บทที่ 16 สร้อยคอ
เธอค่อย ๆ ประทับจูบที่ใบหน้าอย่างทะนุถนอม พลางเงยหน้ามองเขาเงียบ ๆ
หลังจากผ่านไปสี่ปี ใบหน้าของเขาดูสุขุมและหล่อเหลาขึ้น แต่ความอ่อนโยนบนใบหน้าของเขาได้จางหายไป ทิ้งไว้เพียงความเ็า
ทั้งหมดนี้เกิดจากการกระทำของเธอ เธอเป็คนฆ่าความอ่อนโยนของหนุ่มน้อยคนนั้นด้วยมือของเธอเอง
เมื่อนึกถึงเื่นี้ เฉียวอันอันก็รู้สึกผิด แต่ก็ไม่อยากเหม่อลอยจนเผลอกัดริมฝีปากชายหนุ่มเข้า
“พอแล้ว!” จิ้นเฉินขมวดคิ้ว ใบหน้าดำคล้ำ เขาผลักเธอออกจากอ้อมกอด ใช้นิ้วหัวแม่มือเช็ดสีแดงสดบนริมฝีปากบาง มีเืติดออกมาเล็กน้อย เขาจ้องเืบนนิ้วหัวแม่มือด้วยสายตาอันมืดมัว
เฉียวอันอันใบหน้าซีดเผือด รีบขอโทษด้วยความประหม่า "ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ..."
เธอรู้สึกเสียใจ เมื่อครู่นี้เธอทำอะไรลงไป?
ไม่เพียงไม่สามารถให้ความพึงพอใจแก่เขาได้ ยังทำให้เขาาเ็อีกด้วย เธอจะได้กุญแจกลับมาหรือเปล่า?
ขณะที่เธอกำลังคิดฟุ้งซ่าน จิ้นเฉินก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเยาะหยัน “แค่นี้ก็จะทำให้ฉันพอใจอย่างนั้นเหรอ? อย่าทำให้ตัวเองขายหน้าเลย กลับไปเรียนวิธีปรนนิบัติผู้ชายก่อนเถอะ”
ได้ยินดังนั้น สีหน้าเฉียวอันอันก็มืดมนลง นิ้วมือกำแน่นเข้าหากัน “ฉันเข้าใจแล้ว ฉันจะไปเรียน แต่กุญแจ…”
"รีบไปให้พ้น!" จิ้นเฉินดูเหมือนจะไม่อยากคุยด้วยแล้ว บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง เขาขว้างกุญแจใส่ตัวเธอแรง ๆ แล้วลุกขึ้นไปห้องน้ำ
เฉียวอันอันได้กุญแจมา ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่รอยยิ้มจะปรากฏบนใบหน้า
เดิมทีเธอคิดว่าเขาคงไม่คืนกุญแจให้แล้ว แต่ไม่คิดว่าเขาจะยังคืนให้
เฉียวอันอันรู้สึกขอบคุณ มองไปทางห้องน้ำอีกครั้ง แล้วเดินออกจากห้องไป
เธอต้องรีบไปธนาคารเพื่อเอาพินัยกรรมมาให้เร็วที่สุด
ออกจากประตูบ้านพักตากอากาศ เฉียวอันอันโทรหาลุงวังให้ส่งรถมารับเธอ ขณะเดินผ่านสวนดอกไม้ มีเสียงะโจากด้านหลัง
"เฉียวอันอัน หยุดก่อน!"
เฉียวอันอันหันกลับมาโดยไม่รู้ตัว
เฉียวอวี่โม่ยืนอยู่ริมสระว่ายน้ำ เธอสวมชุดยั่วยวนร่างกายน่าหลงใหล หากไม่ใช่เพราะมีสีหน้าริษยาดั่งปีศาจบนใบหน้า เธอคงดูสะดุดตามาก
"มีธุระอะไร?" เฉียวอันอัน ถามอย่างไม่ใส่ใจ
"เมื่อกี้เธอกับอาเฉินทำอะไรกันในห้อง?" เฉียวอวี่โม่จ้องเธอด้วยสายตาราวกับจะกลืนกินเธอทั้งเป็
แววตาของเฉียวอันอัน วาววับขึ้น เธอลูบริมฝีปากโดยไม่มีความกลัว จ้องกลับไปที่เฉียวอวี่โม่ "ทายดูสิ?"
รังแกคนที่อ่อนแอกว่าแต่กลัวคนที่แข็งแรงกว่า ถ้าเก่งจริงก็ไปถามจิ้นเฉินสิ
"เธอ..." ดวงตาริษยาของเฉียวอวี่โม่แดงก่ำ เธอะโเสียงกร้าว "เฉียวอันอัน เธอมันไร้ยางอาย อย่าลืมนะว่าฉันคือคู่หมั้นของอาเฉิน!"
"แล้วไงล่ะ?" เฉียวอันอันไม่มีความอดทนที่จะโต้เถียงกับผู้หญิงไร้สมอง เธอยังมีงานต้องทำอีก
เมื่อเห็นเฉียวอันอันจะเดินไป เฉียวอวี่โม่ร้องว่า "เธอจะไปไม่ได้!"
เฉียวอันอันยักไหล่ ไม่สนใจเธอ
เฉียวอวี่โม่กระทืบเท้าอย่างโกรธแค้น สายตาเปลี่ยนไป เธอถอดผ้าพันคอออก "เฉียวอันอัน เธอดูสิว่านี่คืออะไร?"
เธอจะเล่นตลกอะไรอีก?
เฉียวอันอันหยุดเดิน หันกลับมาด้วยความสงสัย และเห็นสร้อยคอทับทิมสีแดงบนคอเฉียวอวี่โม่มันส่องแสงเป็ประกายสะท้อนแสงอาทิตย์
นั่นคือ...
เฉียวอันอันเปลี่ยนสีหน้า รีบสาวเท้าเข้าไปหาเฉียวอวี่โม่ในทันที "นี่คือสร้อยคอของแม่ฉัน ทำไมถึงไปอยู่กับเธอ?"
เฉียวอวี่โม่ลูบสร้อยคอที่คอ ยิ้มอย่างพอใจ "ถ้าเธอสาบานว่า ั้แ่นี้ไปจะไม่ปรากฏตัวหน้าอาเฉินอีก ฉันจะคืนสร้อยให้เธอ"
"เธอข่มขู่ฉันเหรอ" ดวงตาของเฉียวอันอันมีประกายดุดันทันที "พวกเธอสองแม่ลูกไร้ยางอายจนถึงที่สุดจริง ๆ แย่งชิงพ่อของฉันไปไม่พอ ยังมาขโมยของที่ระลึกของแม่ฉันอีก...
เฉียวอันอันพูดไปพลางเดินเข้าหาเฉียวอวี่โม่
เฉียวอวี่โม่ใกับพฤติกรรมของเธอ “เธอ… เธอจะทำอะไร?”
ผู้หญิงคนนี้อ่อนแอและถูกกลั่นแกล้งมาโดยตลอด ทำไมถึงได้แกร่งกร้าวขึ้นมา?
"ฉันแค่จะเอาของที่เป็ของฉันคืนมาเท่านั้น!" เฉียวอันอันยื่นมือไปกระชากสร้อยคอ
เฉียวอวี่โม่ปกป้องคอ ถอยหลังไป แต่ลืมว่าข้างหลังเป็สระว่ายน้ำ เธอก้าวพลาด และร้องลั่นพลางตกลงไปในสระ
จิ้นเฉินที่อาบน้ำเสร็จเพิ่งลงมาจากชั้นบนได้ยินเสียงดัง ใบหน้าเคร่งขรึม รีบวิ่งตรงเข้ามาทันที
จนกระทั่งเห็นเฉียวอันอันยืนอยู่ริมสระ สีหน้าของเขาจึงผ่อนคลายลง
"เกิดอะไรขึ้น?" น้ำเสียงของเขาไม่ค่อยดี
เฉียวอันอันเหลือบมองเขา แต่ไม่ได้ตอบ
ในสระน้ำ เฉียวอวี่โม่ตะเกียกตะกายอย่างสับสน เมื่อเห็นจิ้นเฉินก็เหมือนเห็นผู้ช่วยชีวิต "อาเฉินช่วยฉันด้วย ฉันว่ายน้ำไม่เป็!"
จิ้นเฉิน อดทนว่ายน้ำเข้าไปช่วยเธอขึ้นมา
"อาเฉินฉันกลัวมากเลย" เฉียวอวี่โม่ร้องไห้และพยายามจะวิ่งเข้าไปหาเขา หวังจะได้รับการปลอบโยน
จิ้นเฉินมีสีหน้าเรียบเฉย หลบหลีกอย่างไม่ให้เธอรู้ตัว แล้วหรี่ตามองเฉียวอันอันที่ยืนดูเฉย ๆ มาตลอดอย่างเ็า ก่อนจะเปิดปากดุเฉียวอันอัน “เห็นคนตกน้ำไม่รู้จักเรียกคนมาช่วยหน่อยเหรอ”
เฉียวอันอันรู้สึกไม่สบายใจ เธอเหลือบหน้าไปทางอื่น "มันเกี่ยวอะไรกับฉัน!"
ทำไมเธอต้องไปช่วยคนที่เป็ศัตรูของเธอด้วย?
จิ้นเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย
เฉียวอวี่โม่แทรกขึ้นมา จับแขนเสื้อของเขาแล้วเริ่มกล่าวหาก่อน "อาเฉิน เธอคือคนที่ผลักฉันลงน้ำ คุณต้องช่วยฉันนะ"
“สิ่งที่อวี่โม่พูดเป็ความจริงเหรอ?” จิ้นเฉินถามเฉียวอันอันด้วยน้ำเสียงสงสัยเล็กน้อย
เฉียวอันอันรู้สึกเ็ปในใจ แต่ไม่แสดงมันออกมา "ในเมื่อคุณมีคำตอบในใจอยู่แล้ว จะมาถามฉันทำไม!"
จิ้นเฉินขมวดคิ้วแน่นขึ้น ท่าทางไม่พอใจปรากฏขึ้นในดวงตา
เธอพูดจาแปลก ๆ
เฉียวอันอันทำเป็ไม่เห็นสีหน้าไม่พอใจของเขา เดินตรงไปหาเฉียวอวี่โม่
เธอก้าวเดินอย่างรุนแรง เฉียวอวี่โม่ใจึงรีบวิ่งไปซ่อนตัวอยู่หลังจิ้นเฉิน
แต่ใครจะรู้ว่าเฉียวอันอันเคลื่อนไหวเร็วกว่า เธอคว้าข้อมือของเฉียวอวี่โม่แล้วดึงออกมาจากหลังจิ้นเฉินอย่างแรง จากนั้นก็ถอดสร้อยคอทับทิมสีแดงออก
"คนอย่างเธอ ไม่คู่ควรกับสร้อยคอเส้นนี้!"
พูดจบ เธอก็เดินจากไปโดยไม่หันหลังกลับมามองทั้งสองคนนั้นอีก
ท่าทางไม่แยแสของเธอ ทำให้ใบหน้าของจิ้นเฉินเคร่งขรึม
“เธอผลักคุณลงไปในน้ำจริง ๆ เหรอ?” จิ้นเฉินจ้องมองเฉียวอวี่โม่อย่างสงสัย สายตาเต็มไปด้วยเงามืด
เฉียวอวี่โม่รู้สึกเหมือนโดนตำหนิ ใบหน้าซีดเผือดไปบ้าง แต่ยังคงยืนกรานอย่างดื้อรั้น "เธอผลักฉันจริง ๆ เธอ้าแย่งสร้อยคอของฉัน"
จิ้นเฉินนึกถึงเฉียวอันอันตอนได้สร้อย แววตาเธอมีประกายความคิดถึงและหวงแหนเห็นได้ชัดว่าสร้อยคอนั้นเป็ของเธอ "สร้อยคอเส้นนั้นเป็ของเธอเหรอ?"
"ใช่..." เฉียวอวี่โม่รู้สึกผิด เมื่อเธอได้ยินเขาถามคำถามนี้ เธอลังเลอยู่นานและไม่สามารถตอบได้
จิ้นเฉินหมดความอดทนโดยสิ้นเชิง "ไปให้พ้นสายตาของฉัน!"
เฉียวอวี่โม่เหมือนได้รับการอภัยโทษ รีบคว้ากระเป๋าแล้ววิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว
หลังจากเธอจากไป จิ้นเฉินก็สั่งให้พ่อบ้านหวงดูกล้องวงจรปิดในสวน
ภาพจากกล้องวงจรปิดแสดงให้เห็นอย่างชัดว่า เฉียวอันอันไม่ได้ผลักเฉียวอวี่โม่ลงน้ำ แต่เป็เฉียวอวี่โม่ตกลงไปเอง
สีหน้าของจิ้นเฉินไม่ค่อยดี อารมณ์แปรปรวนสับสน
ดูเหมือนการที่เขาตั้งใจปล่อยปละละเลยมาระยะหนึ่ง จะทำให้เฉียวอวี่โม่หยิ่งผยองขึ้น และเธอก็กล้าที่จะวางแผนต่อต้านเขา
แววตาเย็นะเืของจิ้นเฉินปรากฏขึ้น
666
