออย่างพิจารณา เธอเป็หญิงสาวผมสั้นสีดำสวมชุดกิโมโนสีดำเรียบๆตัวหนึ่ง ใบหน้าของเธอออกไปทางอ่อนหวานน่ารักและเป็มิตร ผิวขาวเรียบเนียนที่ตัดกับสีดำยิ่งขับเน้นให้เธอดูโดดเด่นกว่าคนปกติ จัดว่าเป็ท็อปเฟล็กในหมุ่ผู้หญิงเลยทีเดียว ทว่าทุกคนรู้ว่าภายใต้ใบหน้าสวยงามและเป็มิตรนั้นได้ซ่อนเพชรฆาตเอาไว้ โดยเฉพาะดาบคาตานะที่แขวนอยู่ข้างหลังของเธอซึ่งไม่รู้ว่าได้ปลิดชีวิตใครไปแล้วบ้าง
จันทร์สีเืแห่งกิลด์โดมิเนี่ยน ลูน่า
เธอเป็สมาชิกระดับสูงของกิลด์โดมิเนี่ยน สาเหตุที่เธอได้ฉายาว่าจันทร์สีเืเป็เพราฝีมือดาบที่เก่งกาจ ตลอดาที่ผ่านมาหลายครั้งเธอเป็คนที่ฆ่าศัตรูได้มากที่สุด จากสถิติที่ผ่านมาเธอสังหารศัตรูไปว่า 30 เปอร์เซ็นต์ของกองทัพศัตรูด้วยตัวคนเดียว ความอันตรายนั้นไม่ต่างกับซินเนเทียเลย เรียกได้ว่าอันตรายสุดๆ และในขณะที่เธอปรากฏตัวขึ้น ผู้คนรอบข้างก็พากันทำตัวสำรวมมากขึ้น ราวกับไม่กล้างส่งเสียงดังเพราะกลัวจะรบกวนหญิงสาวคนนี้
“หัวหน้าสวัสดีครับหัวหน้า” ในขณะนั้นก็มีชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินเข้ามาหาลูน่า เขาก็ก้มหัวทำความเคารพหญิงสาวด้วยความนอบน้อม โซลอนเห็นแบบนั้นก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจ ชายหนุ่มมองเห็นตราสัญลักษณ์กิลด์โดมิเนี่ยนบนอกเสื้อของเขา โซลอนก็บอกได้ไม่ยากว่าชายวัยกลางคนคนนี้คงเป็ลูกน้องของลูน่า
//จะว่าไปคนกว่าครึ่งที่เราเจอมาส่วนใหญ่ก็เป็คนของกิลด์โดมมิเนี่ยนเลยนี่นา//
โซลอนคิดแล้วเขาก็มองไปที่คนรอบข้างซึ่งส่วนใหญ่ก็เป็สมาชิกของกิลด์โดมิเนี่ยนทั้งนั้น
“เมืองนี้คงตกเป็ของกิลด์โดมิเนี่ยนแล้วสินะ” โซลอนพึมพำด้วยสีหน้าเรียบเฉย เพราะมันก็ไม่ได้ต่างกับที่เขาคาดการณ์เอาไว้เลย เื่นี้เขาสามารถเดาได้ั้แ่โดนไล่ออกจากทางเข้าป่าแห่งความตายแล้ว
เมื่อเห็นว่าดูไปก็เสียเวลาโซลอนจึงละสายตาจากผู้เล่นกิลด์โดมิเนี่ยนแล้วมุ่งหน้าไปที่หอคอยนักปราชณ์ต่อไป
“ท่านลูน่ามีอะไรให้ผมรับใช้เหรอครับ” เมื่อทักทายลูน่าเสร็จชายวัยกลางคนก็เงยหน้าขึ้นมาแล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ
“คุณเจมส์ช่วยเชิญ เขา มาให้หน่อยได้ไหมคะ บอกเขาว่าฉันมีข้อเสนอธุรกิจบางอย่างให้” ลูน่าส่งยิ้มเบาๆให้ชายวัยกลางคน จากนั้นเธอก็ปรายตามองไปที่โซลอนซึ่งกำลังเดินออกไปจากจัตุรัสกลางเมือง
ได้ยินแบบนั้นเจมส์ก็เข้าใจได้ในทันที “ได้ครับท่าน”
พูดจบเจมส์ก็วิ่งไปขวางทางโซลอนที่กำลังเดินอยู่จนเขาต้องหยุดลง โซลอนมองเห็นเจมส์เขาก็จำได้ทันทีว่าหมอนี่เป็ลูกน้องของลูน่านั่นเอง
“ต้องขอโทษจริงๆที่เสียมายาท แต่คุณลูน่า้าคุยกับคุณเป็การส่วนตัว เธอบอกว่าเธอมีข้อเสนอบางอย่างให้กับคุณ” เจมส์กล่าวออกมาอย่างสุภาพ จากนั้นก็ผายมือไปทางลูน่า
โซลอนมองตามมือของเจมส์ไปเขาก็เห็นลูน่าพยักหน้าให้เขาเบาๆทีหนึ่ง
//สีหน้าราบเรียบ แววตาเ็า แถมยังส่งลูกน้องมาเชิญเราแทนที่จะมาเชิญเอง แต่การแสดงออกของเธอและลูกน้องกลับดูสุภาพอ่อนโยนต่างกับสีหน้าและแววตา แสดงว่าลึกๆแล้วเธอมองเราอยู่ในระดับต่ำกว่าสินะ//
โซลอนวิเคราะห์อย่างรวดเร็ว เขาไม่รู้ว่าทำไมลูน่าถึงรู้จักและอยากเจอเขา แต่เขาไม่ได้คิดว่าลูน่าจะมีสถานะสูงส่งไปกว่าเขา ในเมื่อไม่ให้เกียรติกันเขาจะไปคุยกับเธอเพื่ออะไร
“ผมไม่ว่าง ขอตัวก่อน” โซลอนกล่าวด้วยสีหน้าราบเรียบ แววตาดูเ็า ทว่าท่าคำพูดที่แสดงออกมากลับมีความสุภาพขัดกับสีหน้าและแววตา
เจมส์ได้ยินแบบนั้นเขาก็สะอึกไป เพราะท่าทางของโซลอนนั้นมันคลายกับใครบางคนมากๆ ทว่าความคิดนั้นก็ถูกปัดตกไปอย่างรวดเร็ว และถูกความตกตะลึงเข้ามาแทนที่
หมอนี่ปฏิเสธคุณลู่น่า?
ลูน่านั้นเป็ผู้หญิงที่มีความสามารถ เธอเกิดในตระกูลนักดาบเก่าแก่ซึ่งมีความแข็งแกร่งทั้งพละกำลังและเงินตรา ในสังคมที่เกมเสมือนจริงกลายเป็ธุรกิจหลักแบบนี้ ทำให้ตระกูลเธอมีอิทธิพลอย่างมาก และเธอยังเป็ผู้หญิงที่สวยสุดๆคนหนึ่ง ทำให้เหล่าดารา เซเลบและลูกมหาเศรษฐีหลายคนมาขายขนมจีบเธอเต็มไปหมด ทว่าเธอกลับไม่ตอบรับใครเลยแม้แต่คนเดียว แต่วันนี้เจมส์กลับเห็นผู้ชายโนเนมคนหนึ่งกล้าปฏิเสธการเชิญชวนของลูน่า
หรือสมองหมอนี่มีปัญหา?
เจมส์ได้แต่คิดอย่างไม่เข้าใจ
ด้านโซลอนเมื่อปฏิเสธไปแล้วเขาก็เดินหลบฉากออกไปทิ้งให้เจมส์ยืนบื้ออยู่ที่เดิม เมื่อเห็นว่าถูกปฏิเสธแทบจะในทันทีเจมส์ก็ได้แต่เดินกลับไปหาลูน่าพลางก้มหัวแล้วกล่าวด้วยความสำนึกผิด
“ขอโทษครับท่านลูน่า ผมเชิญเขามาไม่ได้”
“เขาปฏิเสธเหรอคะ” ลูน่ากล่าวด้วยท่าทางแปลกใจ “คุณได้พูดกับเขาอย่างสุภาพหรือเปล่า”
“ครับผม ผมไม่ได้ก้าวร้าวกับเขาเลย” เจมส์ก้มหัวอีกครั้งพลางพูดออกมา “แต่เขาบอกว่าไม่ว่างน่ะครับ”
ได้ยินแบบนั้น ลูน่าก็มองไปที่โซลอนด้วยแวววตาเรียบเฉย เธออุส่าส่งลูกน้องคนสนิทไปเชิญดีๆแต่เขากลับไร้มารยาท หากไม่ได้เป็คำสั่งของเมลเบิร์นเธอไม่มีทางมายุ่งกับผู้ชายที่ดูธรรมดาๆแบบนี้หรอก ทว่าผู้ชายธรรมดาๆคนนี้กลับให้ความรู้สึกที่แตกต่างกับผู้ชายคนอื่น เพราะเขาทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิดอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน!
“ท่านลูน่าครับ เราควรทำยังไงดีครับ” เจมส์กล่าวถามออกมา “ให้ผมจับตัวเขามาเลยไหมครับ”
เมื่อเห็นลูน่าไม่ตอบ เจมส์ก็หันไปมองเธออย่างสงสัยและเอ่ยเรียกอีกครั้ง “ท่านลูน่าครับ”
สิ้นเสียงเจมส์ ลูน่าก็ได้สติ หญิงสาวสงบอารมณ์หงุดหงิดแล้วยิ้มออกมาบางๆ “ไม่ค่ะ เมลเบิร์นไม่้าเป็ศัตรูกับเขา ฉันจะไปพบเขาเองค่ะ” พูดจบเธอก็ออกเดินตามโซลอนไปอย่างช้าๆพลางกล่าวขึ้น “คุณไปทำงานอย่างอื่นเถอะค่ะ ฉันจะจัดการเื่นี้ต่อเอง”
“ดูซิผู้ชายน่าหงุดหงิดอย่างคุณมีดีตรงไหน เมลเบิร์นถึงสนใจในตัวคุณนัก” ลูน่ากล่าวขึ้นเสียงเรียบ
ด้านโซลอนที่กำลังมุ่งหน้าไปหอคอยนักปราชญ์ก็ไม่สนใจลูน่าที่เดินตามมากนัก
ที่ตั้งของหอคอยนั้นไม่ไกลจากจัตุรัสกลางเมืองมากนัก เขารีบเดินไม่นานก็มาถึงประตูทางเขาซึ่งยังคงร้างไร้ผู้คนเช่นเดิม
//จากข้อมูลในเว็บบอร์ด เราสามารถเข้าหอคอยนักปราชญ์ได้ทันทีเลยสินะ//
เมื่อนึกถึงข้อมูลที่ได้รับมาโซลอนก็ไม่รอช้า เขาเอามือเตะประตูหอคอย ทันใดนั้นก็ปรากฏเสียงระบบขึ้นมาในหัว
ผู้เล่นโซลอน้าเข้ารับการฝึกที่หอคอยนักปราชญ์ใช่หรือไม่
“ใช่”
หลังสิ้นเสียงตอบของโซลอนก็เกิดประกายแสงเข้ามาโอบล้อมร่างของเขาเพื่อส่งเข้าบททดสอบ โซลอนเห็นแบบนั้นเขาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาไม่ค่อยชอบให้ใครมาเดินตามเท่าไหร่นักเพราะมันรู้สึกไม่เป็ส่วนตัว การหนีเข้าหอคอยก็เป็ทางเลือกที่ดีเพราะเขาจะได้สลัดหลุดจากลูน่าเสียที
ในขณะที่คิดว่าจะรอดแล้วทันใดนั้นฝ่ามือขาวข้างหนึ่งก็ประทับเข้าใส่ประตูข้างๆมือของเขาเลย
ผู้เล่น้าเข้าทดสอบแบบทีมใช่หรือไม่
“ใช่”
เสียงนุ่มนวลของหญิงสาวดังขึ้น โซลอนไม่คิดว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น เขาก็หันขวับไปมองเ้าของมือปริศนา ก็พบว่าเป็ลูน่านั่นเอง
//อะไรเนี่ย//
ในขณะที่กำลังอึ้งอยู่โซลอนก็ลืมที่จะปฏิเสธการเข้าทดสอบแบบทีม ทำให้ระบบบส่งพวกเขาทั้ง 2 คนไปยังชั้นแรกของหอคอย
แวบ
หญิงสาวชายหนุ่มทั้งสองปรากฏตัวขึ้นที่ห้องโถงขนาดเล็กแห่งหนึ่ง รอบด้านคือผนังหอคอยทั้งสี่ด้าน ตามผนังมีคบเพลิงสี่อันให้แสงสว่างสลัวๆ ทำให้โซลอนพบว่าแถวนี้ไม่มีมอนเตอร์เลยสักตัว ชายหนุ่มนึกว่าเมื่อเข้ามาในหอคอยจะได้ฉะกับมอนเตอร์เลย ไม่นึกว่าจะมีจุดเซฟโซนเพื่อให้ผู้เล่นเตรียมตัวอยู่ด้วย
“คุณทำแบบนี้ทำไม” เมื่อเห็นว่ารอบด้านปลอดภัยแล้วโซลอนก็หันไปถามลูน่าที่ยืนอยู่ข้างๆด้วยน้ำเสียงเ็า เขาไม่ค่อบชอบการกระทำของเธอมากนักเพราะมันเป็การเสียมารยาทอย่างมากที่เข้ามาในการทดสอบของคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาติ
เห็นความไม่พอใจของโซลอน ลูน่าก็ยิ้มบางๆแล้วกล่าวด้วยท่าทางใจเย็น “ขอโทษจริงๆค่ะที่ฉันเข้ามาโดยพลักการ แต่ได้โปรดใจเย็นและฟังฉันก่อน ฉันชื่อลูน่าผู้นำระดับสูงของกิลด์โดมิเนี่ยน ฉันมีข้อเสนอบางอย่างจากหัวหน้ากิลด์ให้คุณ”
“พูดมา” โซลอนกล่าวด้วยน้ำเสียงเ็า ในเมื่อเหตุการณ์มันเป็แบบนี้เขาก็ทำอะไรไม่ได้ การทดสอบแบบทีมนั้นเมื่อเข้ามาแล้วก็ไม่สามารถยกเลิกได้ จะไล่ลูน่าออกไปก็ทำไม่ได้ ครั้นจะฆ่าเธอก็ไม่เกิดประโยชน์อะไร
“คุณสนใจจะเข้าร่วมกับกิลด์โดมิเนี่ยนไหมคะ” ลูน่ากล่าวขึ้น ในความคิดของเธอการเสนอผลประโยชน์ของเมลเบิร์นครั้งนี้ออกจะมากเกินไป หญิงสาวเปิดเอกสารโฮโลเกรมบางอย่างออกมาแล้วผลักไปให้โซลอน
“นี่เป็สัญญาว่าจ้างของคุณ” ลูน่ากล่าวแค่นั้นเธอก็ยืนนิ่งเงียบด้วยท่าทางสงบ ทว่าแววตาของหญิงสาวนั้นกลับเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ เพราะข้อเสนอในครั้งนี้ถือว่ายั่วยวนมาก
“ตำแหน่งแม่ทัพ เงินเดือนสองแสนห้าหมื่นบิท มีเวิร์คช็อปให้ มีเครื่องเกมระดับสูงให้ แต่ต้องเข้าร่วมทำภารกิจกิลด์อย่างน้อยห้าวันต่อสัปดาห์ นอกจากนี้ยังมีรถส่วนตัวให้ด้วย” โซลอนอ่านเสียงดังฟังชัด ข้อเสนอนี้ถือว่าน่าทึ่งมาก ลำพังแค่เงินเดือนอย่างเดียวก็มหาศาลแล้ว ขนาดเงินเดือนปริญญาเอกยุคนี้ยังได้แค่สามหมื่นห้าพันบิทเท่านั้น และยังมีที่พักให้ด้วย แถมมีรถส่วนตัวให้อีก เรียกได้ว่าเป็งานในฝันเลยก็ว่าได้
“ถูกต้องค่ะ เงื่อนไขนี้เป็เงื่อนไขดีที่สุดที่เราสามารถให้คุณได้ และฉันมั่นใจว่าไม่มีกิลด์ไหนจ่ายได้มากกว่านี้แน่นอน” ลูน่ากล่าวด้วยความมั่นใจมาก ในสายตาของเธอโซลอนก็เป็แค่เด็กหนุ่มไม่มีประสบการณ์ เมื่อเห็นจำนวนเงินเขาน่าจะตอบตกลงได้ไม่ยาก
โซลอนอ่านเสร็จก็ปิดเอกสารอย่างไม่ใส่ใจ แม้เงื่อนไขจะดีแต่เขาไม่ว่างพอที่จะทำภารกิจกิลด์ถึงห้าวันต่อสัปดาห์ แถมสวัสดิการที่เสนอมาก็งั้นๆ ต่อให้เขาอยู่เฉยๆเขาก็ได้เงินค่าจ้างสองล้านบิทจากไอรีนทุกเดือนอยู่แล้ว แล้วเขาจะไปเสียเวลาเปล่าทำไมตั้งห้าวันต่อสัปดาห์เพื่อเงินไม่กี่แสนบิท
“ผมไม่สนเงื่อนไขเพียงเล็กน้อยแบบนี้หรอก” โซลอนกล่าวเสียงเรียบ
ลูน่าที่ฟังอยู่ก็ชะงักไปแวบหนึ่ง “เล็กน้อยงั้นเหรอ” หญิงสาวส่ายหน้า เงื่อนไขที่กิลด์เธอเสนอไปนั้นไม่มีทางเรียกได้ว่าเล็กน้อย การที่ชายหนุ่มพูดแบบนี้นั้นหมายความว่าเขา้าโก่งราคาหรือไม่ก็้าปฏิเสธตรงๆ ซึ่งลูน่าคิดว่ามันเป็อย่างหลังมากกว่า
คิดได้แบบนั้นลูน่าก็มองมาที่โซลอนด้วยแววตาดูแคลน มีความสามารถแค่นิดเดียวแต่กลับ้าเงินเดือนสูงๆ ทว่าด้วยความเป็มืออาชีพเธอก็คลี่ยิ้มออกมาเบาๆเพื่อกลบเกลื่อน “กิลด์โดมินเนี่ยนได้เสนอสิ่งที่ดีที่สุดให้กับคุณแล้ว เราได้ประเมินความสามารถของคุณและจึงได้เสนอราคาที่เหมาะสมออกมา หากในอนาคตคุณมีฝีมือมากขึ้นเราก็จะให้ค่าตอบแทนเพิ่มเอง”
เมื่อได้ยินคำตอบและเห็นท่าทางของลูน่า โซลอนก็เข้าใจได้ไม่ยากว่าเธอคิดอะไร เขาได้ปฏิเสธตรงๆไปแล้วแต่เธอกลับเอาไปตีความผิดๆว่าเขา้าโก่งราคา
“ดูเหมือนคุณจะเข้าใจอะไรผิดนะครับ ผมไม่ได้้าโก่งราคา แต่ผมไม่้าเข้าร่วมกับกิลด์โดมิเนี่ยนก็เท่านั้น” โซลอนอธิบายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวก่อน”
พูดจบโซลอนก็เดินขึ้นไปยังชั้นที่ 1 ซึ่งเป็การทดสอบแรก ที่จริงโซลอนสามารถกดปุ่มยอมแพ้เพื่อจบภารกิจนี้ได้ แต่เขาจะต้องรออีกหนึ่งอาทิตย์ถึงจะสามารถกลับเข้ามาในหอคอยได้ใหม่ ชายหนุ่มจึงเลือกที่จะเดินหน้าต่อ ส่วนลูน่านั้นเขาไม่ค่อยใส่ใจเธอมากเท่าไหร่นัก หากเธออยากช่วยก็ช่วย หากไม่อยากช่วยก็ดีเหมือนกันจะได้ไม่ขัดแข้งขัดขา
ลูน่าที่โดนเมินก็มีความรู้สึกบางอย่างอัดอั้นอยู่ในอกซึ่งระบายออกมาไม่ได้ เธอเพิ่งโดนผู้ชายตอกหน้าเป็ครั้งแรก อารมณ์เหมือนเธอมั่นใจว่าผู้ชายคนหนึ่งกำลังชอบเธออยู่ เธอจึงเดินไปบอกเขาว่า “ฉันรู้นะว่าคุณชอบฉัน” แต่ผลกลับไม่เป็แบบนั้น และผู้ชายคนนั้นก็ตอบกลับมาว่า “คุณคิดไปเองรึเปล่า อย่ามโน” พูดจบเขาก็เดินจากไปไม่สนใจเธอเลย
เหตุการณ์นี้มันเรียกว่าหน้าแตกหมอไม่รับเย็บ เมื่อไม่รู้ว่าจะลงที่ไหนลูน่าก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา
หากเป็สถานะการณ์ปกติ ลูน่าคงออกจากที่นี่ทันทีแต่เธอเป็คนที่วางมือบนกำแพงทีหลังโซลอน โซลอนจึงกลายเป็หัวหน้าปาร์ตี้ไปโดยปริยายและดูเหมือนเขาไม่้าจะจบภารกิจครั้งนี้อีกด้วย
เมื่อทำอะไรไม่ได้ลูน่าจึงจำใจเดินตามโซลอนเข้าไปข้างในอย่างช่วยไม่ได้ หากเธอปล่อยให้เขาทำภารกิจไปคนเดียวกว่าเธอจะได้ออกไปจากที่นี่เธอคงหงุดหงิดตายไปซะก่อน
2K
