# ขลุ่ยมรณะ (Deadly Flute)
**Episode 11: การไล่ล่าในเงา (Chase in the Shadows)**
เช้าวันใหม่ที่กรุงเทพฯ อากาศร้อนอบอ้าวผิดปกติ ไอริณตื่นแต่เช้ามืด เธอสวมหูฟังกันเสียงตลอดเวลา แม้แต่ตอนอาบน้ำ แจ็คเก็ตหนังสีน้ำตาลเข้มคลุมตัว กางเกงยีนส์และบู้ทหนังพร้อมลุยเหมือนเคย ผมดำขลับมัดหางม้าสูงแน่น แต่ใบหน้าสวยคมตอนนี้ซีดเซียว ใต้ตาคล้ำหนักจนดูเหมือนคนป่วย ดวงตาคมกริบยังคงมุ่งมั่น แต่แฝงด้วยความหวาดระแวงที่เพิ่มขึ้นทุกวัน
เธอนั่งหน้าคอมพิวเตอร์ในห้องทำงาน วิเคราะห์อีเมลล่าสุดที่ส่งเสียงขลุ่ยมาให้เธอโดยตรง IP Address ถูกซ่อนด้วย proxy หลายชั้น แต่เธอเจอร่องรอยเล็กๆ ที่ชี้ไปยังตลาดมืดย่านคลองถม – สถานที่ซื้อขายของโบราณผิดกฎหมาย
“พิธา เราจะไปคลองถมคืนนี้” เธอบอกคู่หูทางโทรศัพท์ “ฉันเจอเบาะแสว่ามีคนพยายามขายขลุ่ยไม้ไผ่ชิ้นเก่าเมื่อสองวันก่อน”
พิธาเสียงกังวล “พี่ไอริณ คืนนี้คนเดียวอันตรายครับ ผมไปด้วย”
“ไม่ เธอเฝ้าศิริพรที่โรงพยาบาล ฉันไม่ไว้ใจเธอเต็มร้อย” ไอริณตัดบท
ค่ำนั้น ตลาดคลองถมยังคึกคักแม้จะดึก แสงไฟนีออนสาดส่องร้านแผงลอยเรียงราย กลิ่นอาหารทอดและของเก่าคละคลุ้ง
ไอริณเดินลึกเข้าไปในตรอกแคบๆ บู้ทหนังกระทบพื้นหินดังกึกก้องในความเงียบของซอกเล็ก เธอสวมหมวกแก๊ปคลุมหน้าเล็กน้อย มือล้วงกระเป๋าแจ็คเก็ตหนังจับปืนพกแน่น
เธอหยุดที่หน้าร้านขายของโบราณมืดๆ เ้าของร้าน ชายวัยกลางคน หน้าตาหลบๆ มองเธออย่างรู้ทัน
“ได้ยินมาว่ามีขลุ่ยไม้ไผ่เก่ามาขาย” ไอริณถามเสียงต่ำ
ชายคนนั้นยิ้มเจื่อน “ไม่มีแล้วครับ ขายไปเมื่อวาน ผู้ซื้อเป็ผู้หญิง อายุราวๆ สี่สิบ หน้าตาคม ผมยาว”
ไอริณใจเต้นแรง “เธอพูดอะไรบ้าง”
“บอกแค่ว่าขลุ่ยชิ้นนี้มีประวัติพิเศษ แล้วรีบจ่ายเงินสดเดินหนีไป” เขาตอบ แล้วกระซิบเบาๆ “แต่ก่อนเดิน เธอทิ้งนี่ไว้ให้ผม บอกว่าถ้ามีตำรวจมาถาม ให้เอาให้”
เขายื่นซองจดหมายเล็กให้ ไอริณเปิดดู ข้างในมีเศษไม้ไผ่ชิ้นหนึ่ง และข้อความเขียนด้วยลายมือคุ้นๆ: “ตามฉันมาสิ ถ้าเธอกล้าพอ”
ลายมือเดียวกับจดหมายขู่ที่วิกรมได้รับ
ไอริณกำซองแน่น “เธอไปทางไหน”
ชายชี้ไปยังตรอกมืดด้านหลัง “ทางนั้นครับ แต่ตรอกนั้นอันตรายนะครับ มีแต่โจร”
ไอริณไม่รอช้า เดินตรงเข้าไปในตรอกมืดสนิท แสงไฟจากตลาดค่อยๆ หายไป เหลือเพียงแสงจันทร์สลัวและกลิ่นชื้นเน่า
เธอได้ยินเสียงฝีเท้าเบาๆ ข้างหน้า
มีคนเดินนำหน้าเธออยู่
ไอริณวิ่งตาม บู้ทหนังกระทบพื้นดังก้องในความเงียบ หันซ้ายหันขวาผ่านตรอกแคบๆ ที่เหมือนเขาวงกต
เงาหญิงสาวผมยาวปรากฏชั่วขณะใต้แสงโคมไฟเก่า แล้วหายเข้าไปในซอยเล็กอีกครั้ง
“หยุด!” ไอริณะโ มือล้วงปืนออกมา
แต่เงานั้นเร็วมาก หายเข้าไปในอาคารร้างเก่า
ไอริณตามเข้าไป อาคารมืดสนิท กลิ่นฝุ่นและความชื้นแรงกล้า เธอเปิดไฟฉายส่องไปรอบๆ ชั้นล่างว่างเปล่า มีแต่เศษขยะและไม้เก่า
แล้วเธอก็เจอมัน
ขลุ่ยไม้ไผ่ชิ้นส่วนหนึ่ง วางอยู่กลางพื้น มีรอยกัดมนุษย์ที่ขอบเหมือนเศษที่พบในปากเหยื่อทุกคน
ไอริณคุกเข่าลง คีบมันขึ้นมาด้วยถุงมือยาง
ทันใดนั้น เสียงขลุ่ยดังขึ้นจาก้าอาคาร
ทำนองสั้นๆ แต่ชัดเจนจนขนลุก
ไอริณวิ่งขึ้นบันไดไม้เก่าที่ดังครืดคราด มือถือปืนแน่น
ชั้นบนมืดมิด มีหน้าต่างแตกหลายบาน ลมพัดแรง
เงานั้นยืนอยู่ตรงปลายห้อง ผมยาวปลิวสะบัด หันหลังให้เธอ
“ศิริพร... ใช่เธอใช่ไหม” ไอริณะโ
เงานั้นหยุดนิ่ง แล้วหันมาช้าๆ
แต่ไม่ใช่ศิริพร
เป็หญิงสาวหน้าตาคล้ายศิริพรตอนเด็ก แต่ตาแดงก่ำเต็มไปด้วยความแค้น
“เธอไม่รู้จักฉันหรอก นักสืบ” เสียงเธอแหบพร่า “แต่ฉันรู้จักเธอดี... และพี่ชายเธอด้วย”
ไอริณชะงัก “เธอเป็ใคร”
หญิงสาวยิ้มเยาะ “ฉันคือคนที่ขลุ่ยเลือก... และคืนนี้ เธอจะได้ยินเสียงมันเต็มๆ”
เธอหันหลังวิ่งหนี หายออกไปทางหน้าต่างด้านหลัง
ไอริณวิ่งไล่ตาม แต่ช้าไปเพียงเสี้ยววินาที
เธอยืนหอบอยู่ตรงหน้าต่าง มองลงไปเห็นเงานั้นหายเข้าไปในตรอกมืด
ในมือเธอกำขลุ่ยชิ้นส่วนนั้นแน่น
เธอรู้แล้วว่า คนร้ายไม่ใช่ศิริพร
แต่เป็คนที่ใกล้ชิดกับอดีตมากกว่าที่คิด
และการไล่ล่าในเงาเพิ่งเริ่มต้นจริงๆ
**End of Episode 11**
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
740
