ร้านขายยาอยู่ห่างจากบ้านเพียงสองซอย พีร์กุมมือเธอไว้แน่นตลอดทาง เขาไม่พูดอะไร ทั้งคู่มีเพียงเสียงรองเท้ากระทบพื้นเปียกเป็เพื่อน
“คุณไม่ต้องจับแน่นขนาดนั้นก็ได้ค่ะ”
“ผมกลัวคุณเดินลื่น”
“พื้นไม่ได้ลื่นขนาดนั้น”
“งั้นผมกลัวตัวเองเดินลื่น”
ณิชาหันไปมองเขา พีร์ทำหน้าเหมือนพูดจริง เธอจึงหลุดหัวเราะออกมาเล็กน้อย ความตึงในอกคลายลงเพียงชั่วครู่ ก่อนคำถามเดิมจะกลับมาอีกครั้ง
ถ้าผลตรวจขึ้นสองขีดจริง ๆ พวกเขาจะทำอย่างไรต่อ
“เอาอันเดียวพอเหรอครับ”
“ค่ะ”
“ซื้อสองอันไหม”
“ทำไมต้องสองอันคะ”
“เผื่ออันแรกเสีย”
“ชุดตรวจมันจะเสียได้ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ”
พีร์ก้มมองกล่องในมือ “ผมไม่รู้ ผมไม่เคยซื้อ”
คำตอบนั้นทำให้ณิชาหัวเราะไม่ออก เธอรับถุงจากพนักงานแล้วเดินออกจากร้านพร้อมเขา ทั้งคู่กลับบ้านโดยไม่ได้พูดเื่ผลตรวจอีก
เมื่อถึงห้อง ณิชาวางถุงลงบนโต๊ะเล็กข้างประตู ชุดตรวจในกล่องดูเป็ของชิ้นเล็ก ๆ ธรรมดา แต่กลับทำให้ห้องทั้งห้องเงียบลงอย่างประหลาด
พีร์ถอดรองเท้าให้เธอก่อน “คุณเข้าไปทำเถอะครับ”
“คุณจะรอข้างนอกเหรอ”
“ผมควรเข้าไปด้วยไหม”
ณิชามองสีหน้าจริงจังของเขาแล้วถอนหายใจ “ไม่ต้องค่ะ แค่รออยู่ตรงนี้ก็พอ”
“ถ้ามีอะไรเรียกผมทันทีนะ”
“ค่ะ”
“ถ้าคุณเวียนหัวก็เรียกผม”
“ค่ะ”
“ถ้าคุณ...”
“พีร์”
เขาหยุด
“ฉันแค่เข้าไปตรวจ ไม่ได้จะคลอดลูกตอนนี้ค่ะ”
พีร์พยักหน้า แต่สีหน้าของเขายังไม่คลายกังวล ณิชาถือกล่องเข้าไปในห้องน้ำ ปิดประตูลงช้า ๆ แล้วพิงหลังกับบานประตู
ณิชาฉีกกล่องด้วยมือสั่น อ่านวิธีใช้ซ้ำหลายรอบ แม้ข้อความจะสั้นและชัดเจน เธอทำตามขั้นตอนอย่างระมัดระวัง แล้ววางชุดตรวจไว้บนขอบอ่าง
เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบา ๆ
“ณิชา เหลืออีกกี่นาทีครับ”
เธอลืมตา “สามนาทีค่ะ”
“ผ่านไปสามนาทีแล้ว”
“คุณจับเวลาอยู่เหรอ”
“ครับ”
“แล้วทำไมไม่บอกั้แ่เมื่อกี้”
“ผมกลัวรบกวนสมาธิคุณ”
ณิชาหันไปมองประตู ทั้งที่รู้ว่าเขามองไม่เห็น “คุณนี่แปลกจริง ๆ”
“ผมเปิดเข้าไปดูให้ไหม”
“ไม่ต้องค่ะ”
เธอหันกลับไปยังขอบอ่าง หัวใจเต้นแรงจนเหมือนจะได้ยินออกมานอกห้อง ณิชาขยับเข้าไปใกล้ชุดตรวจ แล้วค่อย ๆ ก้มมอง
เส้นแรกปรากฏชัด
เธอรู้ว่าควรจะรออีกนิด แต่เส้นที่สองก็ค่อย ๆ ขึ้นมาอยู่ข้างกัน รางเลือนในตอนแรก ก่อนเข้มขึ้นทีละน้อย
ณิชาหยุดหายใจ
สองขีด
เธอไม่ได้ร้องไห้ทันที ไม่ได้ยิ้ม และไม่ได้รู้สึกดีใจอย่างที่เคยคิดว่าจะรู้สึก เธอเพียงยืนอยู่ตรงนั้น มือหนึ่งเกาะขอบอ่าง อีกมือปิดปากตัวเอง
นอกประตู พีร์เคาะอีกครั้ง
“ณิชา”
เธอพยายามตอบ แต่เสียงไม่ออก
“ณิชา เปิดประตูให้ผมหน่อย”
ในที่สุดเธอก็ปลดกลอน เปิดประตูออก พีร์ยืนอยู่ตรงหน้าในเสื้อยืดตัวเดิมจากเมื่อคืน ผมยังยุ่งเล็กน้อย สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยคำถาม
เขามองหน้าเธอ แล้วมองไปยังมือที่กำชุดตรวจไว้แน่น
“ขึ้นกี่ขีดครับ”
ณิชาก้มมองมันอีกครั้ง ทั้งที่รู้คำตอบดี
“สองขีดค่ะ”
พีร์นิ่งไป
ณิชามองเขา พยายามอ่านความรู้สึกจากใบหน้าที่มักควบคุมได้ดี แต่คราวนี้เขาปิดบังอะไรไม่มิด ดวงตาของพีร์เบิกขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากขยับเหมือนจะพูด แล้วหยุดไปหลายครั้ง
“แน่ใจนะ”
“ชุดตรวจขึ้นสองขีดค่ะ”
ณิชารู้ว่าเขาไม่ได้สงสัยเธอ เขาเพียงยังไม่รู้ว่าจะวางความรู้สึกทั้งหมดไว้ตรงไหน
“เราต้องไปหาหมอไหม”
“น่าจะต้องค่ะ”
“วันนี้เลยไหม”
“ยังเช้าอยู่เลยนะคะ”
“งั้นเราโทรถามโรงพยาบาลก่อน”
“พีร์”
เขาหยุดอีกครั้ง
ณิชาอยากบอกเขาว่าไม่เป็ไร อยากบอกว่าเธอไม่กลัว แต่คำพูดนั้นกลับติดอยู่ในอก เพราะเธอกลัวจริง ๆ
เธอกลัวว่าจะเป็แม่ที่ดีไม่ได้
กลัวว่าจะทำงานต่อไม่ไหว
กลัวว่าร่างกายจะเปลี่ยนจนไม่เหลือความเป็ตัวเอง
และกลัวที่สุดว่าเด็กคนหนึ่งจะเข้ามาเปลี่ยนความรักของพวกเขา จนวันหนึ่งพีร์ลืมไปว่าก่อนจะเป็พ่อ เขาเคยเป็สามีของเธอ
น้ำตาหยดหนึ่งร่วงลงบนมือ
พีร์เห็นมัน เขาไม่ได้ถามว่าเธอร้องไห้ทำไม เพียงวางชุดตรวจลงบนโต๊ะ แล้วดึงเธอเข้าไปกอด
[เวลาต่อมา]
พีร์ลูบหลังเธอช้า ๆ “คุณอยากมีลูกไหม”
คำถามนั้นตรงเกินไปจนณิชาต้องเงยหน้าขึ้นมองเขา
“ฉันไม่รู้ค่ะ”
“ไม่เป็ไร”
“แล้วคุณล่ะ”
“ผมก็ไม่รู้”
เธอประหลาดใจ “คุณไม่เคยคิดไว้เหรอ”
“เคยคิด แต่ไม่เคยคิดว่าจะต้องตอบตอนนี้”
ณิชามองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนวางหน้าผากลงกับอกของเขาอีกครั้ง
พีร์ก้มลงจูบผมเธอ “เราค่อย ๆ คิดไปด้วยกันนะ”
“ถ้าฉันทำไม่ได้ล่ะคะ”
“อะไร”
“ถ้าฉันเป็แม่ที่ดีไม่ได้”
เขาผละออกเล็กน้อยเพื่อมองหน้าเธอ “คุณยังไม่ได้เริ่ม ก็อย่าเพิ่งตัดสินตัวเองสิ”
ณิชากะพริบตา น้ำตายังขังอยู่ตรงขอบตา
บนโต๊ะข้างประตู ชุดตรวจเล็ก ๆ ยังคงวางอยู่ตรงนั้น เส้นสองเส้นชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ ไม่มีทางกลับไปเป็เพียงความเป็ไปได้อีกต่อไป
พีร์เอื้อมมือมาจับมือณิชา นิ้วของเขาสอดประสานกับเธอ
“วันนี้เราไปโรงพยาบาลกัน”
ณิชาพยักหน้า
“คืนนี้เรายังนอนกอดกันได้เหมือนเดิมไหมคะ”
พีร์ไม่ตอบทันที เขาเพียงยกมือเธอขึ้นจูบเบา ๆ
“ได้ครับ”
คำตอบสั้น ๆ ทำให้ณิชาร้องไห้ออกมาอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่เพราะกลัวเพียงอย่างเดียว
เช้าวันนั้น พวกเขายังไม่รู้ว่าการตั้งครรภ์จะเปลี่ยนอะไรบ้าง ไม่รู้ว่าต้องเตรียมตัวอย่างไร และไม่รู้ว่าคำถามอีกมากมายกำลังรออยู่ข้างหน้า
แต่พวกเขารู้แล้วหนึ่งอย่าง
ความรักไม่ได้หยุดอยู่ตรงสองขีด
มันกำลังถูกขอให้เติบโตขึ้นไปพร้อมกับชีวิตอีกหนึ่งชีวิต
1K
