ทางม้านั่งของฝั่งชิงหวา
“ทำไมมันดูง่ายๆจังเลยนะ”คังชินเขากล่าวออกมาอย่างไม่เข้าใจเท่าไหร่
“ควอเตอร์สองนี้แหละของจริงฉันััได้เลย”ไท๋ไป๋พูดออกมาอย่างเหนื่อยๆเพราะเขาเป็คนประกบถังหลินทั้งควอเตอร์ที่หนึ่ง
“เอาละนายสลับกับฉันแล้วกันไท๋ไป๋”ต้วนหยางพูดออกมา
“เพราะฉันััได้เลยว่าต่อจากนี้นี้แหละของจริง”ต้วนหยางพรึมพรำขึ้นมา
กลับมาทางฝั่งของม.ปักกิ่งที่ตอนนี้ถังหลินกำลังทำสีหน้าเหยเกอยู่เพราะโดนตงหั่วบ่นเื่ที่ตัวเองไม่ยอมชู้ต
“ฉันเขาใจว่าแกอยากให้เพื่อนพัฒนาแต่แกลืมไปรึเปล่าวะว่าแกคือมือทำแต้มของทีมแล้วถ้าแกไม่ชู้ตทีมเราจะเอาแต้มมาแต่ไหนกันละ”ตงหั่วบ่นออกมา
“เอาน่าๆโค้ชหยุดบ่นเป็คนแกได้แล้วเดี่ยวผมชู้ตจนอีกฝั่งร้องไห้เลยละไม่ต้องห่วง”ถังหลินพูดออกมา
“เออลองแกไม่ชู้ตดูสิฉันนี้แหละจะเป็คนำปเตะตูดแกเอง”ตงหั่วพูดขู่ออกมา
ปี๊ดดด เสียงสัญญาณเริ่มควอเตอร์ที่สองดังขึ้น
ลูกตอนนี้อยู่ในมือของซันหยูจากการส่งลูกเร็วของถังหลิน
“อาศัยจังหวะนี้แหละบุกเข้าไปทำแต้-”ซันหยูหยุดชะงักหลังเห็นไท๋ไป๋ยืนอยู่หน้าตัวเอง
“อ่าวๆไม่บุกเข้ามาแล้วเหรอเ้าพ่อแห่งสายลม”ไท๋ไป๋กล่าวแซวออกมา
“ไอ้หมอนี้เร็วกว่าฉันอีกงั้นเหรอ”ซันหยูคิดในใจ
“นายคงคิดว่าฉันเร็วกว่าแน่ๆแต่ไม่หรอกฉันแค่ี้เีเกินที่จะออกไปจากใต้แป้นนี้แหละนะ”ไท๋ไป๋กล่าวออกมา
“ห๊ะหมายความว่าไ-”ซันหยูพูดยังไม่ทันจบก็โดนสตีลลูกไปจากมือสะก่อน
ขณะที่คังชินกำลังตั้งท่าจะชู้ตลูกสามแต้มถังหลินก็เข้ามาปัดลูกออกก่อนที่จะได้ยกแขนตั้งท่าสะอีกทันทีที่ลูกบอลหลุดออกจากมือคังชิน ถังหลินก็ใช้มือดันร่างของคังชินและหมุนตัวเข้าไปรับลูกก่อนที่จะบุกขึ้นไปพร้อมกับคนอื่น ๆในทีม
“เข้ามาเลยถังหลินครั้งนี้ฉันจะบดขยี้นายเอง”ต้วนหยางพูดออกมาพลางเพ่งสมาธิจนถึงขีดสุด!! ไปที่ลูกบาสในมือของถังหลิน
“จะว่าไปแล้วนายก็ไม่เคยชนะฉันสักครั้งเลยสินะโล่ที่แข็งแกร่งที่สุดของที่ราบภาคกลางเอสของโรงเรียนมัธยมปลายชิงหวาอืมนายยังจำสีหน้าวันนั้นได้ไหมใช่วันนี้มันก้ไม่ต่างกันหรอก”ถังหลินพูดออกมาและหยุดอยู่ที่เส้นสามแต้ม
บอกตรงๆคำพูดของถังหลินทำให้ต้วนหยางหัวเสียมาก! จนทำให้เขาเสียตำแหน่งในการยืนที่จะมาะโบล็อกการชู้ตลูกของถังหลินไป!!
“นายก็ยังเป็เหมือนเดิมเลยนะต้วนหยาง”ถังหลินพูดออกมาก่อนที่เขาจะใช้เทคนิคที่น้อยคนนักที่จะใช้อย่างการเสต็ปแบคถีบตัวเองถอยหลังออกมาอีกสองก้าวก่อนจะชู้ตโล่งๆ ทำให้ลูกนั้นลอยโล่งๆย่างสวยงามไปบนเพดาน
“นายเคยชนะฉันด้วยงั้นเหรอ”
สวบ ปี๊ดดด 3 แต้มทางม.ปักกิ่งได้
หลังจากนั้นเกมก็เริ่มเดือดขึ้นมาเรื่อย ๆอย่างกับทางฝั่งชิงหวาโดนกระตุ้นขึ้นมา
“เฮ้ยๆแกไปพูดอะไรกัลฝั่งนั้นเปล่าวะทำไมมันถึงดูดุดันขึ้นแปลกๆ”ซันหยูกล่าวกับถังหลินเพราะเมื่อกี้พวกเขาพึ่งเสียแต้มไปและเป็การโยนลูกจากฝั่งตัวเอง
“ก็นิดหน่อยไม่คิดว่าจะจริงจังกันขนาดนั้น”ถังหลินพูดออกมาพลางรับลูกจากซันหยูและหยุดวิ่งที่กลางสนามก่อนที่จะพูดออกมาว่า
“แต่พวกนั้นคงลืมไปหน่อยนะว่าระยะชู้ตจริงๆของฉันนะคือทั้งสนามต่างหาก”ถังหลินพูดออกมาก่อนที่เ้าตัวจะะโชู้ตั้แ่เส้นครึ่งสนาม
สวบ และมันลง!!
ทางฝั่งชิงหวามองอย่างอึ้งๆก่อนที่คังชินจะพูดขึ้นมา
“ไม่ใช่ว่ามันฟลุ๊คงั้นเหรอไอ้การที่ชู้ตั้แ่ครึ่งสนามเนี่ย”
“แบบนี้คงไม่ฟลุ๊คแล้วละ”ต้วนหยางพูดเบาๆออกมา
ก่อนที่ทางฝั่งชิงหวาจะเป็ฝั่งบุกบ้างโดยที่พวกเขาฟากลูกไว้กับชิงหยู ชิงหยุพาลูกบาสวิ่งขึ้นไปข้างหน้าก่อนที่เขาจะโดนบล็อกโดยซีห่าวชิงหยูพยายามอังเครินเบรกใส่วีห่าวแต่ก้ไม่สำเร็จเขาจึงต้องจำใจพาสลูกไปให้คิงชินที่ยืนรออยู่ที่เส้นสามแต้มแล้ว
หลังจากได้ลูกมาคิงชินก็ใช้สายตาหรอกซันหยูว่าจะส่งลูกไปที่ต้วนหยางและะโชู้ตทันทีแต่ซันหยูนั้นไม่หลงและะโบล็อกบังไลน์การชู้ตได้จึงทำให้คังชินต้องโยนลูกกลับมาให้ชิงหยูอีกรอบก่นอที่ต้วนหยางจะแหวกฝ่าเข้าไปใต้แป้นได้ก่อนที่ชิงหยูจะพาสลูกไปให้และต้วนหยางกำลังจะะโเลย์อัพลูกลงห่วงสวยๆไป
ปั๊กก เสียงตบลูกบาสดังสนั่นและกระเด้งออกข้างสนามไป
“ก็นะนายนะช้ามากเลยนะรู้ไหม”ถังหลินพูดออกมา
“ฮืมที่ใครที่มันละกัน”ต้วนหยางทำท่าฮึดฮัดแล้วเดินไปประจำต่ำแหน่งเพราะเนื่องจากถังหลินปัดลูกออกจึงทำให้ชิงฮวาได้โยนลูกที่ข้างสนาม
ชิงหยูโยนลูกให้ต้วนหยางแต่ก็โดนถังหลินตัดลูกได้ทำให้ม.ปักกิ่งวิ่งขึ้นมาบุกทันที!
“ฉันไม่ปล่อยให้นายทำแต้มจากฉันได้ง่ายๆอีกหรอกน่า”ต้วนหยางพูดออกมาพลางหยายามยื่นมือไปสตีลลูกบาสมาจนถังหลินต้องเบรกและโยกลูกมาไว้มืออีกข้างก่อนที่ถังหลินจะตั้งท่าชู้ต
“ฉิบหายแล้วไงหมอนนี้จะชู้ตหลอกหรือว่าชู้ตจริงแต่ระยะขนาดนี้ใกล้เส้นสามแต้มมากคงชู้ตจริง!!”ต้วนหยางคิดในใจพลางตัดสินใจะโบล้อคทันทีแต่สีหน้าของเขาก็ต้องเปลี่ยนไปเมื่อเห็นรอยยิ้มที่มุมปากของถังหลิน
“ฉิบเฟคอเว”ต้วนหยางคิดได้พลางะโออกมาทันที
“ป้องกันใต้แป้นบาสสส!!”
แต่ก็ไม่ทันแล้วหลังจากถังหลินหลอกต้วนหยางได้สำเร็จก่อนที่เ้าตัวจะพาสลูกไปให้ซันหยูที่แหวกไปใต้แป้นแล้วดังค์ง่ายด้วยมือว้ายลงห่วงไปโดยที่ฝั่งชิงหวายืนขาตาย!!
หลังจกาบุกสำเร็จพวกเขาก็รีบวิ่งกลับมาป้องกันทันที
ที่ม้านั่งข้างสนามของทางชิงหวา
“โค้ชครับถ้าเป็อย่างงี้ต่อไปเราจะโดดนำเอานะครับเพราะตอนนี้แต้มเท่ากันแล้วผมว่าเราควรเบรกพวกเขาสักหน่อยนะครับ”ผู้ช่วยโค้ชพูดออกมาอย่างจริงจังเพราะตอนนี้เริ่มาแค่ครึ่งควอเตอร์ที่สองเท่านั้นทางฝั่งม.ปักกิ่งก็ตามทันพวกเขาแล้วโดยที่พวกเขายังทำแต้มได้แค่หลักเดียวเท่านั้น
“เฮ้อฉันกำลังมองหาจุดอ่อนอยู่แต่สมกับเป็หมอนั้นจริงๆแทบจะไม่มีจุดอ่อนเลยเพราะแต่ละคนก็มีจุดเด่นเป็ของตัวเอง”โค้ชของชิงหวาพูดออกมาจริงเขาควรขอเวลานอกั้แ่ถังหลินชู้ตลูกสามแต้มครึ่งสนามแล้วแต่เขาก็ไม่ได้ทำเพราะเนื่องจากเขากำลังมองหาจุดอ่อนอยู่แต่มันก็ยากมากที่จะหาได้เพราะม.ปักกิ่งแต่ละคนมีจุดเด่นเป็ของตัวเอง
“เื่ทักษะและสกิลทางเราเหนือกว่าก็จริงแต่พอมีไอ้หนูนั่นทุกอย่างก็ไร้ค่า”โค้ชชิงหวากล่าวออกมาอย่างเสียดายถ้าเป็แบบนี้เขาคงได้หวังพึ่งแค่โชคและความสามารถส่วนตัวแล้วละก่อนที่เ้าตัวจะเดินไปขอเวลานอกกับกรรมการ
ปี๊ดด ม.ชิงหวาขอเวลานอก
“แปลกทำไมพึ่งมาขอตอนนี้กันนะ”ถังหลินพูดออกมาพลางเดินมาทางฝั่งม้านั่งของตัวเองตามจริงที่เขาชู้ตลูกสามแต้มกลางสนามไปก๋หวังว่าโค้ชอีกฝั่งจะขอเวลนอกแต่กลับปล่อยผ่านเฉยเลย
“นั่นนะสิแต่ก็ดีแล้วละเพราะมันเป็ผลดีต่อเราละนะ”ซันหยูพูดออกมา
“อะนนี้น้ำ”จ้าวซือกล่าวออกมาก่อนยื่นน้ำมาให้ถังหลิน
“โอ๊ะขอบคุณมาก”ถังหลินรับมาพลางกล่าวขอบคุณก่อนจะพูดออกมาอย่างสงสัยว่า
“โค้ชเป็อะไรทำไมถึงคิ้วขมวดแบบนั้นกันละ”
เพราะตอนนี้สีหน้าท่าทางของตงหั่วเคร่งเครียดไม่เบาเลย
“เฮ้อเอาละต่อจากนี้ไม่มีแผนอะไรทั้งนั้นจำคำพูดฉันไว้ว่าเล่นตามสัญชาติญานตัวเองก็พอ”ตงหั่วพูดออกมาอย่างจริงจังเพราะอีกฝั่งคงเป็แบบนี้เหมือนกันในเมื่อไม่มีจุดอ่อนและทักษะที่ไม่ได้ห่างกันมากขนาดนี้สุดท้ายคงได้หวังแต่พึ่งสิ่งที่ตัวเองถนัดที่สุดและโชคเท่านั้นแหละ
“อะไรนะไม่ต้องเคร่งเครียดขนาดนั้นหรอกนะโค้ชเพราะผมยังไม่ได้เอาจริงเลย”ถังหลินพูดออกมาท่ามกลางความอึ้งของทุกคน
ปี๊ดด เสียงสัญญาณบอกหมดเวลานอก
ไท๋ไป๋กำลังเดาะลูกบาสเล่นอยู่ใต้แป้นตัวเองพลางมองไปทางแป้นปักกิ่งอย่างจริงจังตอนแรกเขาก้คิดว่ามันง่ายแต่ไม่คิดเลยว่ามันจะยากอะไรขนาดนี้ด้วยความสามารถและทักษะแทบจะไม่แตกต่างกันเลยเรียกได้ว่าม.ปักกิ่งเป็ปราการเหล็กที่ยากจะก้าวผ่านไปจริงๆ
ก่อนที่เ้าตัวจะพาสลูกไปให้คังชินที่ยืนอยู่กลางสนามแต่ก็ต้องแปลกใจเพราะสายตาเขาจับได้แค่สี่คนและมีคนหนึ่งที่หายไป!!
“ไท๋ไป๋ป้องกันไว้ตั้งสติหน่อย!!”เสียงตระโกนก้องของต้วนหยางกระทบโสตประสาทของไท๋ไป๋ก่อนที่เขาจะรู้สึกว่ามีเงามาบดบังวิสัยทัศน์ของตัวเองและมีเสียงสัญญาณว่าม.ปักกิ่งได้แต้ม!!
ถังหลินโหนห่วงเล่นอยู่สักพักก่อนที่เ้าตัวจะปล่อยมือและลงมายืนอย่างหล่อๆแล้วพูดกับไท๋ไป่ที่มองมาที่เขาอย่างอึ้งๆว่า
“ต่อจากนี้ต่างหากละของจริงไม่มีกั๊ก”
ตัดมาที่สถานที่ลับแห่งหนึ่งในปักกิ่ง
ถังิกำลังมองดูข้อมูลในมือของตัวเองก่อนที่เขาจะถอนหายใจออกมาและพูดขึ้นว่า
“นายไปบอกพวกเขาสะว่านี้คือการแข่งขันของเด็กๆผู้ใหญ่ไม่ควรสอดมือเข้าไปยุ่งและอีกอย่างช่วยส่งคำพูดของฉันไปบอกลูกชายฉันด้วยว่า พอแค่นี้แหละแต่ก็ขึ้นอยู่กับดุลยพินิจของแกเอง”
“ได้ครับนายท่าน”เงาลึกลับนั้นตอบกลับมาก่อนที่เขาจะค่อยถอยไปหลังฉาก
“พ่อถึงบอกไงว่าลูกนะเหมือนพ่อสมัยหนุ่มๆจริงๆแต่ยังขาดไปหน่อย”ถังิพูดออกมาเพราะว่าถังหลินนะใจร้อนเกินไปและตอนนี้ทุกคนก็รู้แล้วว่าตลอดหลายวันมานี้ใครที่พยายามยึดครองทรัพยากรของตระกูลอยู่
“เอาเเถอะน่าคุณมันก็ไม่ได้ร้ายแรงอะไรขนาดนั้นหรอกน่าจริงไหม”เข๋อชิงพูดออกมาอย่างสบายๆ
ถังิยิ้มตอบรับกับคำพูดของภรรยาถ้าภรรยาเขาว่ามันไม่ร้ายแรงก็คือมันไม่ร้ายแรงจริงๆนั่นแหละ
ในสถานที่แห่งหนึ่งที่เต็มไปด้วยความมืดมิดสนิทแห่งหนึ่ง
“ฮี่ๆแล้วใครบอกกันละว่าคนเรามีโลกขนานหรือเส้นชีวติแค่เส้นเดียว?แต่ฉันสามารถแก้และรวมพวกมันเข้าด้วยกันได้ทั้งหมด”ซึึ่งน้ำเสียงที่พูดออกมานั้นก็แยกไม่ออกเลยแม้แต่น้อยว่าเป็ชายหรือหญิงเพราะเสียงนั้นผสมปนเปกันไปหมก
1K
