ในโลกที่เต็มไปด้วยการผจญภัยสุดแฟนตาซี ที่ถูกตั้งค่าเหมือนระบบ MMORPG OPENWORLD
มีจังหวัดเล็กๆที่ห่างไกลกับความเจริญ เป็ดินแดนที่เงียบสงบ และ น่าค้นหา สถานที่นั้นมีชื่อว่า เมืองตราด
เมืองตราด เป็เมืองที่ตั้งอยู่ในทางตะวันออกของประเทศไทย ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 300 กิโลเมตร แต่ความน่าสนใจของดินแดนแห่งนี้ คือ ที่นี่มีเกาะทั้งหมด 66 เกาะ ซึ่งแต่ละเกาะเองนั้น ก็มีเขตการปกครองของตัวเอง และดินแดนแห่งนี้ยังมีตำนานลึกลับอีกมากมายที่อ้างว่าเคยเกิดขึ้นที่นี่
แต่ความสงบสุขก็เกิดขึ้นได้ไม่นาน
จากเมืองที่เคยมีแต่รอยยิ้มกลับถูกรุกรานโดยเหล่ากลุ่มคนที่เรียกตัวเองว่า Order ได้ทำการยึดเมืองนี้และทำให้เมืองนี้ทั้งเมืองเชื่องช้าลง แต่ความหวังมันยังไม่หมด ได้มีเหล่าผู้กล้าที่พร้อมกับเจตจำนงค์ที่ตั้งมั้นลุกขึ้นเพื่อที่จะเปลี่ยนเมืองนี้
40 ปีต่อมา
บ้านเมืองเปลี่ยนไปเล็กน้อย ในขณะที่ผู้คนก็ผลัดเปลี่ยนรุ่นสู่รุ่น กลุ่ม Order ยังคงปกครองเมืองแห่งนี้อยู่ ไม่มีแม้แต่ชื่อของผู้กล้าที่พ่ายแพ้ในประวัติศาสตร์ ประวัติศาสตร์ถูกเขียนและแทนที่ด้วย
สิ่งที่ Order กำหนดไว้
แต่มีเด็กคนนึง ได้เกิดความสงสัยและตั้งคำถามในหัว "สิ่งที่เราอ่านอยู่ จริงหรอ"
เด็กชายสงสัยและภายในหัวมีแต่คำว่า ทำไม และ ถ้า
เขาได้เก็บความสงสัยนั้นไว้ในใจ และ หาคำตอบให้กับสิ่งนั้นเรื่อยๆ จนเมื่อวันนึง ที่แห่งนี้ไม่สามารถให้ประสบการณ์กับเขาได้พอ จึงได้ออกเดินทางไปเมืองหลวง ล้มลุกคลุกคลานสารพัด เลเวลของเขาก็เพิ่มสูงในระดับนึง จึงมีความคิดที่อยากจะกลับมาพักผ่อนที่บ้านเกิดของตัวเอง
และเด็กหนุ่มที่เราพูดถึงกันนี้มีชื่อว่า "ภูผา" เป็สุนัขพันธ์ไทยหลังอ่านมีเจาะหูด้วยจิวแบบหัวที่ตุ้มหูและปีหูทั้งสองข้าง ใส่เสื้อกล้ามสีดำ กางเกงยีนส์สไตล์โอเปี่ยม และรองเท้าหนัง
เมื่อเดินทางกลับมาถึงบ้าน สถานที่บ้านเกิดของตัวเองนั้นยังคงเป็เหมือนเดิม เหมือนที่ตนนั้นจากมา "จะผ่านไปอีกกี่ปี คำสาปที่ทำให้เวลาเดินช้าลงเนี่ย ยังไม่มีคนแก้ได้เลยนะ" ภูผาคิดในใจ
"จะกี่คน ต่อกี่คน ก็ไม่มีใครทำสำเร็จสักที ปัญหาเดิมๆ เื่เดิมๆ"
"วู้ววววววววววว สมบัติของฉันนะหรอ ผูู้โลภมากที่อยากจะได้ ออกไปหาเอาเลย ฉันทิ้งทุกอย่างไว้ที่นั้นหมดแล้ว โฮะ โฮะ โฮ่ะ" สุนัขแก่พันธุ์ไทยหลังอานตัวหนึง ที่มีแผลเป็รอยฟันที่ตาซ้ายะโขึ้นมา
"หุบปากซะ ไอ้หมาบ้า ไปไกลๆเลยนะ ไม่งั้นจะเรียกตำรวจมา" ชาวบ้านแถวนั้นะโขึ้น
"มีอะไรกันหรอครับ ?" ภูผาเดินเข้าไปถามชาวบ้านแถวนั้นด้วยความสงสัย
"อ๋อ ก็ตาคนนี้น่ะสิ แก่แล้วยังสติเลอะเรือน ชอบเพ้อถึงเื่สมบัติ และเื่ตำนานบ้านเราน่ะ อย่าไปสนใจเลยจ่ะ" ชาวบ้านตอบ
ภูผาพยักหน้ายิ้มแล้วพูดว่า "อ๋อครับ"
พอชายแก่และภูผาได้สบตากัน ทันใดนั้นชายแก่ก็ได้รีบเดินตรงเข้ามาแล้วจ้องหน้าภูผา
"โฮ่ะ โฮ พันธุ์หลังอาน หน่วยก้านดี ดูท่าจะชอบผจญภัย *ฟุดฟิดฟุดฟิด ข้าได้กลิ่นจิติญญาแห่งผู้กล้าในตัวเ้า ข้าจะบอกเ้าไว้อย่างนึงนะ ทุกตำนานย่อมมีโครงจากเื่จริง ลองออกไปค้นหาสิและตำนานจะตอบคำถามทุกอย่างที่เ้าสงสัยเอง เ้าหมาน้อย" ชายแก่พูดเสร็จก็เดินจากไปแบบงงๆ ทิ้งปริศนาไว้ให้ภูผามากมาย
หลังจากนั้นผ่านไป 3 วัน คำพูดของชายแก่คนนั้นสร้างความสงสัยให้กับภูผาไม่หยุด
"ข้าชักสงสัยแล้วสิ จังหวัดนี้ก็มีหลายตำนานด้วยสิ ทั้งตำนานเขาสมิงที่ว่ากันว่าครั้งนึงเคยมีเสือจอมเวทย์ที่ใช้วิชาปกครองป่าไว้ หรือตำนานคลองบางพระ ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็ศูนย์การค้าขนาดใหญ่ของย่าน ดังถึงขนาดซินแบด กะลาสีเรือชาวตะวันตกในตำนานยังเดินทางมาที่นี่ แต่หลังจากการบุกรุกของกลุ่ม Order ที่นี่ก็ไม่เหมือนเดิมอีกเลย"
"ดีล่ะ ถ้าตาแก่นั่นพูดความจริง ตำนานคลองบางพระก็น่าสนใจ แถมอยู่ใกล้เราด้วย ออกไปหาเบาะแสกันหน่อยดีกว่า"
ณ ย่านคลองบางพระ
เป็ย่านที่มีความผสมของสถาปัตยกรรมของฝรั่งเศสและจีน มีความทันสมัยจากเมื่อ 40 ปีก่อน ผู้คนก็เงียบ เนื่องจากไม่ได้เป็ย่านการค้าเหมือนแต่ก่อนแล้ว
"พ่อหนุ่มนักผจญภัย แวะเลือกอาวุธร้านเฮียหน่อยไหม" หมีแพนด้าสูงวัยที่คาบใบไผ่ไว้ในปากะโเรียก เมื่อภูผาได้ยินดังนั้นเลยลองเดินเข้าไปดู
"ไม่เคยเห็นหน้าค่าตาเลย เป็คนที่ไหนเนี่ย" เฮียแพนด้าถาม
"เป็คนตราดนี่แหละครับ แต่ออกไปหาความรู้เพิ่มเติมและพึ่งมีโอกาสได้กลับบ้านเกิด ว่าจะมาพักน่ะครับ" ภูผาตอบ
"แล้วปกติ เป็นักผจญภัยสายไหนหล่ะ ร้านเฮียเนี่ย มีอาวุธมากมายเลยน้า อากงเฮียเคยเล่าให้ฟังว่า ซินแบดในตำนานคนนั้นยังเคยซื้อไปเลยนะ" เฮียพูดด้วยความภูมิใจ
"ผมยังไม่มีสายตายตัวน่ะครับ ก็ลองทำลองค้นหาตัวเอง คิดว่าตัวเองใช้ดาบเก่งแต่พอได้ลองธนูดูก็รู้สึกว่าตัวเองเก่ง แต่พอเอาเข้าจริงๆแล้ว ผมก็สู้คนที่ใช้ธนูเก่งๆไม่ได้ ทำได้หลายอย่าง แต่ไม่เก่งสักอย่างเลยครับ" ภูผาตอบแล้วหัวเราะแบบเข้าสังคม
"แต่ผมน่ะรู้สึกว่าตัวเองน่ะชอบ ใช้ดาบคาตานะ ผมชอบที่ตัวเองเป็หนึ่งเดียวกับดาบและสายลม แต่คาตานะที่ผมมีก็ขึ้นสนิมไปแล้ว ตอนนี้ผมไม่มีอาวุธอะไรเลย เงินก็ไม่มีด้วย" ภูผาพูดขึ้น
"คาตะนะหรอก เ้านี่คงจะชอบญี่ปุ่นมากเลยสิท่า แต่เสียใจด้วย ร้านเรามีแค่ดาบไทยบ้านเท่านั้นแหละ" เฮียบอก
"งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ ร้านตกแต่งดีมากเลย ไว้มีโอกาสจะมาใหม่นะครับ" ภูผากล่าวลา
"โชคดีนะ" เฮียตอบ
หลังจากเดินออกจากร้านเฮียได้ไม่นานก็ได้ยินเสียง ทะเลาะวิวาท
"ช่วยข้าด้วย"
เมื่อภูผาหันไปด้วย ก็เห็นว่าเป็ร้านเฮียแพนด้าที่พึ่งออกมาเมื่อกี้ โดนกลุ่มเต่า 4 ตัวที่ใส่หนังกำลังพังร้านอยู่ เมื่อเห็นดังนั้น ร่างกายของภูผาก็ได้ขยับไปเองตามสัญชาติญาณ ใช้สิ่งที่เรียนมาและประสบการณ์ที่มี เข้าไปซัดกับกลุ่มเต่าที่อาวุธครบมือ
เหตุการณ์เห็นได้ชัดเลยว่าภูผาเสียเปรียบแน่ๆ เฮียแพนด้านที่สภาพสะบักสบอม ถึงพยายามสู้กลับแล้ว แต่ก็สู้ไม่ได้ จึงโยนดาบให้ภูผาไป
"ไอ้หนุ่ม รับนี่ไป ! "
ภูผารับดาบ ท่ามกลางเต่าทั้ง 4 ตัว ภูผาได้หายใจเข้าทำสมาธิ และตั้งท่า
"อิ ไอ โด" ภูผาได้ชักดาบและฟันกวาดรอบตัว สร้างาแให้เต่าทุกตัว ทะลุกระดองของจระเข้
เต่าตัวนึงพูดขึ้น "เราไม่ได้มีปัญหากับเ้าหมานี่ ไม่ควรมาเจ็บตัวเปล่าๆ เสร็จภารกิจแล้ว ถอยทัพก่อน" และเต่าทุกตัวก็ะโหนีลงคลอง
ภูผาเก็บดาบใส่ฟักและก็คิดในใจ "จริงเหมือนที่อาจารย์บอก ไม่จำเป็ต้องยึดถือวิชา แต่ควรนำมาประยุกต์ใช้อย่างสร้างสรรค์ ไม่น่าเชื่อว่าดาบไทยเล่มนี้จะสามารถใช้วิชา อิไอ ได้เหมือนกัน"
ภูผา : เฮียเป็อะไรรึป่าวครับ
เฮีย : าเ็นิดหน่อย แต่พวกมันได้ของประจำตระกูลไป
ภูผา : มันคืออะไรหรอครับเฮีย
เฮีย : มันคือลูกแก้วหมายเลข 3 อากงให้เฮียเก็บไว้ แต่เฮียก็ไม่รู้ว่ามันใช้ทำอะไรได้
ภูผา : พวกมันเป็ใครรู้ไหมเฮีย
เฮีย : ไม่รู้เลยว่ามันเป็ใคร
ภูผา : งั้นเดี๋ยวผมจะไปเอามาให้เองนะครับ แลกกับดาบเล่มนี้
เฮีย : ไม่เป็-
เฮียยังไม่ทันพูดเสร็จ ภูผาก็วิ่งสองแขนแบบนินจาตามไป
"น่าจะไปได้ไม่นานหรอก และ วิชาวิ่งเราก็ค่อนข้างเร็วอยู่"
"ไอ้หนุ่มนี่ แม่งเบียวนี่หว่า" เฮียพูดขึ้น
ตัดภาพไปที่เต่าทั้ง 4
" อีกแค่นิดเดียวก็จะได้รู้สักที ว่าตำนานนั่น เป็จริงรึป่าว สาเหตุที่แท้จริงของซินแบด ว่าทำไมถึงต้องมาที่แห่งนี้ " เต่ากระดองสีม่วงพูดขึ้น
"และพวกเราต้องทำอะไรต่อล่ะ ไอน์สไตน์ เดอะ เนิร์ด" เต่ากระดองสีส้มพูด
"อย่างแรกเลยคือเรา 4 คนพี่น้องต้องสามัคคีกันก่อน นะ ไอน์, ไมค์, ลีโอ, " เต่ากระดองสีฟ้าพูดขึ้น
"ครับพี่ราฟา" เต่าทั้ง 3 ตัวพูดขึ้น
" แต่ไอ้หมาตัวนั้นเอง มันก็มีฝีมือใช่ย่อย ความเร็วระดับนั้น ถ้าฝึกอีกหน่อย ข้าเชื่อว่ามันแข็งแกร่งกว่าท่านผู้นั้นเป็แน่ " เพลโตพูด
ตัดภาพมาที่ ภูผา
หลังจากที่สะกดรอยตามพวกเต่าได้ระยะเวลานึง ก็ได้ไล่ตามทัน และได้เห็นว่าพวกเต่าทั้ง 4 ตัวได้เปิดประตูเข้าถ้ำลับข้างคลอง
ภูผาได้เดินตามเข้าไปในถ้ำ โดยที่ไม่ให้พวกเต่านั้นได้รู้ตัว ภายในถ้ำมีลักษณะใหญ่กว้างขวาง แต่ก็เต็มไปด้วยทองและสมบัติมากมาย คล้ายกับสุสานฟาโรห์
"พวกพี่เดินกันไปก่อนเลย ผมอยากที่จะเดินเล่นแถวนี้ก่อน เดี๋ยวตามไป"
"โผล่หัวออกมาได้แล้วไอ้ลูกหมา ในฐานะนินจาเหมือนกัน เอ็งแม่งสอบตกข้อสอบการสะกดรอยว่ะ" ลีโอะโบอก
เมื่อภูผารู้ว่าศัตรูรู้ตัวแล้ว ก็ออกมาพร้อมตั้งการ์ดเตรียมสู้ ตั้งท่า ทั้งสองมือจับไว้ที่ดาบและปอกดาบ
ลีโอเป็เต่ากระดองสีแดงที่ใช้ดาบคู่เป็อาวุธ ดูเหมือนว่าเขาจะมีวิชานินจาด้วยเหมือนกัน
"ข้าไม่รู้หรอกนะ ว่าเอ็งเรียนวิชาสำนักไหนมา แต่แม่งโคตรมั่วทรงเลยว่ะ"
ลีโอพูดทากถาง
"อาจารย์ข้าเคยบอกว่า ในการต่อสู้ พูดให้น้อย ต่อยให้หนักว่ะ"
ภูผาตอบ
หลังจากทั้งสองฝ่ายพูดจบ ก็กระโจนเข้าปะทะกัน
ลีโอเปิดฉากด้วยการฟันรัวรัวด้วยคาตานะ ในขณะที่ภูผารับด้วยการปัดและถอยหลังไปเรื่อยๆ
เมื่อลีโอเห็นว่าภูผาโดนตัวเองไล่ต้อนจนมุมใกล้ชิดกับกำแพงแล้ว ลีโอ ได้ใช้ท่าฟันปิดฉาก
ฟุ้บ !
"คาถาเงาสลับร่าง" ภูผาสลับร่างตัวเองกับขอนไม้ ขณะนี้ภูผายืนอยู่ข้างบนหิน ด้วยความมืดทำให้ดวงตาของเขาส่องแสงสีฟ้าขึ้น
"ดีเลย ข้าก็นึกว่าเอ็งจะไร้น้ำยา อย่างน้อยก็ใช้วิชานินจาเลเวล 1 ได้ เก่งมาก เก่งมาก" ลีโอพูดและก็หัวเราะไป
"วิชาดาบสายลม : คาไมทาจิ !" ภูผาฟันอากาศจนเกิดพายุขนาดเล็ก
ลีโอะโหลบการโจมตี "เป็วิชาที่แปลกดี ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย เ้าคงไม่ใช่คนที่นี่สินะ"
"ข้าเกิดและโตที่นี่ แต่วิชานี้อาจารย์ข้าเป็คนสอนมา" ภูผาตอบ
"ข้าขอถามหน่อยสิ ทำไมพวกเ้าถึงต้องไปทำร้ายเฮียแพนด้า และเอาลูกแก้วนั่นไปด้วย ข้าสงสัย"
ภูผาถาม
ลีโอพุ่งมาฟันภูผาอย่างรวดเร็วและพูดว่า "ไม่รู้"
ภูผารับดาบไว้ด้วยความสงสัยและหงุดหงิด
ลีโอเย้ยต่อว่า "เป็ถึงคนใช้วิชาดาบญี่ปุ่น ที่รู้วิชานินจา แต่กับใช้ดาบไทยกากๆเล่มนั้นอ่ะนะ น่าสมเพชสิ้นดี"
ภูผาได้ยินดังนั้นและก็ตอบกลับไปว่า "อะไรอยู่ในห้องเครื่องไม่สำคัญเท่าใครอยู่หลังพวงมาลัย"
ลีโอได้ยินจึงรัวดาบใส่ไม่ยั้ง " เซนต์จอห์น สแลช!! "
กระบวนท่านี้ของลีโอรุนแรง และรวดเร็วมาก
ภูผาเห็นดังนั้นจึงต้องรีบปิดเกมให้เร็วที่สุด เขาได้ถอยหลังไปอย่างรวดเร็วเพื่อให้พ้นระยะการโจมตีของลีโอ และได้ตั้งท่า สูดลมหายใจ สงบนิ่ง
"อิ ไอ โด"
ลีโอที่เห็นว่าภูผามีช่องว่างจึงได้คิดที่จะปิดเกมด้วยท่าไม้ตายเหมือนกัน
" The last supper " ลีโอหมุนตัวพร้อมกับไขว้ดาบเป็รูปตัว X
ภูผาฟันรับท่าโจมตีของลีโอ พลังทั้งสองสูสีกันเลย ไม่มีใครยอมใคร
"วิชาดาบสายลม พิศดาร : คาเซ่ท่ง" ภูผาปัดดาบของลีโอและสร้างคลื่นลมรอบตัวพุ่งไปข้างหน้า พร้อมกับทำให้ลีโอลอยขึ้น
"วิชาดาบสายลม พิศดาร : โซริว เกะ ท่ง" ตัวของภูผาลอยขึ้นฟันลีโออย่างรวดเร็ว
ภูผาลงถึงพื้นพร้อมทั้งค่อยๆเก็บดาบในท่าของซามูไร
ฉึบบบบ ~ " วิชาดาบสายลม : วิบากกรรมนำทาง " ลีโอหมดสภาพจากการต่อสู้
"ทีนี้เล่าเื่ที่แกรู้มาทั้งหมด"
ดูเหมือนว่าลีโอจะไม่ตอบ เพราะภูผา ซัดจนน็อคไปแล้ว
ภูผากำหมัด !
โปรดติดตามตอนต่อไป
3K
