สายลมพัดเอากลิ่นดินโคลนและกลิ่นความชื้นจากร่องน้ำในสวนปะทะเข้ากับใบหน้าสวยเฉี่ยวของ‘ลลิตา’ ทันทีที่เธอและ ‘ธราธร’สบตากันตรงๆ กลางอาณาจักรสวนมะพร้าวน้ำหอมออร์แกนิกความทรงจำจากภาพบาดตาตรงโถงทางเดินโรงพยาบาลเมื่อวันก่อนแล่นริ้วเข้ามาสับสวิตช์อารมณ์ของคนทั้งคู่ให้เดือดพล่านในพริบตา
"นาย!/ คุณ!"
"ที่นี่สวนมะพร้าวไม่ใช่สนามเด็กเล่นของพวกคุณหนูไฮโซ... กลับไปซะ" ธราธรเอ่ยเสียงเรียบ ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึงเขาจำผู้หญิงคนนี้ได้แม่นยำ ผู้หญิงที่จุ๊บแก้มประธานโรงพยาบาลอย่างหน้าไม่อายชายหนุ่มชาวสวนจึงตวัดมีดปาดตาลเล่มยาวลงบนท่อนไม้เสียงดัง ‘ฉับ!’ เป็การไล่ทางอ้อม
"ฉันไม่กลับ!" ลลิตากัดฟันกรอดสะกดกลั้นความไม่พอใจเธอเชิดหน้าสวยคมสู้สายตาเขาอย่างไม่ยอมแพ้
"ฉันก้าวเท้าเข้ามาที่นี่เพื่อมาติดต่อธุรกิจฉัน้าซื้อเหมามะพร้าวน้ำหอมออร์แกนิกเกรดพรีเมียมจากสวนของนายไปสกัดสารทำวิจัยเวชสำอางส่งประกวดตั้งราคามาเลย ฉันจ่ายไม่อั้น!"
"เงินของพวกคุณซื้อมะพร้าวสวนผมไม่ได้หรอกกลับไปซะเถอะ เสียเวลา" ธราธรสะบัดหน้าหนี เดินเลี่ยงลงร่องสวนไปหน้าตาเฉยทิ้งให้คุณหมอคนเก่งยืนกำหมัดแน่นด้วยความเจ็บใจ คนอย่างลลิตาไม่เคยสะกดคำว่าพ่ายแพ้...
วันที่สองเธอกลับมาที่นี่อีกครั้งในชุดเดรสสีหวานตัวแพง หวังจะใช้ความละมุนละไมเข้าข่ม แต่ไม่ใช่กับเขา ธราธรกลับแกล้งก้าวเท้าเหยียบเลนในร่องสวนจนน้ำโคลนสีเข้มกระเด็นพุ่งเข้าใส่หน้าขาและชายกระโปรงหรูของเธอจนเลอะเทอะเป็คราบลลิตากรีดร้องลั่นด้วยความขยะแขยง
ทว่าเธอก็ยังไม่ยอมถอยวันที่สาม หล่อนบึ่งรถกลับมาพร้อมเอกสารสัญญาซื้อขายฉบับใหม่ ทว่าคราวนี้ธราธรกลับร้ายกาจกว่าเก่าหนุ่มชาวสวนแกล้งทำปลดเชือกสลักล็อกตัว ‘ไอ้จุก’ ลิงก์กังจอมซนประจำสวนให้หลุดจากการเกาะกุม ไอ้จุกวิ่งเข้าหาคุณหมอคนสวยทันทีด้วยความทะเล้น ลลิตาตื่นตระหนกสุดขีดวิ่งหนีหน้าตั้งตัดผ่านทางเดินร่องสวนจนเสียหลักสะดุดรากไม้ล้มคว่ำลงไปกองกับพื้นหัวเข่าและหน้าแข้งกระแทกพื้นดินจนาเ็ที่ขาเป็รอยช้ำเืซิบ ธราธรที่แอบดูอยู่เริ่มเกิดความรู้สึกสงสารใจอ่อนและละอายใจเล็กน้อย เขาขยับก้าวเข้ามาประคองร่างบางลุกขึ้น ทว่าปากแข็งๆกลับยังคงเอ่ยเน้นคำประชด
"เจ็บตัวเปล่าๆ ครับคุณหมอสวนของผมมันดิบเถื่อน ไม่เหมาะกับผิวบางๆ ของคุณหรอก กลับไปเหอะ"
"ฉัน-ไม่-ถอย!" ลลิตาเค่นเสียงรอดไรฟันจ้องหน้าเขาตาเขม็งและเธอก็ทำตามคำพูดจริงๆวันที่สี่ ลลิตาปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ทว่าภาพลักษณ์คุณหนูไฮถูกสลัดทิ้งไปโดยสิ้นเชิงหล่อนสวมเสื้อเชิ้ตลายสก๊อตเนื้อหนา กางเกงยีนส์ขายาวทะมัดทะแมงและรองเท้าบูทยางสีเข้ม เรือนผมถูกมัดรวบตึงเป็หางม้าดูทะมัดทะแมงกว่าเก่าหญิงสาวเดินดุ่มๆ เข้ามาหยุดยืนตรงหน้าธราธรที่กำลังสอยมะพร้าวอยู่พลางะโท้าทายด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว
"นายทิว!ฟังฉันนะ!" ลลิตากอดอกส่งสายตามุ่งมั่น
"ฉันยอมทำทุกอย่างยอมลดตัวทำทุกวิถีทาง เพื่อให้นายยอมเซ็นสัญญาขายมะพร้าวจากสวนนี้ให้ฉันเอาไปทำงานวิจัยประกวดรางวัลแพทย์ดีเด่นเพื่อศักดิ์ศรีของฉันและโรงพยาบาล! นายจะให้ฉันทำอะไรก็พูดมาเลย!"
ธราธรมองภาพสตรีตรงหน้าที่เปลี่ยนไปราวกับคนละคนชายหนุ่มลอบยิ้มเ้าเล่ห์สไตล์ชาวสวน นึกสนุกขึ้นมาในใจเมื่อเห็นความดื้อรั้นอันน่าเอ็นดูของแม่คุณหนูชุดกาวน์
"หึ...ปากดีชะมัด" ธราธรวางไม้สอยมะพร้าวลงค้ำเอวมองเธอ
"ได้ครับคุณหมอลิลลี่ในเมื่อท้าทายมาขนาดนี้ ผมยื่นข้อเสนอให้เลย... ภายใน 7 วันนี้คุณต้องมาทำตัวเป็ชาวสวน ทำงานทุกอย่างที่ชาวสวนมะพร้าวทำ ห้ามปริปากบ่นห้ามเบี้ยวงาน ถ้าทำได้ครบ 7 วันโดยไม่ถอดใจหนีกลับบ้านไปซะก่อนผมจะยอมเซ็นสัญญาผูกขาดส่งมอบมะพร้าวของผมให้คุณเอาไปทำเวชสำอางประกวดฟรีๆ เลย!กล้ารับคำท้าไหมล่ะ"
394
![เกิดใหม่พร้อมคำอธิษฐาน[จีนยุค70]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1670468011_62143916.webp)
