เกี้ยวรักท่านอ๋อง ฉบับชายาข้ามมิติ [แปลจบแล้ว]

        ห้องลับมีพื้นที่สิบกว่าตารางเมตรข้างในมิได้มีเครื่องประดับเงินทองกระไร กลับมีชั้นหนังสือมากมายและม้วนหนังสือที่หนาทึบทำให้พื้นที่แคบยิ่งขึ้น

        ตรงกลางระหว่างชั้นหนังสือ มีโต๊ะตัวยาวๆ หมึกกระดาษ และแท่นหมึกวางอยู่ บนนั้นยังมีหนังสือกลางอยู่ด้วย

        อวิ๋นอี้เดินไปนั่งลงอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับพื้นที่นี้มาก นางพูดอย่างจริงจังว่า“ข้าขอดูตามใจชอบได้หรือไม่เพคะ?”

        “ของของข้าก็คือของของเจ้าอวิ๋นเออร์มิต้องเกรงใจกับข้าหรอก”

        เขาลูบผมของนางเบาๆ ด้วยฝ่ามือใหญ่และกวาดสายตามองไปยังสิ่งของบนโต๊ะ ดวงตาของเขามืดมนลงเล็กน้อยแล้วเก็บของที่อยู่บนโต๊ะเงียบๆ แล้วพูดอย่างช้าๆ"ต้องขอให้เจ้าอยู่ที่นี่สักพักนะ ข้าจะออกไปดูสถานการณ์ภายนอกท่านย่ารู้ว่าวันนี้จะลงโทษเจ้า จึงส่งคนมาดูเป็นการพิเศษ”

        อวิ๋นอี้ทำสีหน้าน่าเกลียด จมูกพ่นลมออกมาเบาๆและแอบกัดฟัน “ไม่ปล่อยข้าไปเลยจริงๆ”

        “เอาน่า เอาน่า”หรงซิวอยู่ระหว่างทั้งสองคน ทำตัวลำบาก ทำได้เพียงกล่อมต่อไป “ไม่โกรธแล้วนะหากยังโกรธอีกจะไม่สวยนะ”

        “ฝ่าบาทจะบอกว่าข้าไม่สวยเหมือนเมื่อก่อนแล้วหรือเพคะ?”ทั้งที่รู้ว่าเขามิได้หมายความเช่นนั้นแต่อวิ๋นอี้ก็ยังจะพูดอย่างไม่พอใจ

        หรงซิวรีบโผเข้ากอดหัวนางและอ้อนวอนขอความเมตตา"เจ้าสวยเสมอนั่นแหละ"

        ท่าทางของเขาทั้งน่าขันและประหม่าแม้แต่อวิ๋นอี้ที่บูดบึ้งอยู่ก็อดหัวเราะลั่นมิได้

        นางขำออกมา ยืนขึ้นแล้วผลักเขาออกไปข้างนอก“ฝ่าบาทก็พูดเลอะเทอะ กล่อมข้าเสียเช่นนี้ รีบไปทำงานของฝ่าบาทเถิดเพคะ”

        หรงซิวยังอยากอยู่กับนางสักพักแต่นอกประตูห้องลับก็มีเสียงยาชิงเคาะกำแพง พูดเสียงต่ำ บอกให้เขารีบออกมาปรากฏตัว

        “รีบไปเถิดเพคะ!”

        หลังจากไล่หรงซิวออกไปประตูห้องลับก็ปิดลงอีกครั้ง ถ้านางมิได้อยู่ในห้องลับก็คงสงสัยว่านางกำลังฝันอยู่

        ประตูหินเปิดปิดโดยมิมีช่องว่างใดๆต้องยกย่องเลยว่าช่างฝีมือที่สร้างห้องลับนั้นเก่งไม่น้อย

        อวิ๋นอี้แนบประตูหินและมองออกไปตรวจสอบให้แน่ใจว่ามิมีสิ่งใดนอกจากความมืดจากช่องว่างถึงได้หันตัวกลับมาอย่างสบาย เอามือไพล่หลังเดินเข้าไปในห้องลับ

        สถานที่มีขนาดเล็กมาก สามารถมองเห็นได้ทั้งหมดมิได้น่าชื่นชมกระไรนัก

        สิ่งเดียวที่ดึงดูดใจนางคือมันเกี่ยวข้องกับหรงซิวตราบใดที่เชื่อมโยงกับชื่อของเขา มันก็เต็มไปด้วยสีสันอันอบอุ่นและความมหัศจรรย์

        อวิ๋นอี้นั่งอย่างเกียจคร้านบนเก้าอี้พนักพิงที่อ่อนนุ่มทำให้นางมีท่าทางที่สบายขึ้น

        นางเหลือบมองดูงานเขียนต่างๆ บนโต๊ะพลิกดูสองสามครั้ง แล้วก็เห็นพู่กันหนาบางขนาดต่างๆ ก็หยิบขึ้นมาเล่นในมืออย่างสนุกสนาน

        เมื่อเบื่อแล้ว ตอนที่วางพู่กันเข้าไปในกล่องนั้นนางก็ทำหกโดยไม่ตั้งใจ กล่องใส่พู่กันหกกระจายลงบนพื้น

        ตายแล้ว!

        แม้ว่าอวิ๋นอี้จะไม่ชอบดนตรี หมากเขียนอักษรหรือวาดภาพ แต่นางก็เป็นคนที่รอบรู้เช่นกันเห็นได้ว่าอุปกรณ์งานเขียนในห้องของหรงซิวนั้นล้ำค่ามาก หากนางทำพังต้องใช้เงินไม่น้อยเลย

        พูดถึงเรื่องจ่ายเงิน นางก็เจ็บปวด

        ในขณะที่คิดมากอยู่นั้นนางก็วิ่งไปที่โต๊ะด้วยความปวดใจ และหยิบของที่ตกลงบนพื้นทีละชิ้น

        น่าแปลกที่นางพบกุญแจดอกเล็กๆ

        กุญแจทำจากมรกต เป็นสีเขียวทั้งชิ้นดูโปร่งใสมากขึ้นเมื่ออยู่ภายใต้แสง

        อวิ๋นอี้หยิบมันขึ้นมาในมือ มองไปมาซ้ำๆมันเล็กมาก ไม่เหมือนจะใช้กับประตู แต่เหมือนจะเป็นของตู้หนังสือนางหยิบกุญแจเอาไปเทียบกับกับลิ้นชักทีละอัน แต่ก็พบว่าไม่ใช่ แล้วก็เอาไปเทียบกับชั้นหนังสือแต่ก็ยังไม่พบเบาะแสใดๆ

        นางมุ่ยปาก จากนิสัยของหรงซิวแล้วกุญแจที่มิมีประโยชน์ เขาคงจะไม่เก็บไว้แน่!

        เป็นไปได้หรือไม่ว่ากุญแจนี้เป็นของขุมสมบัติ?

        หากเป็นเช่นนี้นางจะไม่รวยเลยหรือ?

        นางหัวเราะอย่างมีความสุขถือกุญแจไว้ข้างหน้าแล้วจูบมันสองครั้ง แล้วยัดมันเข้าไปในกระเป๋าของนาง

        ค่อยหาโอกาสถามหรงซิวว่าสมบัติอยู่ที่ใดตอนนี้นางเป็นสตรีที่กุมกุญแจสู่ความมั่งคั่ง!

        อวิ๋นอี้คิดดีใจเองอยู่นาน ในที่สุดก็รู้สึกเบื่อๆนางอดมิได้ที่จะรู้สึกเศร้าเมื่อนึกถึงสตรีผู้ที่ถูกลงโทษแทนนาง

        หลังจากเรื่องจบลง ต้องหาโอกาสขอบคุณนางทั้งยังต้องทำอาหารบำรุงให้นาง มิให้สตรีผู้นั้นป่วยเป็นกระไรไป

        เมื่อคิดเช่นนี้ นางก็อดมิได้ที่จะเดินไปที่ประตูหินอีกครั้งแนบทั้งตัวลงไป และเงี่ยหูฟังอย่างระมัดระวัง แต่นางก็ยังมิได้ยินกระไรเลย

        มิเช่นนั้นจะเรียกว่าห้องลับได้อย่างไรเป็นฉนวนเสียงรักษาความลับได้ดีจริงๆ

        ประมาณหนึ่งชั่วยามต่อมา อวิ๋นอี้พิงเบาะนั่งและนับแกะแล้วจู่ๆ ประตูหินก็มีเสียงดังออกมา นางเหล่ไปมอง ก็เห็นหรงซิวเดินเข้ามาช้าๆ

        เวลาส่วนใหญ่เขาจะสงบและสง่างามเหมือนลมในฤดูวสันต์น้ำในฤดูคิมหันต์ ทำให้คนหลงใหลยิ่งนัก

        อวิ๋นอี้โค้งริมฝีปากเล็กน้อยยืนขึ้นแล้ววิ่งเหยาะๆ ไปทางเขา นางคว้าแขนเสื้อเขาแล้วถามสถานการณ์ข้างนอก"คนของไทเฮากลับไปแล้วหรือเพคะ?”

        “กลับแล้ว”

        “ลงโทษเสร็จแล้วหรือเพคะ?”

        “เสร็จแล้ว”

        อวิ๋นอี้ก้มหน้าลงและหลังจากครุ่นคิดก็คิดว่าคงเจ็บไม่น้อย นางก็ถามด้วยความเป็นห่วงว่า"สตรีผู้นั้นอยู่ที่ใดเพคะ?"

        "ถูกส่งตัวกลับไปพักผ่อนแล้ว"หรงซิวมองความคิดของนางออก โดยไม่ต้องรอให้นางถาม เขาคว้ามือใหญ่ของนางไว้ทันใดวางบนริมฝีปากและจูบมัน

        สัมผัสอันอบอุ่นทำให้นางประหม่าอวิ๋นอี้จ้องมองเขาอย่างชะงัก

        บุรุษหนุ่มยิ้ม จิ้มจมูกนางด้วยปลายนิ้วแล้วพูดอย่างใจเย็นว่า “เสียสติไปเลยหรือ?”

        “เปล่าเพคะ" แค่...เพียงแค่ว่าหน้าร้อนผ่าวนิดหน่อย อวิ๋นอี้ก้มหน้าคิด

        หรงซิวพานางไปข้างกาย "ไม่ต้องกังวลข้าจะส่งคนไปดูแลนางผู้นั้นให้ดี นางจะไม่เป็นกระไรแต่ข้ามีเรื่องหนึ่งที่ต้องบอกเจ้า สิบวันที่ต้องพิจารณาตนเองต่อจากนี้เจ้าต้องลงมือเอง”

        ยังไม่ทันจะได้มีความสุข ก็ได้รับข่าวร้ายเสียแล้ว

        อวิ๋นอี้มุ่ยปากรับชะตากรรม “เข้าใจแล้วเพคะ”แล้วก็หยุดไป นางมองเขาอย่างสงสัย “อย่าบอกนะเพคะ ว่าไทเฮาจะส่งคนมาดูข้า?”

        “เจ้าเดาถูกแล้ว”

        หนิวปี[1]

        อวิ๋นอี้พยักหน้า เข้าใจแล้ว

        บุรุษของนางกำลังจะมีเรื่องยินดีเร็วๆ นี้ในช่วงเวลาวิกฤติ ห้ามมีกระไรผิดพลาดอีกและนางก็เป็นปัจจัยที่น่าเป็นห่วงที่สุดสำหรับไทเฮา ดีที่ขังนางไว้ให้นางออกไปที่ใดมิได้

        ไทเฮาเป็นคนพูดจริงทำจริง ในช่วงบ่ายแม่นมที่มาคอยดูนางเมื่อถึงเวลาก็มารายงานตัวแล้ว

        เพราะว่ามีคำแนะนำของหรงซิวอวิ๋นอี้จึงแสร้งทำเป็นอ่อนแอและน่าสงสาร นางบอกให้เซียงเหอถูแป้งขาวบนหน้าของนางซึ่งทำให้ดูสุขภาพไม่ค่อยดีนัก

        การแสร้งทำเป็นป่วยก็มีข้อดีของการแกล้งป่วยตอนที่แม่นมมาถึง เซียงเหอและหรงซิวก็เข้าไปทักทาย นางมีหน้าที่เพียงต้องนอนอยู่บนเตียงปั้นสีหน้าหมดอาลัยตายอยาก

        ทันทีที่แม่นมเข้ามาในห้องเสียงใคร่ครวญของนางก็มิได้หยุด ร้องจนแม่นมต่างพากันขมวดคิ้ว ส่ายหน้า

        พวกนางจำอวิ๋นอี้ได้ดีอย่างไรนางก็เป็นคนที่ไทเฮาอยากจะดัดสันดาน ก็ต้องคุ้นตาอยู่บ้าง

        หากจะพูดถึงพระชายาเจ็ด นางก็หน้าตาสวยเพียงแต่ว่าหัวสมองไม่ดี ไทเฮาบอกว่า นางเจ้าเล่ห์และแปลกก่อนจะออกมาได้สั่งไว้เป็นพิเศษว่าต้องดูนางให้ดี อย่าได้ให้นางหาเรื่องเพิ่มอีก

        ดังนั้นแม้ว่านางจะดูบอบบางและอ่อนแอพวกแม่นมก็ไม่กล้าที่จะเลินเล่อ พวกเขาผลัดกันจ้องมองนางทั้งวันทั้งคืนแม้ว่านางจะไปท่า ก็ต้องส่งคนไปเฝ้า

        อวิ๋นอี้รู้ได้อย่างสุดซึ้งว่านางมิได้ต้องพิจารณาตนเอง นี่มันติดคุกชัดๆ

        โชคดีที่วันที่ทรมานของนาง จบลงอย่างรวดเร็วเพราะว่าวันมงคลของหรงซิวกับหว่านฉือ กำลังใกล้เข้ามา

        เชิงอรรถ

        [1] หนิวปี 牛逼 เป็นคำสแลง หมายความว่า เยี่ยมยอด สุดยอด