หลังจากกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเสร็จเรียบร้อยเราสองคนพูดคุยกันเื่ทั่วไปราวเกือบสิบนาทีก่อนที่ฉันจะขอตัวเข้าไปทำภารกิจในห้องน้ำ ซินเป็สุภาพบุรุษมาก ๆ เขาเลือกนอนโซฟา ในส่วนของฉันนอนที่นอนเตียงใหญ่ เพราะความเหนื่อยล้าทำให้ฉันและเขาหลับสนิทพอรู้สึกตัวอีกทีก็เป็เช้าวันใหม่ ตื่นขึ้นมาปุ๊บท้องของฉันดังโครกคราก ฉันลุกจากเตียงตรงไปยังห้องน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยการเลือกสวมใส่เสื้อยืดคอกลมแขนสั้นสีขาว กางเกงยีนขายาว รวบผมสูง สวมหมวกแก๊ปสีน้ำเงินเข้ม เมื่อสำรวจร่างกายตัวเองผ่านกระจกบานใหญ่ในห้องน้ำเป็ที่เรียบร้อย ฉันสูดลมหายใจลึกเพื่อเตรียมที่จะรับเื่ราวใหม่ ๆ ของวันก่อนจะเดินไปหาซินที่นั่งอยู่ตรงโซฟา
"ลดาหิวข้าว" ฉันเอ่ยพลางลูบท้องตัวเองเบา ๆ พร้อมกับส่งรอยยิ้มบาง ๆ ให้กับเขา
"ซินก็หิวเหมือนกัน"
"ถ้างั้นเราไปหาอะไรกินกัน นายจะเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนไหม?" ฉันมองไปยังเขาที่ยังคงสวมใส่เสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีฟ้า กางเกงขาสั้นพอดีเข่าสีครีม นี่ขนาดไม่ได้ทำอะไรยังดูหล่อและเท่ขนาดนี้เลย
“ไปแบบนี้ก็ได้มั้ง" เขาเอ่ยพลางลุกขึ้น
"แต่.. ฉันไม่มีเงิน” บนใบหน้าหล่อเหลาแสดงความเครียดออกมาอย่างไม่ปิดบังพลางตบกระเป๋ากางเกงเบา ๆ
"นายนี่ก็แปลกคนคิดจะหนีออกจากบ้านแต่ไม่คิดที่จะเตรียมแผนไว้บ้างเลยหรือไงโดยเฉพาะเงินมันสำคัญมากนะ แต่เอาเถอะคิดย้อนกลับไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร ฉันพอมีเงินติดตัวอยู่บ้างแต่อาจไม่มากนัก เราไปกันเถอะ" ฉันไม่รอช้าหยิบกระเป๋าเป้ใบเล็กแล้วเดินนำหน้าเขาออกไป
“=O=”
Supermarket
"ซื้อมากไปหรือเปล่า" คนตัวสูงกว่าถึงกับคิ้วผูกโบพลางมองไปยังรถเข็นที่เต็มไปด้วยผลไม้ ผักสด หมู ไก่ ปลา ของขบเคี้ยวรวมถึงน้ำดื่มสองแพ็ก ก็ฉันตั้งใจเอาไว้ว่าจะทำอาหารกินเอง อยู่ในอพาร์ตเมนต์แบบเงียบ ๆ สักพักเพื่อป้องกันไม่ให้คนของที่บ้านเห็นและที่สำคัญคือประหยัดเงิน
"แค่นี้ไม่เยอะหรอก ไหน ๆ ก็ออกมาแล้วซื้อไปเลยทีเดียวจะได้ไม่ต้องออกมาบ่อย อีกอย่างฉันอยากจะโชว์ฝีมือการทำอาหารให้นายลองได้ชิมดู" พูดจบฉันก็เดินไปหยิบจาน ชาม ช้อน และของใช้ภายในครัวบางส่วน โดยเฉพาะกระทะไฟฟ้าเพราะที่นั่นไม่มีห้องครัว
เวลาผ่านไปนานราวเกือบชั่วโมง ขณะที่ฉันเดินตามหลังเขาอยู่นั้น ฉันก็รู้สึกเจ็บบริเวณหน้าอกข้างซ้ายเป็อย่างมาก มันมักจะเกิดขึ้นแบบกะทันหันจนบางครั้งตัวฉันก็แทบจะทนไม่ไหวแต่คราวนี้มันทำให้ฉันรู้สึกเหมือนจะควบคุมตัวเองไม่ได้ ฉันสูดลมหายใจลึกพลางฝืนยิ้มให้กับซินที่หันมาสบตาพอดี
“ลดา.. เป็อะไรหรือเปล่า” สีหน้าและน้ำเสียงของซินดูเป็กังวล
“ปะ.. เปล่า ฉันแค่รู้สึกหิวจนตาลายไปหมดแล้วเนี่ย” ฉันฝืนยิ้มเพื่อให้เขารู้สึกสบายใจและดูเหมือนว่าซินจะไม่ค่อยเชื่อในสิ่งที่ฉันพูดสักเท่าไหร่ แต่เขาก็ไม่ได้ถามต่อและยังคงเดินข้าง ๆ ฉันพลางหันมามองเป็ระยะ ผ่านไปนานเกือบสิบนาทีอาการของฉันยังไม่ค่อยจะดีขึ้นและกลับรู้สึกเจ็บแน่นบริเวณกึ่งกลางหน้าอกร้าวไปถึงคอและปวดมากกว่าเดิมเป็เท่าตัวจนฉันกลัวว่าจะไม่สามารถปิดบังความจริงนี้กับซินได้
“ซิน! เดี๋ยวฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ นี่บัตรเครดิต เจอกันที่หน้าซูเปอร์มาร์เก็ต” พูดจบฉันยัดบัตรเครดิตของตัวเองใส่มือซินก่อนจะรีบพาตัวเองออกไปให้เร็วที่สุดโดยมีเสียงะโของเขาดังตามหลังแต่ฉันเลือกที่จะทำเป็ไม่ได้ยิน
ห้องน้ำหญิง
“โอ๊ย.."
"ฮึก!”
เมื่อฉันเข้ามาในห้องน้ำถึงกับปล่อยโฮออกมาโดยไม่สนใจว่าจะมีใครได้ยินหรือไม่ จะทำไงได้ละก็มันทนไม่ไหวจริง ๆ นับว่าโชคดีที่ไม่ได้มีอาการอะไรมากยังพอที่จะดูแลตัวเองได้ หากอยู่ที่บ้านฉันคงถูกหามส่งโรงพยาบาลไปแล้วเรียบร้อย ทุกครั้งที่เกิดอาการนี้ฉันมักจะขอพรจาก์ด้วยการภาวนาในใจ ลูกมีความผิดอะไรทำไมถึงทรมานเช่นนี้ ได้โปรดให้โอกาสลูกได้มีความสุขในการใช้ชีวิตให้ยาวนานกว่านี้จะได้ไหม ขอให้ความเ็ปนี้จงหายไปจากลูกด้วยเทอญ สาธุ สาธุ ฉันนั่งอ้อนวอนพระผู้เป็เ้าและสิ่งสิทธิ์อยู่อย่างนั้นและดูเหมือนว่าพระผู้เป็เ้าจะได้ยินคำขอของฉันหรือไม่์เบื้องบนก็ยังคงไม่อยากจะมารับฉันไปในเวลานี้จึงทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นตามลำดับ ฉันพาตัวเองออกจากห้องน้ำแต่ก็ต้องใเมื่อเปิดประตูออกมาเจอซินยืนอยู่สีหน้าค่อนข้างเคร่งเครียด สายตาของเขาฉายแววความกังวลไว้เต็มอัตรา
"ถามจริง.. เข้าไปหลับหรือไง"
"คนมันเยอะ ก็ต้องรอตามคิว" ฉันรีบแก้ตัว
"ก็แล้วใครใช้ให้นายมายืนรอตรงนี้ล่ะ บอกแล้วให้นั่งรอที่หน้าซูเปอร์มาเกต" กลายเป็ฉันที่ขึ้นเสียงและแสดงท่าทางดุ
“ก็เห็นเข้าห้องน้ำนานก็อดที่จะเป็ห่วงไม่ได้นี่นา" เขาพูดเสียงเบา สีหน้าท่าทางแปรเปลี่ยนเป็อ่อนโยนภายในพริบตา
“0////0”
ฉันถึงกับหน้าเหวอเมื่อได้ยินในสิ่งที่คิดว่าชาตินี้จะไม่ได้ฟังจากปากเขา แต่พอเอาเข้าจริง ๆ ฉันก็ไปไม่ถูกเหมือนกัน เพราะตอนนี้ฉันได้ยินแต่เสียงหัวใจตัวเองที่เต้นแทบจะหลุดออกมาข้างนอกเสียให้ได้ แถมด้วยอาการร้อนผ่าวบริเวณใบหน้า
"เสร็จธุระแล้วเรากลับกันเถอะ สายมากแล้ว อีกอย่างลดาก็คงหิวไม่ต่างอะไรกับเรา" เขาพูดน้ำเสียงปกติ ฉันเลือกที่จะไม่พูดอะไรและเดินตามเขาไปอย่างเงียบ ๆ ความรู้สึกแปลก ๆ มันเริ่มก่อตัวขึ้นมาในหัวใจจนไม่สามารถที่จะกักเก็บมันเอาไว้ไม่ได้อีกต่อไป รอยยิ้มบนใบหน้าของฉันเท่านั้นที่พอจะบ่งบอกได้ว่าในเวลานี้ฉันมีความสุขมากแค่ไหน
350
