????????????????????????"ท่านลุงที่สวมหน้ากากเป็พ่อของข้าเหรอ?"
เสี่ยวยี่มองหลงเย่เหยียนด้วยความอยากรู้อยากเห็น ท่านลุงที่สวมหน้ากากนั้นมองไม่เห็นใบหน้า และดูเ็า
แต่ท่านแม่เคยบอกว่า ท่านพ่อเป็คนที่ชอบเอาโซ่มามัดตัวเองเล่น นั่นน่าจะดู เ้าสำราญ มากกว่า ท่านลุงคนนี้ดูไม่เหมือนเท่าไหร่
"ข้าไม่ใช่พ่อของเ้า" หลงเย่เหยียนมองเสี่ยวยี่แวบหนึ่ง แล้วพูดอย่างเ็า และเดินลงบันไดไปโดยไม่หันกลับมามอง
แรงกระตุ้นทางสายเืที่รู้สึกเมื่อเห็นเสี่ยวยี่ครั้งแรกเริ่มจางหายไป ชีวิตนี้เขามีความสัมพันธ์กับผู้หญิงแค่คนเดียว และผู้หญิงคนนั้นก็ตายในหุบเขาภูตผีไปนานแล้ว ไม่มีทางที่จะรอดชีวิตกลับมาได้ และเขาก็ไม่น่าจะมีลูกชายที่ตกไปอยู่ข้างนอก
ดังนั้นจึงมีเพียงความเป็ไปได้เดียว คือเด็กคนนี้เป็ ลูกนอกสมรสของพี่ชายใหญ่ ของเขา พี่ชายใหญ่ของเขามีลูกนอกสมรสมากมาย มีเพิ่มอีกคนก็ไม่แปลก
เสี่ยวยี่มองแผ่นหลังที่สูงใหญ่หายไปตรงบันได ไม่รู้ทำไม จู่ๆ ก็รู้สึก ใจหาย อยากจะวิ่งตามไป
"ท่านลุง ท่านไม่ใช่พ่อของข้าจริงๆ เหรอขอรับ?"
เขาเงยหน้าถามฮั่วซิว
"ข้ารักษากายบริสุทธิ์มาตลอด จะมีลูกชายตัวโตขนาดเ้าได้อย่างไร?" ฮั่วซิวลูบคาง "แม่ของเ้าล่ะ แม่ของเ้าไม่รู้หรือว่าพ่อของเ้าหน้าตาเป็อย่างไร?"
"ท่านแม่บอกว่าท่านพ่อของข้าหล่อเหลาจนฟ้าดินสะท้าน เป็ชายหนุ่มรูปงามอันดับหนึ่ง" ฮั่วซิวหัวเราะคิกคัก: "ถ้าอย่างนั้นข้าก็ดูเหมือนพ่อของเ้าจริงๆ สินะ"
เสี่ยวยี่ขมวดคิ้ว: "ท่านยิ้มได้ ลามกเกินไป ท่านพ่อของข้าต้องไม่ใช่ท่านแน่"
พูดจบก็ เผ่นแน่บ หายไปในทันที
ฮั่วซิว: ...
เก่งจริงนะ กลายเป็พ่อโดยไม่รู้ตัวเป็ตัวข้าเองนี่นา?
เสี่ยวยี่วิ่งออกจากโรงหมอ มุ่งหน้าไปยังทิศทางหนึ่ง เมื่อถึงปลายถนน เขาเห็น กระดาษคนตัวเล็กถูกผ่าเป็สองส่วน อยู่บนพื้น เขาเบะปาก บ่นพึมพำว่า: "ท่านพ่อไม่ทำร้ายกระดาษคนของเสี่ยวยี่หรอก" เขาเก็บกระดาษคนขึ้นมา เงยหน้ามองประตูที่สง่างามเบื้องหน้า ประตูปิดแน่น ไม่มีป้ายชื่อ แต่มี ดวงดาวเก้าดวง เชื่อมต่อกันอยู่
นี่มัน สำนักกระบี่เก้าดารา ของอาจารย์ใหญ่ไม่ใช่หรือ?
ท่านลุงที่สวมหน้ากากเข้าไปอยู่ในนั้นได้อย่างไร?
ขณะที่เขากำลังคิดว่าจะปีนข้ามกำแพงดีหรือไม่ หยกที่ติดอยู่ที่หน้าอกของเขาก็ร้อนขึ้นมาทันที
"ท่านแม่เรียกข้า งั้นเดี๋ยวค่อยพาท่านแม่มาพบกับลุงประหลาดคนนี้ดีกว่า"
ที่ลานกว้าง นักเรียนที่สวมชุดวิทยาลัยสีขาวและสีม่วงนอนเกลื่อนอยู่บนพื้น รวมถึงสัตว์เทพมิติแห่งการกำเนิดของพวกเขาด้วย ทุกคนใบหน้าบวมช้ำ ตัวเต็มไปด้วยรอยกระบี่
อวิ๋นเฟยเฟยเดิมทีรู้สึกอับอายมากจนไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา แต่ตอนนี้เห็นศิษย์พี่ศิษย์น้องเ่าั้ถูกตีจนล้มลงไปกองกับพื้น ก็รู้สึกว่าการถูกมัดกลับมาก็ไม่ได้แย่อะไรแล้ว
นางคิดในใจว่า สาวใช้ของผู้หญิงในเกี้ยวทำร้ายนักเรียนมากมายขนาดนี้ เื่นี้ยิ่งร้ายแรงขึ้นไปอีก ทางวิทยาลัยไม่มีทางปล่อยเื่นี้ไปแน่
ในขณะนั้น นางเห็น ผู้าุโและผู้ดูแล ของวิทยาลัยจำนวนหนึ่งรีบเร่งมาด้วยความโกรธ
นางดีใจอย่างยิ่ง รีบใช้พลังิญญาสุดท้ายของร่างกาย บีบผ้าขี้ริ้วที่อุดปาก ออกมา แล้วะโเสียงดังใส่หยุนหร่านเยว่: "เ้าตายแน่! ผู้าุโกับผู้ดูแลมาแล้ว พวกเขาเป็ยอดฝีมือระดับิญญาบรรพจารย์ (灵宗境) ขึ้นไปนะ เ้าไม่รีบปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!"
หยุนหร่านเยว่หาววอด ไม่สนใจอวิ๋นเฟยเฟยเลย ใช้ผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตาที่มุมตา เนตรภูตผี นี่มันน่ารำคาญจริงๆ รังเกียจแสงแดดมาก ดีที่พระอาทิตย์กำลังจะตกดินแล้ว
"อาหลิง กลับมาได้แล้ว"
สาวใช้เก็บกระบี่และกลับไปยืนอยู่ข้างเกี้ยวของนาง
"ปีศาจจากที่ไหน กล้ามาสร้างปัญหาที่วิทยาลัยชางหลาน รีบออกมาคุกเข่าซะ!"
ชายชราผมขาวคนหนึ่งะโเสียงดัง "ข้ายังคิดว่าวิทยาลัยชางหลานที่ใหญ่โตนี้ไม่มีใครอยู่เสียแล้ว นักเรียนมากมายขนาดนี้ ไม่เพียงแต่ไม่มีใครเป็คู่ต่อสู้ของสาวใช้ของข้าได้เลย แถมพวกผู้าุโก็ยัง เชื่องช้า เสียจนใช้เวลาตั้งนานกว่าจะมาถึง"
เสียงี้เีของหยุนหร่านเยว่ดังออกมาจากเกี้ยวอ่อน แต่ที่แตกต่างคือ น้ำเสียงของนางคราวนี้มีความ เย่อหยิ่งและเยาะเย้ย แฝงอยู่
สมาชิกของวิทยาลัยชางหลานทุกคนที่ได้ยินคำพูดนี้ ต่างก็ โกรธจนควันออกหู
ใบหน้าของผู้าุโและผู้ดูแลเปลี่ยนเป็สีเขียว พวกเขามาถึงช้าเพราะกำลังประชุมผู้าุโอยู่ จะไปคิดได้อย่างไรว่าจะมีคนกล้ามาสร้างเื่ที่วิทยาลัยชางหลาน!
"ช่างเป็เด็กสาวที่ อวดดีและหยิ่งยโส ที่สุด! เ้าให้สาวใช้ของเ้าทำร้ายนักเรียนมากมายขนาดนี้ เ้าคิดจะชดใช้อย่างไร!"
ผู้าุโอีกคนหนึ่งะโถามอย่างเ็า
"สาวใช้ของข้าแค่ ป้องกันตัว ตามสมควรเท่านั้น นักเรียนพวกนี้เป็คนลงมือก่อน หากจะนับ ก็ต้องนับว่าวิทยาลัยชางหลานของพวกท่าน ฝีมือไม่ถึง ไม่ใช่หรือ?"
เสียงของหยุนหร่านเยว่แ่เบา แต่ส่งไปถึงหูของทุกคน
"บังอาจ! พวกเ้ามัด อวิ๋นเฟยเฟย ศิษย์ของวิทยาลัยเรา ลากประจานไปทั่วถนน แถมยังทำร้ายจนาเ็หนักและทำลายโฉมหน้าอีก เ้ายังมีเหตุผลอยู่อีกหรือ! ซ่อนตัวไม่กล้าออกมา เ้าเป็ นางมารร้าย ที่ไม่กล้าเจอผู้คนหรืออย่างไร รายงานชื่อของเ้ามา!"
"คิดจะพบข้า พวกเ้า ยังไม่มีสิทธิ์พอ ให้ผู้ที่มีอำนาจตัดสินใจจริงๆ ของวิทยาลัยของพวกเ้าออกมา มิฉะนั้น อวิ๋นเฟยเฟยก็จะถูกมัดอยู่อย่างนี้ ข้าจะให้เวลาพวกเ้าอีก ธูปดอกเดียว ถ้าไม่มีใครมาคุยกับข้า ข้าก็จำเป็ต้องจัดการเื่ส่วนตัวกับอวิ๋นเฟยเฟยด้วยตัวเองแล้ว ข้าคนนี้เป็คน ตาต่อตาฟันต่อฟัน จุดจบของอวิ๋นเฟยเฟย พวกเ้าคงจะเดาได้"
"ไม่ทราบว่า ข้า มีสิทธิ์พอหรือไม่?"
ในขณะนั้น ชายวัยกลางคนผู้มีกระดูกเซียนคนหนึ่งก็ ขี่นกกระเรียนเหาะมาอย่างช้าๆ
"นั่นคือ รองเ้าสำนัก!"
"ไม่คิดเลยว่าจะต้องรบกวนถึงรองเ้าสำนัก!"
อวิ๋นเฟยเฟยเห็นรองเ้าสำนัก ก็เหมือนเห็นฟางเส้นสุดท้าย ร้องเสียงแหลมว่า:
"รองเ้าสำนัก ท่านรีบช่วยข้าด้วย! ผู้หญิงคนนี้เหี้ยมโหด ไม่เพียงแต่ฆ่าศิษย์พี่ห้าคน ทำลายใบหน้าของข้า แถมยังจับข้ากลับมาเพื่อจะ รีดไถศิษย์พี่เสวี่ยเวย! ท่านรีบฆ่านางเลย!"
อะไรนะ?
นางฆ่านักเรียนของวิทยาลัยไปแล้วห้าคน?
และยังคิดจะรีดไถหยุนเสวี่ยเวยอีก?
ผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็ โกรธจัดและเดือดดาล ในทันที
"เ้าฆ่านักเรียนของเราไปห้าคนแล้วหรือ?"
แรงกดดันอันทรงพลังของรองเ้าสำนักก็ทับลงบนศีรษะของหยุนหร่านเยว่ ผู้คนที่อยู่รอบข้างรู้สึกหายใจไม่ออก ทว่าหยุนหร่านเยว่กลับ หัวเราะเบาๆ ออกมา
1K
