ประเทศไทย กรุงเทพ เวลา 12:00
ณ สถาบันวิจัยเทคโนโลยี
ในห้องวิจัยที่เต็มไปด้วยเครื่องจักรแปลกตามากมาย เด็กน้อยน่ารักในชุดเสื้อกาวน์กำลังวิ่งเล่นอย่างสนุกสนานกับคุณพ่อที่เป็วิจัย
"แฮ่ ปีศาจเมือกมาแล้ว"
"เข้ามาเลย เ้าปีศาจเมือกจะกละ"
เด็กน้อยชูดาบของเล่นขึ้นฟ้าแล้วแกว่งไปมาด้านหน้า ไม่ทันไรผู้เป็พ่อก็ส่งเสียงร้องและล้มลงไปกับพื้น
"ผมชนะ ปะป๊าแพ้แล้ว"
"อ๊ากกก แล้วข้าจะกลับมาใหม่!"
ผู้เป็พ่อนอนลงกับพื้นแปปนึง ก่อนจะพุ่งเข้าคว้าตัวเด็กน้อยแล้วดึงมากอดด้วยความรัก นัวเนียกันไปมา จนคนเป็ที่กำลังทำงานอยู่ตรงหันมามอง
"เดี๋ยวเถอะคุณ เล่นกับลูกเบามือหน่อยสิคะ"
"แม่ค้าบบ ช่วยด้วย ปีศาจเมือกจะกินผม!"
พ่อลูกต่างเล่นสมบทบาท จนคนแม่เป็ถอดหายใจเหมทินว่าเธอกำลังยุ่งกับสิ่งประดิษฐ์บางอย่าง
"จ้าๆ เดี๋ยวเสร็จงานตรงนี้แล้ว แม่ไปช่วยนะจ๊ะ"
"ฮ่าๆ เสร็จข้าละ เ้าผู้กล้า!"
"ม่ายยนะ ผมกำลังจมแล้ว"
เด็กน้อยค่อยๆ ถูกพ่อกอดจนมิดเหลือแค่หัวโผล่ออกมาทำหน้าตาอ้อนผู้เป็แม่
ความรักและความอบอุ่นหลอมรวม จนเด็กน้อยมีนิสัยร่าเริงและมองโลกในแง่ดี เขามีเพื่อนเยอะแยะ และสัตว์เลี้ยงเพื่อนซี้ เ้าดอกกี้เพื่อนสี่ขาที่อยู่กับเขาั้แ่เกิด
"ปะป๊า มะม๊า รักที่สุดเลย!"
เด็กน้อยผู้ด้วยใบหน้ายิ้มแฉ่ง เขากอดผู้เป็พ่อแน่น และผู้เป็แม่ก็เดินและออบกอดเขาด้วยความรักอีกคน
ก่อนคนแม่มอบของขวัญครบรอบวันเกิดให้ มันคือชิพที่มีขนาดเล็ก เด็กน้อยได้ทำหน้างง แต่เขาก็ยังไม่ลืมที่จะกล่าวขอบคุณ
"เนตร สัญญากับแม่ได้หรือเปล่าจ๊ะ ว่าต่อให้ลูกอยู่คนเดียวก็ต้องเข็มแข็ง"
"เอ๋? ทำไหมถึง..."
"เนตร ลูกผู้ชายน่ะนะ ต่อให้เจอเื่แย่แค่ไหนก็ต้องไม่ร้องไห้ พ่อขอให้ลูกเชื่อในความหวัง เชื่อในตัวเอง เชื่อในความถูกต้อง"
เด็กน้อยถึงจะไม่เข้าใจว่ามันหมายความว่าอะไร แต่เขาก็ตอบกลับด้วยรอยยิ้ม
"ครับ! ผมจะเชื่อป๊ากับม๊า"
คำตอบของเด็กน้อยทำเอาคนพ่อกับแม่ถึงกับอมยิ้ม พวกเขาทั้งคู่ยิ้มให้เด็กน้อย และลูบหัว ก่อนจะร้องเพลงกล่อม จนเขาหลับไป
ก่อนเด็กน้อยตื่นมาเพราะได้ยินเสียงอะไรดัง บางอย่างที่คล้ายเสียงะเิ เขาตื่นขึ้นมาที่หน้าบริษัทในรถตำรวจ
"ป๊าม๊าอยู่ไหนครับ?"
เด็กน้อยค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ หัวของเขาปวดไปหมด ความรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าไหลผ่าน มันให้ความรู้สึกเจ็บแปล๊บๆ
ทันใดนั้นเสียงะเิก็ดังขึ้น จนเด็กน้อยสะดุ้งตื่นจากการงัวเงีย ภาพตรงหน้าคือคือบริษัทที่มีไฟลุกท่วม
เด็กน้อยรีบลงมาจากรถและพบกับกลุ่มคนจำนวนมาก ทั้งตำรวจ นักผจญเพลิง นักข่าวและคนอื่นๆ
สถานการณ์ดูเลวร้ายไปหมด มีเสียงมากมายดังอยู่ในหัวของเขา ภาพของพ่อกับแม่ผุดเข้ามาในความคิด คำสัญญาที่สองให้ไว้เริ่มทำให้เด็กน้อยร้องไห้
"ป๊า! ม๊า! อย่าทิ้งผมไป!"
ครอบครัวแสนสุขต่อจากนี้ไม่มีอีกแล้ว ความอบอุ่นจนทำให้ผลอยหลับไม่มีอีกแล้ว ความจริงที่ไม่อยากยอมรับได้เกิดขึ้นเร็วกว่าที่เด็กน้อยจะตั้งตัวได้ทัน
ไม่มีใครอยู่เคียงข้างเขาอีกแล้ว...
เวลาได้ล่วงเลยมากระทั่งจนถึงปัจจุบัน
ในบ้านหลังเล็กในหมู่บ้านจัดสรรจากเด็กน้อยในตอนนั้นเติมโตขึ้นกลายเป็เด็กหนุ่มที่แข็งแรง เขานั่งอยู่ที่ไหว้ป้ายหลุมของพ่อกับแม่
"ป๊า ม๊า นี้มันก็ผ่านมานานแล้วนะครับ"
"ผมโตขึ้นแล้ว ตอนนี้ผมเข้าอยู่มอปลายแล้วน้า อีกไม่กี่ปีก็จะเข้ามหาลัยแล้ว"
"อยากให้ป๊ากับม๊าอยู่ด้วยจัง อยากให้ชมผมว่าเก่งมากและลูบหัวผมอย่างที่ทำเหมือนตอนเด็กๆ"
"ผมคงต้องไปแล้ว...ไว้เดี๋ยวหลังเลิกเรียนจะมาหาไหมนะครับ"
แล้วเด็กหนุ่มก็เดินเปิดตูออกไป
219
