เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอมีชีวิตรักที่ดีกว่าเดิม [แปลจบแล้ว]

        นางไม่คาดหวังว่าจะได้เป็นที่หนึ่งแต่อันดับสุดท้ายก็ไม่น่าอภิรมย์นัก

        แม้ตาบอดก็ยังสัมผัสได้ถึงสายตาเยาะหยันจากรอบทิศ

        เหอมู่หลิงอาจจะเผยหางออกมาในเวลานี้

        “ไม่หรอก” ควงเหยาโพล่งตอบ “ท่านอาจารย์กับข้าเชื่อมั่นในตัวเจ้า!”

        นางเพิ่งเรียนรู้ได้เพียงเดือนเดียวทั้งยังตาบอด ความเร็วในการค้นหาสมุนไพรจึงล่าช้ากว่าคนอื่นๆ มากจึงมิใช่เรื่องแปลก หากจะพ่ายแพ้

        ควงเหยาเห็นท่าทางของหญิงสาวดูหดหู่ไม่มั่นใจในตัวเอง จึงลูบจมูก พลางพูดอย่างปลอบโยน “ศิษย์น้องอย่าเพิ่งท้อถอยที่อาจารย์ให้เจ้าสอบ ก็เพื่อจะได้รู้ถึงจุดบกพร่องของตัวเอง เมื่อรู้แล้วเจ้าก็ย่อมสามารถพัฒนา เพื่อเอาชนะบททดสอบและผ่านความยากลำบากไปได้”

        หนีเจียเอ๋อร์ผ่อนคลายลงแล้วพยักหน้าเล็กน้อย “ขอบคุณศิษย์พี่ใหญ่ที่บอก ข้าสบายใจแล้วท่านไปหาอาจารย์ก่อนเถอะ ข้าอยากฝึกคนเดียวดูสักพัก”

        พอรู้ว่านางฮึดสู้แล้วควงเหยาก็ลุกขึ้น “เอาละ ข้าไปก่อนนะ”

        เหอมู่หลิงเฝ้ารอให้หนีเจียเอ๋อร์ดื่มชาจนกระทั่งตัวเองผล็อยหลับไป พอตื่นขึ้นมา ก็พบว่ามืดค่ำเสียแล้วแต่อีกฝ่ายยังคงฝึกเดินดมกลิ่นสมุนไพรอยู่อย่างนั้น

        เมื่อเห็นความทุ่มเทของนางเหอมู่หลิงก็หวนนึกถึงตัวเองเมื่อครั้งที่เพิ่งเข้ามาในสำนักอิ้นเสวี่ยเมื่อสามปีก่อน

        นางเป็นบุตรสาวของสะใภ้แต่งเข้าโดยที่พ่อสามีไม่ใส่ใจแม่สามีไร้ความยินดี ทั้งมารดาและนางไม่เป็นที่โปรดปรานไร้ความสามารถในการป้องกันตัวจากการถูกกลั่นแกล้งรังแกครอบครัวแบ่งออกเป็นฝักเป็นฝ่าย ในบ้านใหญ่ไม่มีที่สำหรับนางหญิงสาวจึงดั้นด้นเดินทางมายังสำนักอิ้นเสวี่ย และพากเพียรที่จะฝากตัวเป็นศิษย์ของควงเยวี่ยโหลวเพื่อพิสูจน์ตัวเองให้ผู้ที่เคยดูถูกนาง รวมถึงเหล่าพี่น้องได้เห็นว่าเหอมู่หลิงผู้นี้ ก็เป็นคนที่มีประโยชน์ต่อสกุลเหอเช่นกัน

        หลังจากพยายามทุ่มเทอย่างหนักมาตลอดสามปีชื่อของนางก็ถูกยกให้เป็นอันดับหนึ่งของชั้นเรียน ทว่าการมาของควงเจียกลับทำลายความฝันของนางไปหมดสิ้น

        เช่นนี้แล้วจะมิให้เกลียดควงเจียได้อย่างไร?

        หนีเจียเอ๋อร์มิได้ตระหนักถึงสายตามุ่งร้ายของอีกฝ่ายนางฝึกฝนติดต่อกันมานาน จนร่างกายเริ่มอ่อนล้าไร้เรี่ยวแรง จึงยื่นมือออกไปหมายจะจิบชาสักจอกก่อนกลับเรือน

        เหอมู่หลิงกลั้นหายใจมองการเคลื่อนไหวของหญิงสาวที่ค่อยๆ ยกจอกชาขึ้นจรดริมฝีปากพลางกลืนน้ำลายอย่างกระวนกระวายใจ จนเสียงดัง ‘อึก’ ออกจากลำคอ

        การเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยนี้กลับดังชัดในห้องอันเงียบสงัด จนกระทั่งเข็มตกก็ยังได้ยิน

        หนีเจียเอ๋อร์ที่หูไวอยู่แล้วพอได้ยินเสียงการเคลื่อนไหว พลันหยุดชะงัก หันไปมองรอบๆ แล้วเอ่ยถาม “ใครอยู่ที่นั่น ยังมีคนฝึกอยู่อีกหรือ?”

        เหอมู่หลิงสะดุ้งรู้สึกคล้ายถูกจับได้คาหนังคาเขา จึงวิ่งพรวดพราดจากไปอย่างตื่นตระหนก

        หนีเจียเอ๋อร์ขมวดคิ้วและยกถ้วยชาขึ้นมาอีกครั้ง แต่จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงของคนข้างนอกแว่วเข้ามา

        “มู่หลิงเหตุใดถึงยังอยู่ที่นี่เล่า?”

        เหอมู่หลิงที่คิดว่าจะซ่อนตัวอยู่นอกประตูเพื่อแอบดูอาการของหนีเจียเอ๋อร์สักหน่อย ได้แก่กัดฟันแน่น พลางหันหลังมายิ้มบางๆแล้วเอ่ยข้ออ้าง “อ่า... ข้ามัวแต่ฝึกฝนอยู่น่ะ!”

        “โอ้! ฝึกนานขนาดนี้เชียวหรือ? เจ้าคงเป็นความหวังของพวกเราแล้ว!”คนผู้นั้นกล่าวอีกครั้ง

        หนีเจียเอ๋อร์นึกลังเลที่จะดื่มชาต่อเพราะการที่เหอมู่หลิงอยู่ในห้องมาตลอด แต่กลับไม่คิดจะพูดจาทักทายหรือส่งเสียงใดๆ ให้ตนรับรู้ ลางสังหรณ์ฟ้องว่าเรื่องนี้ดูแปลกพิกลนางจึงลองดมกลิ่นชาอยู่ครู่หนึ่ง ก็รับรู้ได้ว่ามีกลิ่นผิดเพี้ยนเมื่อได้คำตอบชัดเจนแล้ว หญิงสาวก็แสร้งบังเอิญทำถ้วยชาตก แล้วออกจากห้องสอบไป

        ทุกคนย่อมทราบดีว่าเหอมู่หลิงเพ่งเล็งควงเจียมาตลอด ดังนั้น พอลู่ซีเห็นอีกฝ่ายทำตัวลับๆ ล่อๆอยู่รอบๆ ตัวศิษย์พี่หญิง ย่อมรู้สึกว่าไม่น่าไว้วางใจ

        แต่นางไม่รู้ต้นสายปลายเหตุจึงได้แต่เก็บงำความสงสัยนี้ไว้

        ส่วนหนีเจียเอ๋อร์ก็มิใช่คนโง่ย่อมปะติดปะต่อเองได้ ว่าเหอมู่หลิงมีสิ่งใดซ่อนเร้นอยู่ในใจนางจึงคิดว่าจะกลับไปหารือกับควงเหยา ให้เขาช่วยจัดการเรื่องนี้ด้วย

        เพราะลู่ซีเข้ามาขวางหนีเจียเอ๋อร์จึงรอดมาได้ ต้องขอบคุณนางแล้ว

        “ขอบคุณนะลู่ซี”

        “ไม่เป็นไร! อ่า… ข้าต้มน้ำทิ้งไว้บนเตา คงต้องไปก่อน” ลู่ซีพูดสั้นๆ และจากไปอย่างรวดเร็วพอๆ กัน

        หนีเจียเอ๋อร์อดมิได้ที่จะส่ายหัวแล้วคลี่ยิ้ม

        ...

        วันรุ่งขึ้น

        พอหนีเจียเอ๋อร์เดินเข้ามาในสำนักก็ได้ยินเหอมู่หลิงประกาศต่อหน้าศิษย์คนอื่นๆ ว่าอยากจะลองวิชาแพทย์ของนางด้วยการแข่งขันถอนพิษให้กระต่ายที่ถูกวางยา ใครรักษาได้ก่อนเป็นฝ่ายชนะด้านผู้แพ้ก็ต้องออกจากสำนักอิ้นเสวี่ย

        ลู่ซียืนอยู่ข้างหนีเจียเอ๋อร์“ศิษย์พี่หญิงเพิ่งเรียนมาได้แค่หนึ่งเดือนส่วนท่านเรียนมาแล้วสามปี การแข่งขันซึ่งเปรียบเทียบความเร็วในการรักษาเช่นนี้อย่างไรเสีย ท่านก็คงชนะได้ไม่ยาก แล้วจะนับว่ายุติธรรมได้หรือ?”

        จากนั้นก็มีคนออกมาโต้คำพูดของนางทันที “แต่ศิษย์พี่หญิงเป็นศิษย์คนพิเศษของท่านอาจารย์คาดว่าเขาคงจะสอนเคล็ดวิชาสำคัญบางอย่างให้นางโดยที่เราไม่รู้ข้าคิดว่าก็ยุติธรรมดีแล้วมิใช่หรือ?”

        แต่ก็ยังพอมีคนเห็นต่างอยู่บ้าง“ข้าไม่เห็นด้วยกับการแข่งขันในครั้งนี้อย่างไรเสีย พวกเราก็เป็นศิษย์ของสำนักอิ้นเสวี่ยเช่นเดียวกัน”

        ศิษย์อีกคนกล่าว “ข้าว่า ท่านอาจารย์เพียงนึกสงสารที่นางตาบอด อนิจจา... หากในอนาคตนางทำให้ท่านอาจารย์และสำนักอิ้นเสวี่ยต้องขายหน้า คงมิใช่เรื่องดีนัก!”

        ด้วยการโจมตีครั้งแล้วครั้งเล่าเช่นนี้ทำให้ลู่ซีไม่สบโอกาสจะโต้แย้ง ใบหน้าของนางจึงแดงก่ำด้วยความโกรธ

        หนีเจียเอ๋อร์กำหมัดแน่นพยายามระงับโทสะที่ผุดขึ้นมาในใจ

        คนเหล่านี้ไม่รู้แม้แต่น้อยว่าตนต้องสูญเสียไปมากมายแค่ไหน เพื่อที่จะได้ฝากตัวเป็นศิษย์ของควงเยวี่ยโหลวน่ารังเกียจนักที่สาดวาจาชั่วช้าพวกนี้เข้ามา เพราะเห็นว่านางตาบอดทั้งสองข้าง

        กว่าจะมาถึงจุดนี้มิใช่เรื่องง่ายหนีเจียเอ๋อร์ย่อมไม่หลงกลไปตามวาจายั่วยุประหนึ่งคนโง่เขลา

        นางเพียงเอ่ยด้วยเสียงดังกังวาน“นอกจากจะเป็นความประสงค์ของท่านอาจารย์กับข้าแล้วก็ไม่มีใครสามารถไล่ข้าออกจากสำนักอิ้นเสวี่ยได้ทั้งสิ้น การแข่งขันอะไรนั่นข้าไม่โง่ไปตอบรับหรอก อย่ามาพูดให้เปลืองน้ำลายเลย”

        ว่าแล้ว ก็แตะแขนลู่ซี “ไปกันเถอะ!”

        ทุกคนตกใจกับพลังของนางจนหลีกทางให้อย่างว่าง่าย

        เมื่อเห็นว่าแผนการล้มเหลวเหอมู่หลิงพลันโกรธจัด จนถึงกับก้าวออกมาขวางหน้า หากมิได้พูดสิ่งใดเพื่อระบายโทสะความอัดอั้นนี้คงยากที่จะละวาง

        “ถ้ากลัวก็บอกว่ากลัวสิ! ไร้สาระสิ้นดี พูดเสียงดังขนาดนี้แค่เพราะไม่อยากให้ใครรู้ว่าเจ้าเป็นเพียงหุ่นฟางพิการสินะ? เหอะ!มาหาว่าข้ารังแกเจ้าที่ตาบอดเช่นนั้นข้าจะต่อให้เจ้าครึ่งชั่วยามก็แล้วกัน เป็นอย่างไร?”

        “ดี!” หนีเจียเอ๋อร์ก้าวเข้ามาใกล้ “ทุกคนได้ยินชัดแล้วใช่หรือไม่?ว่าเหอมู่หลิงจะให้ความเป็นธรรมกับข้าด้วยการต่อให้ครึ่งชั่วยามเพราะเห็นว่าข้าตาบอด เช่นนี้แล้ว ข้าก็พร้อมรับคำท้าแต่ขอเปลี่ยนกติกา เอาเป็นว่าผู้แพ้ไม่จำเป็นต้องออกจากสำนักแต่ต้องไปเป็นคนรับใช้คอยยกน้ำชาให้ผู้ชนะเป็นเวลาเจ็ดวัน ขอให้ทุกคนเป็นพยานด้วย!”

        “ศิษย์น้องคิดเห็นอย่างไร?”

        เหอมู่หลิงพูดไม่ออกด้วยไม่คิดว่าหนีเจียเอ๋อร์จะเป็นคนเจ้าเล่ห์เพทุบายใช้ประโยชน์จากคำพูดของนางเพื่อให้ตัวเองได้เปรียบเช่นนี้

        “เหอมู่หลิงเจ้ารับคำท้าหรือไม่? เหตุใดจึงไม่เอ่ยปาก หรือว่ากลัวแพ้?” ลู่ซีเยาะหยัน