30 มีค. 6:17น.
เช้าวันจันทร์ของปิดเทอม ผมลืมตามองเพดาน ขนาดปิดตั้งปลุกแล้วก็ยังตื่นเวลานี้ตามความเคยชินอยู่ดี แล้วตรูจะมีปิดเทอมทำไมวะ ไม่มีติวแล้ว ไม่มีคุณครูบิ๊วด้วย ตอนนี้ก็แค่รอประกาศผลในอีก 6 วัน
อะไรแข็ง ๆ ข้างหมอน อ้าว! เมื่อคืนนอนดูมือถือจนหลับไปเลยเหรอ เปิดจอมาเหลือแบต 1% ผมงัวเงียควานหาสายชาร์จข้างเตียงพลางเปิดไลน์ดูข้อความ
Yesterday 22:47
บอม: ไปหมูกะทะกับเพื่อนเพิ่งกลับ พัตนอนยัง?
เฮ้ย!! แล้วมือถือก็ดับไปเลย เฮ้ย! ข้อความจากบอม! หัวใจผมเต้นแรง รีบเสียบชาร์จทันที บู๊ตเครื่องเสร็จรีบเปิดไลน์พิมพ์ตอบทันที
6:26
พัต: โทษทีเราเพิ่งตื่น เมื่อคืนเหนื่อยเลยนอนเร็ว
ใจเต้นตุ้ม ๆ ต่อม ๆ รอเขาตอบ…ตอบดิ...ลุ้น ๆ ...ตอบดี๊… อ้อ! เช้าขนาดนี้ใครจะตื่นฟระ ร้อนใจโว้ย! อาบน้ำละกัน จะทำอะไรก็ไม่มีสมาธิ เงี่ยหูรอเสียงตะดึ้งนี่แหละ วันนี้ตั้งใจจะอ่านทบทวนวิชาสังคมล่วงหน้าแต่ใจมันไม่มีสมาธิเลยลงมานั่งเล่นข้างล่าง
“ลูกตื่นเช้าจัง ปิดเทอมนะเนี่ย” แม่เอ่ยถามพลางแต่งตัวเตรียมไปทำงาน
“เคยชินน่ะครับแม่”
“เมื่อวานสอบยากไหมลูก? ”
“ก็...ทำได้เยอะอยู่ครับ”
“ลูกแม่ติดแน่จ้ะ แล้ววันนี้จะทำอะไร จะไปเที่ยวกับเพื่อนไหม? ”
“พัตไม่ได้นัดเพื่อนไว้เลยครับแม่ สนใจแต่เื่สอบเข้า ไม่ได้นัดอะไรเลย”
“งั้นไปนั่งเล่นที่โรงแรมไหม วันนี้แม่มีประชุมถึงบ่ายสี่แล้วตอนเย็นถ้าลูกไม่ได้ไปไหนเราไปหาอะไรกินฉลองสอบเสร็จดีไหม?”
แม่ผมเป็ผู้จัดการเครือโรงแรม ทำงานทุกวันแทบไม่เคยมีวันหยุด ยิ่งวันหยุดเนี่ยงานยิ่งเยอะ ระหว่างขับรถไปทำงาน แม่หันมาถาม
“ไม่ได้นัดใครแน่นะพัต?”
“ไม่มีครับแม่ ทักเอ็มกับโต้งไปแต่ยังไม่มีใครตื่นเลย” เอ็มกับโต้งคือเพื่อนสนิทที่โรงเรียนเก่า
“ก็เห็นพัตเช็คมือถือตลอดเลย รอใครอยู่รึเปล่า?” แม่ถามโดยไม่ละสายตาจากการขับรถ หน้าผมร้อนผ่าววูบหนึ่งทันที ตอนนั้นเองมือถือก็ดังตะดึ๊ง
9:12
บอม: พัตตื่นเช้าจัง =_=zZ ได้นายเป็นาฬิกาปลุกทุกวันคงดี
โอ๊ยส่งมาแบบนี้ตรูไปไม่เป็เลยว้อย ถึงจะพยายามทำหน้านิ่ง ๆ แต่หูของลูกชายแดงระเรื่อขึ้นมา อังคณาอมยิ้ม หลังจากถึงโรงแรม แม่ฝากผมไว้ที่ห้องพักพนักงานหลังฟร้อนต์ของโรงแรม เป็ที่ประจำของผม แม่บอกอยู่ตรงนี้จะได้ฟังฝรั่งพูดบ่อย ๆ ผมสวัสดีพี่ ๆ พนักงานแล้วหาโต๊ะที่หลบมุม วางเป้ลงแล้วใช้เวลากับสิ่งที่ยากสุดคือ….ตรูจะตอบบอมยังไงดีวะ!? เปิดมาแบบนี้ โอ๊ย!
ความเคยชินน่ะ ปกติต้องตื่นเช้ามาติว ฟังดูอวดเก่งหรือเปล่าวะ
บางวันก็ตื่นสาย เค้าสนใจเื่มึงตื่นเช้าจริงเหรอไอ้พัต
ให้ปลุกนายทุกวันก็ได้นะ ถ้าจะตอบแบบนี้ขอเป็แฟนไปเลยเหอะ
กินข้าวยัง? ฟังดูเทคแคร์ออกหน้าออกตามาก
อาบน้ำยัง? โอ๊ย ทำไมใจตรูวนเวียนแต่เื่นี้วะ
ยังไม่ทันจะพิมพ์ตอบบอมก็ส่งมาอีก
บอม: ขอบใจนะที่นายบอกให้นั่งสมาธิ ช่วยติวอังกฤษให้ด้วย เราว่าเราทำสอบได้ดีขึ้น
พัต: ดี ๆ
บอม: โทรได้ไหม?
ประโยคสั้น ๆ ของบอมทำใจผมพองโต ผมอยากคุยกับเขา อยากฟังเสียงเขา แต่ตอนนี้ผมอยู่ในห้องพักพนักงาน มีคนอื่นอยู่ด้วย แม่สอนเสมอว่าห้ามรบกวนพี่ ๆ เค้า
พัต: โทษนะเราอยู่ออฟฟิซแม่ คุยไม่ได้
บอมเงียบไปเลย เค้าจะโกรธที่เราขัดใจเปล่าวะ? ผมเริ่มกังวลและเสียดาย
บอม: ไม่เป็ไร งั้นถามหน่อย เลขข้อ 45 ที่หาพื้นที่สามเหลี่ยมใหญ่ที่สุดในวงกลมตอบอะไรเหรอ?
พัต: ตอบ 3 อ่ะ
บอมส่งสติกเกอร์ยิ้มดีใจ แปลว่านายตอบถูกสินะ
บอม: เทคนิคจำ tense ที่พัตสอน เราได้ใช้ข้อนึงด้วย
อ๊าก!!! ดีใจชิบเป๋ง บอมถามอีกหลายข้อและส่วนใหญ่เขาตอบถูก
ผมคิดฝันไปไกล ภาพที่เขาชี้นิ้วบนกระดานแล้วพูดว่าเราก็ห้องเดียวกัน ...บางทีเราอาจได้อยู่ห้องเดียวกัน แต่โอกาสมันน้อยแค่ 1 ใน 7 เพราะห้องสายวิทย์มี 7 ห้อง สายศิลป์มี 6 ห้องตามที่ครูบิ๊วบอก ไม่สิ! ยังไงผมไม่ได้ห้องคิงหรือห้องควีนแน่ แปลว่าโอกาสมีแค่ 1 ใน 5 ถึงจะมีโอกาสมากขึ้นแต่ก็ยังน้อยอยู่ดี
บอม: เราไปกินข้าวนะ บาย
แล้วผมก็อยู่คนเดียวอีกครั้ง ผมมองหน้าจอบทสนทนา ตั้งใจจะมองให้เห็นเขาที่อยู่อีกด้าน ไม่รู้ว่ามันจะเป็ไปได้ไหมที่ผมจะได้ใกล้เขามากกว่านี้ แล้วเขาคิดกับผมยังไง เพื่อนใหม่ที่บังเอิญเจอ หรือแค่หาคนช่วยหาห้องสอบ หรือแค่คนเฉลยข้อสอบเหรอ ….หรือผมอาจไม่ได้เป็อะไรในสายตาเขาเลย...เฮ้อ! ยังไงตอนนี้หาข้าวกินก่อนดีกว่า ผมหยิบโทรศัพท์พิมพ์หาแม่
พัต: แม่ครับทานข้าวเที่ยงกัน
แม่: แม่ยังประชุมไม่เสร็จ ลูกไปคนเดียวละกันนะ
พัต: ครับแม่
แม่: เื่มื้อเย็น แม่คงยังไม่เสร็จงาน
พัต: ไม่เป็ไรครับแม่ เดี๋ยวผมกลับเองครับ
มันก็ไม่ใช่ครั้งแรกหรอก ชินแล้ว ผมสะพายเป้ขึ้นหลังแล้วเดินไปขึ้นรถไฟฟ้าไปสยาม ถ่ายรูปโพสเผื่อเพื่อนสักคนจะทักมา หาเป้ใหม่กับปากกาใหม่ดีกว่า เวลาเรียนจะได้มีสีสันหน่อย แล้วไปดูเกมที่ MBK ชั้น 6 เฮ้อ! เกมที่เล็งไว้ก็ยังไม่มา ผมอยากได้สติกเกอร์จอย Switch ลายมิกุ แต่คิดอีกทีเดี๋ยวตอนแม่มาทำความสะอาดห้องแล้วเห็นก็หาว่าสิ้นเปลืองบ้างล่ะ ติดเกมเสียการเรียนบ้างล่ะอีกแหง ๆ
ตอนนี้บ่ายคล้อยแล้ว ความหิวเพิ่มมากขึ้นแต่ผมอยากแวะร้านอนิเมทก่อน วันนี้มีฟิกเกอร์ Fate ด้วย อยากซื้อจัง...แต่ว่า...ถ้าผลสอบออกมาอย่างที่ผมตั้งใจจริง ๆ ผมว่าฟิกเกอร์ Jeanne d’Arc คงมีอายุแค่ 6 วัน สุดท้ายก็ได้แค่พวงกุญแจเล็ก ๆ ผมติดมันเข้ากับซิปด้านในเป้ใบใหม่สีฟ้า พ่อแม่จะได้ไม่เห็น
ก่อนกลับก็มื้อเย็นที่ฮะจิบังตรงชั้นโรงหนังโต๊ะริมทางเดินตามเคยเพราะอากาศเย็นกว่าโต๊ะในร้าน วันนี้ซัด 2 ชามเลยชดเชยมื้อเที่ยงด้วย สักพักก็มีข้อความเข้า
โต้ง: อยู่ไหนแล้วมึง?
พัต: สยาม เพิ่งตื่นเหรอสาด เราทักไปั้แ่เช้า
โต้ง: กรูเล่นคอมทั้งวัน ปิดทุกแอพไม่งั้นเสียสมาธิ มึงอยู่อีกนานไหมจะไปหา แชร์โลมา
พัต: ????
โต้ง: ฟวย เอาดี ๆ
พัต: จะกลับบ้านแล้ว ไว้วันหลังนะ
โต้ง: แล้วสอบเป็ไงบ้าง
พัต: ประกาศผลเสาร์นี้
โต้ง: ติดแน่ มรงทำได้
ผมไม่รู้จะพิมพ์ตอบโต้งยังไงดี ถ้าโต้งรู้ว่าผมทำอะไรลงไป มันจะแหกปากยังไง
ผมเปิดดูรูปตารางที่นั่งวันสอบ กระดาษที่มีชื่อผมกับเขา เราอาจได้อยู่ห้องเดียวกันแบบนี้ใช่มั้ย
“โห! รอบคอบขนาดถ่ายที่นั่งสอบเลย”
“เฮ้ย!! บอม! ” ผมหันหลังกลับไปตามเสียง บอมยืนชะโงกหน้าดูมือถือผมจากด้านนอกร้านผ่าน เป็ผีเหรอวะ วาร์ปมาโคตรได้จังหวะ บอมในชุดเที่ยวกับเสื้อวอร์มดูแปลกตา แต่กลิ่นน้ำหอมคุ้น ๆ ยืนยันว่าเป็เขาจริง ๆ
“เออแฮะ ชอบกินก๋วยเตี๋ยวจริง ๆ ด้วย” (จำได้ด้วยเหรอ!)
“บ...บอมมาได้ไง?”
“อือ...เรามาดูหนังกับเพื่อนน่ะ”
“เื่อะไรเหรอ?”
“The Invisible Man”
“เหรอ กินอะไรด้วยกันก่อนไหม?”
“หนังจะฉายแล้วอ่ะ เราไปดูหนังละนะ”
ผมได้แต่มองแผ่นหลังของเขาที่เดินห่างออกไป โคตรดีใจที่ได้เจอกันเร็วขนาดนี้ แต่ก็แค่แป๊บเดียวเอง อยากอยู่กับเขาให้นานกว่านี้ มีคำมากมายในหัวแต่พูดไม่ออกสักคำ กล้บถึงบ้านด้วยความรู้สึกโหวง ๆ ภาพบอมในชุดเที่ยวยิ่งทำให้ผมอยากอยู่ใกล้เขามากขึ้นไปอีก
โว้ย! ตรูจะไม่นั่งเหงาเศร้าบ้าเป็พระเอกซีรีส์หรอก คิดเหรอว่าผมจะทำได้แค่นี้!
ผมหยิบมือถือเข้าเฟสบุ้คพิมพ์ #InvisibleMan ถ้าบอมใส่ hashtag ชื่อหนัง ผมก็มีโอกาส ...แล้วผลลัพธ์ก็เป็ของคนที่หาหนทาง
Saroot Bomberman
ดูคนเดียว จะน่ากลัวไหมเนี่ย?
#InvisibleMan
16K
