ฤดูหนาว ที่คราวนั้น

    ฉันมาช่วยแล้ว

    วีรพัฒน์นั่งลงบน เก้าอี้นวมปรับเบาะเอน เกือบจะกลายเป็นนอน วีรภาพขยับ แว่นตา กลมรับกับใบหน้าหล่อเข้ม“ว่าอ่างไรตากลาง”“คือผม ไม่อยากมาปรึกษาพี่ใหญ่หรอก เอาเป็นว่าไม่ปรึกษาแล้วกัน แค่พูดคุยกันในฐานะน้องชายไม่ใช่จิตแพทย์”อีกคนยิ้มบางๆ บางครั้งน้องชายก็ทำ...

    ต้องการเปิดตอนเพื่ออ่านต่อใช่ไหม?

    เปิดตอนนี้ใช้ 3.00 กำลังใจ
    ยอดกำลังใจที่เหลือ 0.00 กำลังใจ