ตอนที่ 21 กลิ่นรัก
ณภัทรนั่งคุดคู้อยู่ที่หลังอาคารเรียนคิดย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อครู่เขาโมโหแทบบ้าเมื่อเห็นว่ามีหญิงสาวหน้าตาน่ารักกำลังเกาะแขน จับมือและหอมแก้มพฤกษ์อยู่ทำไมพฤกษ์ไม่ปฏิเสธ ทำไมพฤกษ์ไม่ลุกหนี หรือว่าพฤกษ์มีใจกับหญิงสาวหากคุยกันครั้งแรกทำไมหญิงสาวกล้าทำแบบนั้นถึงตอนนี้เขาเพิ่งรู้แน่แก่ใจว่าอาการหึงอาการหวงอยากไว้เพียงคนเดียวเป็อย่างไร ไม่อยากให้คุยกับใครไม่อยากให้ใจดีกับใคร ไม่อยากให้มองใคร คิดๆ ดูแล้วเขาก็เริ่มเข้าใจความรู้สึกของผู้หญิงทุกคนที่ผ่านมาว่าควรจะโกรธแค้นเขาเพียงใด ถึงเขาจะบอกทุกคนว่าห้ามรักเขาเด็ดขาดแต่เื่แบบนี้ก็คงห้ามไม่ได้ทำให้พวกเธอรักและหึงหวงเขาไปทุกที่จนเขาบอกเลิกทุกคนมีเพียงคนเดียวที่เขาอยากให้หึง ให้หวงเขามากๆ ก็คือพฤกษ์ ที่ผ่านมาเขาไม่เคยเห็นพฤกษ์หึง เื่ของซูซี่พฤกษ์แค่โกรธที่เขาโกหกแต่ไม่ได้หึงหรือหวงเขาเลยความคิดน้อยใจประดังประเดเข้ามาจนทำให้เขายังไม่อยากกลับหอ
“อยู่ที่นี่จริงๆ ด้วยรู้ไหมผมตามหาไปทุกที่ โทรไปพี่ก็ไม่รับ” เสียงคุ้นหูและกลิ่นกายอ่อนๆ ของพฤกษ์ทำให้ณภัทรใจเต้นแรง แต่เขาไม่หันไปมองตามเสียงตอนนี้เขาน้อยใจจนไม่อยากเห็นหน้าอีกฝ่ายไม่นานความอบอุ่นจากกายของร่างบางที่กำลังกอดเขาจากข้างหลังพร้อมหอมแก้มเบาๆก่อนจะวางใบหน้าเรียวไว้ที่ไหล่แกร่งอย่างออดอ้อน
“โกรธผมเหรอเพราะผู้หญิงคนนั้นเหรอ”
“พฤกษ์ชอบเธอเหรอ”
“ป่าวครับ เธอมาบอกผมว่าเคยเป็คนของพี่แต่ตอนนี้เธอรักผม อยากคบกับผม ผมก็ปฏิเสธไป”
“ถ้าปฏิเสธทำไมเธอถึงกล้าหอมแก้มจับมือ จับแขนแบบนั้นล่ะ” เสียงพูดอู้อี้อย่างคนงอนดังมาเป็ระยะๆทำให้พฤกษาคลี่ยิ้มอย่างเอ็นดู
“เพราะเธอทำตอนผมกำลังตั้งใจดูพี่เลยไม่ได้ฟังเธอเท่าไหร่” คำพูดนั้นทำให้ร่างสูงหัวใจเต้นระรัวอีกครั้งแต่ด้วยทิฐิก็ยังฝืน ทำให้เขาต้องทำหน้าบึ้งตึง
“ตั้งใจดูที่ไหนพี่หันไปกี่ครั้งๆ ก็เห็นคุยกับเธออยู่”
“พี่มองผมตลอดเหรอ”
“ไม่รู้เหรอ”
“แล้วเื่ที่ผู้หญิงคนนั้นบอกว่าเป็คนของพี่จริงหรือเปล่าครับ”
“บอกตามตรง พี่ก็คุ้นๆแต่จำไม่ได้” สิ้นคำพูดนั้น แขนเรียวบางที่กอดร่างสูงอยู่ก็ปล่อยทันที ลุกขึ้นและตั้งท่าหันหลังกลับทำให้ร่างสูงต้องรีบลุกขึ้นและหันมากอดร่างบางแทนดูเหมือนตอนนี้เหตุการณ์จะกลับกันแล้ว
“นี่พี่มั่วจนไม่รู้ว่าใครเป็ใครเลยเหรอผมผิดหวังจริงๆ” ร่างสูงรีบกอดเอวบางแน่นเริ่มแปลกใจตัวเองทำไมเขาเพิ่งงอนไปได้แปบเดียวแต่ตอนนี้เขาต้องเป็ฝ่ายมาง้อตามเคย
“อดีตพี่แก้ไม่ได้แล้วแต่ปัจจุบันและอนาคตพี่มีพฤกษ์เพียงคนเดียว เชื่อใจพี่ได้ไหม”ร่างบางฟังแล้วถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะหันหลังกลับมาเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายแล้วบอกเสียงเรียบ
“กลับบ้านกันเถอะครับ ผมหิวแล้ว”
“เดี๋ยวก่อนแล้วพฤกษ์หายโกรธพี่รึยัง”
“ก็พี่บอกว่า อดีตพี่จำไม่ได้ผมเลยว่าไม่อยากสนใจในสิ่งที่แม้แต่พี่ก็ไม่จำแล้ว ไปกินก๋วยเตี๋ยวกันเถอะครับผมหิวตาลายแล้ว”
“เดี๋ยวก่อนให้พี่ได้จูบเราก่อนนะ”
“ไม่”
“นะ ขอนะ”
“ไม่ครับ”แต่สุดท้ายพฤกษาก็ทนสงสารคนร้องขอไม่ไหวเขาจึงหันกลับไปจูบเบาๆที่ริมฝีปากหยัก นิ่งนานแล้วผละออกอย่างอ่อนโยน ปากหยักยกยิ้มอย่างมีความสุขแล้วทั้งคู่ก็ขับรถไปกินก๋วยเตี๋ยวตามที่ตกลงกันไว้ณภัทรขับรถพาคนรักมากินก๋วยเตี๋ยวต้มยำร้านโปรดอีกร้านของเขา และพากินขนมหวานที่ร้านคาเฟ่ วันนี้ณภัทรตั้งใจพาพฤกษาไปกินเที่ยวให้หนำใจจนเที่ยงคืนเลย
“วันนี้อารมณ์ดีอะไรครับถึงพาผมตะลอนเที่ยวไปทั่วเชียงใหม่เลย”
“ไม่มีอะไรพี่แค่อยากเปลี่ยนบรรยากาศบ้าง ั้แ่เราเปิดตัวคบกันอย่างเป็ทางการพี่ก็ไม่ค่อยได้พาพฤกษ์เที่ยวสักเท่าไหร่ อยากไปไหนก็บอกพี่นะน้ำมันพี่เต็มถังเลย” ณภัทรพูดอย่างอารมณ์ดี
“ครับวันนี้ผมจะผลาญพี่ให้หมดตัวเลย” พฤกษาพูดเสร็จก็เอียงคอไปซบไหล่แกร่งอย่างรักใคร่ในร้านคาเฟ่ยอดนิยมของเด็กวัยรุ่น
“ผมชอบถนนคนเดินที่สุดเลยครับถึงแม้จะกินมาจนพุงกาง แต่ก็ยังสนุกกับการเดินชมของกิน ของใช้อยู่ดี”พฤกษาบอกณภัทรขณะเดินจูงมือกันไป ชมของขายตลอดข้างทางอย่างสนุกสนานระหว่างทางสายตาคมเหลือบเห็นสร้อยคอต้นกระบองเพชรปากหยักจึงบอกให้ร่างบางเดินไปก่อนแล้วเขาค่อยเดินตามไป
“เห้อ ถึงบ้านสักทีวันนี้เหนื่อยแต่สนุกมากเลยครับ”ณภัทรยิ้มกว้างที่เขาทำให้ร่างบางสนุกสนานได้ขนาดนี้ขณะที่มือหนากำลังล้วงกระเป๋าเพื่อหยิบสร้อยคอที่เขาแอบซื้อเพื่อเซอร์ไพร์แต่เมื่อหันกลับไปก็ได้ยินเสียงกรนเบาๆเสียแล้ว อะไรจะหลับง่ายขนาดนั้น น้ำก็ยังไม่อาบ ณภัทรจึงต้องจัดแจงเช็ดหน้าเช็ดตัวให้คนหลับง่ายได้หลับสบายขึ้น แล้วค่อยจัดการตัวเองวันนี้อดทำกิจกรรมประจำเลย ณภัทรคิดอย่างเสียดาย
พฤกษาตื่นขึ้นมาในตอนเช้าเขารู้สึกแปลกๆ ที่บริเวณลำคอ มือบางลูบคลำก็พบว่ามีสร้อยเงินที่มีจี้รูปต้นกระบองเพชรที่ถูกสวมใส่บนลำคอของเขาดวงตากลมหันไปมองร่างสูงที่นอนอยู่ข้างๆเขาโน้มตัวเอาใบหน้างามแนบกับใบหน้าด้านข้างของคนรักแล้วเอ่ยคำขอบคุณเบาๆ ณภัทรลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วหันกลับมากอดคนที่แนบหน้ากับตัวเองอยู่ตวัดให้มาอยู่ในอ้อมแขนแกร่ง ใบหน้าคมคลี่ยิ้มเต็มใบหน้า กอดร่างบางอย่างมีความสุขดีใจที่เขาชอบ
“ผมจะดูแลอย่างดีเลยครับเพราะเป็ตัวแทนความรักของพี่”
“ขอบใจมากนะต้นกระบอกเพชรสองต้นก็เติบโตเรื่อยๆ เหมือนความรักของเราสองคนเช่นกัน”ณภัทรบอกร่างบางและสายตาทั้งสองก็หันไปมองต้นกระบองเพชรที่ยังออกดอกสวยงามชูช่อเหมือนความรักของทั้งสอง
วันเวลาผ่านไป เทศกาลสอบก็เข้ามาพฤกษาอ่านหนังสืออย่างหนัก ณภัทรก็เช่นกันเขาแทบไม่มีเวลาไปไหน นอนก็ดึกดื่นทุกคืนแต่ละวันพฤกษาแยกตัวไปติวกับเพื่อน จากที่ตัวติดกันก็ต้องห่างกัน กลับมาที่ห้องต่างคนต่างก็อ่านหนังสือสอบบางครั้งพฤกษาก็นอนตักณภัทรอ่านหนังสือไปจนหลับก็มีปีหนึ่งอย่างพฤกษาก็ต้องเรียนหมวดศึกษาทั่วไปไม่ใช่หมวดวิชาเฉพาะที่เขาถนัดภาษาอังกฤษเป็วิชาที่เขาไม่ถนัดเลยระหว่างที่นั่งเครียดเพราะถึงอ่านเท่าไหร่ก็ไม่เข้าหัว ร่างบางจึงได้แต่ซบหน้ากับโต๊ะเขียนหนังสืออย่างคนหมดอาลัยเพราะเพื่อนๆ เขาเองก็ไม่มีใครเก่งวิชานี้เลย
“เป็อะไรอ่านหนังสือไม่เข้าใจเหรอ” ณภัทรถามเมื่อเห็นอีกฝ่ายเอาแต่นอนเอาหน้าซบโต๊ะทำหน้าเบื่อหน่ายสุดชีวิต
“พี่ผมไม่รู้เื่วิชาภาษาอังกฤษเลยทำไมผมมาเรียนวิชา สถาปัตย์แล้วต้องมาเรียนวิชาพวกนี้ด้วยผมคิดว่าพ้นไปั้แ่มัธยมปลายแล้วนะ”ปากบางบ่นอย่างสุดเซ็ง
“ก็เพราะวิชาพวกนี้เป็วิชาพื้นฐานที่ทำให้เราได้ใช้ในการสื่อสารจะช่วยเสริมในการทำงานของเราไงล่ะ เราต้องมีทั้งความรู้ทั่วไปและความรู้เฉพาะแถมยังต้องฝึกฝนตัวเองให้อยู่ในโลกการแข่งขันการทำงานได้อีกไงล่ะ”ณภัทรพูดหลักการให้คนรักฟัง แต่อีกฝ่ายก็เอาแต่ทำปากจู๋จนจะชิดจมูก
“ผมทำไม่ได้แน่ๆ เลย”ณภัทรลุกขึ้นจากโซฟาเดินไปหาคนรัก ที่โต๊ะเขียนหนังสือ สายตาคมไล่เปิดอ่านหนังสือที่อีกคนบอกว่ายากแล้วยกยิ้มมุมปาก มันง่ายมากสำหรับเขา
“เดี๋ยวพี่สอนให้ รับรองผ่านฉลุยเพราะพี่จะเต็งข้อสอบให้เลย” พฤกษาดีดตัวขึ้นอย่างไว เข้าไปกอดคนรักอย่างขอบคุณหอมแก้มซ้าย แก้มขวา และจุ๊บปากเบาๆ จนบางอย่างของณภัทรเริ่มตื่นตัวกับพฤกษาเขายอมรับเลยว่ามันง่ายมากที่จะตื่นตัวได้อย่างไว เพราะความรักความเสน่หาที่มีให้อีกฝ่ายมันมากล้นตอนนี้เขาต้องห้ามณภัทรน้อยออกมาโลดแล่นเพราะอีกฝ่ายคงไม่มีอารมณ์ด้วยหนังสือเป็กองที่ตั้งอยู่ตรงหน้า
ณภัทรตั้งใจสอนคนรักจนลืมอ่านวิชาสอบของตัวเองแต่เขาไม่สนใจเพราะทุกอย่างอยู่ในหัวหมดแล้ว นั่นเพราะทุกๆ คืนหลังพฤกษาหลับและเขาไม่เพลียจนเกินไปก็จะหยิบวิชาเรียนมาอ่านก่อนนอนเสมอเขาทำแบบนี้ั้แ่เด็กจนติดเป็นิสัยทำให้เวลาสอบเขาไม่ต้องอ่านั้แ่บทแรกแค่ทบทวนในส่วนที่สำคัญก็พอเขาเรียนเก่งมากมาั้แ่เด็กเพราะไม่อยากให้พ่อแม่ผิดหวังจนถึงตอนนี้ผลการเรียนของเขาก็ยังคงเป็ที่หนึ่งเสมอ เขาสอนเพลินจนได้ยินกรนเบาๆข้างๆ เอาอีกแล้ว ความรู้ก็น้อย ความตั้งใจยังน้อยอีกร่างสูงนั่งมองอีกฝ่ายอย่างเอ็นดูและหยิบหนังสือตัวเองมาอ่านแทนจนเผลอหลับไปที่โต๊ะหนังสือทั้งสองคน
ในที่สุดเทศกาลสอบก็หมดไป
“โอ้ย สอบเสร็จสักที”เสียงะโพร้อมกันในห้องเรียนของกลุ่มเพื่อนของพฤกษาที่ร้องอย่างดีใจเมื่อสอบเสร็จวิชาที่พฤกษากลัวที่สุดเขากลับทำได้ดีเมื่อได้รับการติวจากณภัทรที่เจาะข้อสอบได้ตรงประเด็น
“วันนี้เราไปเลี้ยงฉลองกันที่ไหนดี โหวต ๆ” พิชัยถามทุกคน
“เราถามพี่ภัทรกับพี่อรด้วยดีไหม”พฤกษาย้อนถามเพื่อนๆ
“แหม แหมเดี๋ยวนี้ห่างกันไม่ได้เลยนะ ต้องตัวติดกันตลอด” ธานินทร์เอ่ยแซวเพื่อนรัก
“ปล่าวนะยังไงพี่อรก็ต้องไปด้วยอยู่แล้วนี่ ใช่ไหมแชมป์” พฤกษาเอ่ยถามชนะชลเพื่อหาแนวร่วมในที่สุดทุกคนก็สรุปได้ว่าจะไปร้านเหล้ากึ่งผับร้านประจำที่ใกล้ที่สุดบริเวณมหาวิทยาลัย
คนที่มาถึงร้านก่อนก็สั่งอาหารรอคนที่ยังมาไม่ถึง และตอนนี้เพื่อนๆ ทุกคนของพฤกษาก็มากันครบและกำลังนั่งกินอาหารที่สั่งมาเต็มโต๊ะอย่างเอร็ดอร่อยมีเพียงณภัทรที่ไม่ยอมกินเพราะกำลังหน้าบูดหน้าบึ้งอยู่
“ทำไมเพื่อนข้างบ้านถึงมาอยู่ที่นี่ด้วย”นี่เป็คำถามแรกที่หลุดออกจากปากคนหน้าบึ้งั้แ่เข้ามาในร้านแล้วสายตาคมก็ต้องเบิกตากว้างหัวใจร้อนรุ่ม เมื่อเห็นศัตรูหัวใจนั่งลอยหน้าลอยตาอยู่ในร้านร่วมโต๊ะเดียวกัน
“พี่เมศวร์โทรมาผมเลยชวนมาด้วย”พฤกษาบอกอย่างเกรงๆ ถึงจะรู้ณภัทรต้องงอนแต่เขาก็ต้องยอมเพราะมิตรภาพั้แ่เยาว์วัยทำให้เขาไม่อาจปฏิเสธคำขอตามมาด้วยได้
“พอพฤกษ์ขึ้นปีสองไม่ต้องห่วงเื่เรียนนะ พี่เตรียมชีทที่พี่เรียนและแนวข้อสอบไว้ให้แล้วหากมีอะไรสงสัยก็มาหาพี่ได้ตลอดนะ”ราเมศวร์บอกน้องน้อยอย่างห่วงใย แต่ไม่วายโดนสายตาคมมองอย่างเอาเื่
“ไม่ต้องหรอกครับคนของผมผมดูแลเองได้ คงไม่ต้องลำบากรุ่นพี่” ณภัทรประกาศากลางวงอาหาร
“นี่พวกเรากำลังอยู่ในศึกแย่งพฤกษ์กันอยู่รึปล่าว”อรอุมาแซว มุมปากยกยิ้มเหมือนเจอเื่สนุก
“พฤกษ์เป็ของเราทำไมเราต้องไปแย่งกับคนที่เป็แค่พี่น้อง”
ณภัทรออกตัวอย่าง้าข่มอีกฝ่าย
“วันนี้พี่น้องแต่วันหน้าก็ไม่แน่” ราเมศวร์ก็ข่มกลับเช่นกัน
พฤกษามองสองคนที่เถียงกันอยู่อย่างอ่อนใจจนในที่สุดเขาก็ต้องตัดสินใจทำอะไรบางอย่างเพื่อยุติการถกเถียงไร้สาระนี้
มือบางเอื้อมไปจับใบหน้าคมของณภัทรให้หันมาเผชิญหน้ากับเขาก่อนจะโน้มตัวเข้าไปจูบปากหยักต่อหน้าทุกคน และนั่นทำให้ทุกคนตาค้างกับภาพตรงหน้า
“ว้าววววว”ทุกคนในโต๊ะร้องพร้อมกัน ราเมศวร์หันหน้าไปทางอื่น ณภัทรหน้าแดงก่ำเพราะไม่คิดว่าอีกฝ่ายที่ขี้อายจะกล้าทำอะไรบ้าบิ่นต่อหน้าคนอื่นแบบนี้
“เอ้า ดื่ม”พฤกษายกแก้วน้ำดื่มสีอำพันชนกับทุกคน ทุกคนยังคงยิ้มค้างกับความกล้าเมื่อครู่แต่ก็ยกแก้วชนอย่างไม่ลังเล
“น้องน้อยของพี่โตขนาดนี้แล้วเหรอ”ราเมศวร์จับผมน้องน้อยของเขาลูบไปมาใบหน้าคมเห็นแล้วอารมณ์ขึ้นอีกครั้งหลังจากดับไปแล้วเมื่อครู่ ดวงตาวาวโรจน์ก่อนจะเอื้อมมือไปดึงมือที่กำลังลูบผมคนรักของเขาออก
“พี่อย่าทำให้ผมขึ้นอีกสิ”ณภัทรเตือนราเมศวร์เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงยั่วยุเขาไม่เลิกทั้งที่เขาหยุดไปแล้วหลังจากได้รับจุมพิตแสนหวานต่อหน้าทุกคน
พฤกษาถอนหายใจไม่รู้จะอยู่ข้างใครเมื่อกี้ก็ทำอะไรบ้าๆ ไปแบบนั้นคิดว่าจะหยุดได้ แต่เหมือนพายุยังไม่สงบ
“ผมต้องห้ามพี่เมศวร์ด้วยไหมครับทั้งคู่ถึงจะหยุดได้” สิ้นคำพูดนั้นทุกคนหันมามองหน้าพฤกษาเป็ตาเดียวก่อนจะหันไปมองหน้ารา เมศวร์ ณภัทรใรีบจับใบหน้างามมามองเขา
“ห้ามจูบเขานะ”คำสั่งแสนห้วนหลุดออกมาจากปากณภัทร ทำให้ทุกคนในวงหลุดหัวเราะแม้แต่พฤกษาก็หัวเราะจนตัวโยน
“พี่จะบ้าเหรอ ฮ่า ฮ่า ฮ่าผมคงห้ามด้วยวิธีอื่นไม่ใช้วิธีแบบพี่หรอก” ทั้งหมดบนโต๊ะหัวเราะครื้นเครงบรรยากาศเริ่มเปลี่ยนไป ตอนนี้ทุกคนบนโต๊ะจึงกินดื่มกันอย่างสำราญและเริ่มเมากันทีละคนพิชัยชวนทุกคนไปเต้น ทุกคนจึงลุกไปหมดรวมทั้งพฤกษาด้วยเหลือไว้เพียงต้นเหตุความวุ่นวายสองคนนั่งมองหน้ากันอยู่ ทั้งณภัทรและราเมศวร์ที่ไม่ยอมลุกไปไหน
“คุณดูแลน้องผมให้ดีหากทำไม่ได้ผมเคยเตือนแล้วนะ ว่าผมจะพาเขาไปต่อหน้าคุณเอง”ราเมศวร์เปิดศึกชิงนายต่อ
“ไม่มีวันนั้นหรอก คุณไม่ต้องรอ”ณภัทรก็ยืนยันหนักแน่นเช่นกัน สายตาคมมองคนรักเต้นกับเพื่อนอย่างสนุกสนานแต่เขาเต้นไม่ค่อยเป็หรือเพราะอาการเมาท่าทางเลยดูแปลกแต่สำหรับณภัทรยังไงก็น่ารักเสมอ มองไปมองมาเขาเริ่มรู้สึกแปลกๆ เมื่อเห็นว่ามีผู้ชายร่างสูงใหญ่คนหนึ่งกำลังเข้าไปนัวเนียกับพฤกษาและตอนนี้พฤกษาก็เมามาก เพื่อนๆ ก็เอาแต่เต้นไม่ได้สนใจแฟนเขาชายร่างสูงใหญ่เริ่มจับโน่น จับนี่ แทะเล็มไปเรื่อย จนณภัทรทนมองไม่ไหวเมื่อเห็นแล้วว่าอีกฝ่ายเริ่มทำอะไรไม่ดีกับแฟนเขา
มือแกร่งกระชากตัวชายร่างสูงใหญ่ออกมาให้พ้นจากร่างบางที่กำลังเต้นอย่างเมามายแล้วเข้าไปรับร่างบางที่เซจากแรงกระชากเมื่อครู่
“เอ้ย ทำอะไร”ชายร่างสูงใหญ่ถามอย่างมีอารมณ์เมื่อคนที่เขาเล็งไว้ว่าคืนนี้จะพากลับห้องให้ได้กลับถูกอีกคนมาดึงตัวไปต่อหน้าต่อตา
“อย่ามายุ่งกับแฟนผม”เสียงประกาศรอดไรฟันทำให้อีกฝ่ายหันหลังกลับเมื่อคนที่เล็งไว้มีเ้าของแล้ว
“กลับบ้านกันนะ”เสียงทุ้มกระซิบข้างหูของร่างบางพฤกษาพยักหน้าหงึกหงัก เพราะตอนนี้เมาเต็มที่ เขาไม่รู้ว่าอะไรเป็อะไรเพราะเริ่มปวดหัวสุดๆ ใครจะลากไปไหนเขาคงไม่รู้แล้วตอนนี้แต่มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้เขาสบายใจว่าไม่ได้ไปกับคนผิดก็คือกลิ่นน้ำหอมที่เขาคุ้นเคยมาั้แ่แรกเจอกลิ่นนี้ที่มีเพียงคนเดียวที่ใช้ กลิ่นของเขาคนเดียวใบหน้างามซบหน้ากับไหล่หนาและยอมให้นำทางไปตามที่อีกฝ่ายปรารถนา
ณภัทรเรียกแท็กซี่และทิ้งรถบิ๊กไบค์ไว้ที่นี่วันหลังหากมาร้านเหล้าอีกเขาคงต้องเอารถเก๋งมา เพราะคนรักเขามักจะไม่ยอมเสียเที่ยวต้องเมากลับให้ได้ แถมทุกครั้งที่มาก็ต้องมีแมงหวี่แมงวันมาตอมอยู่เรื่อย ตัวเขาเองก็ใช่ว่าจะไม่มีสาวๆ มาชนแก้วเพียงแต่เขาบอกปัดทุกคนไป แต่ร่างบางที่เมามายไม่ได้สติคงไม่รู้ตัวว่ากำลังถูกผู้ชายอื่นพยายามลวนลามอยู่เขาจะไม่ยอมปล่อยให้พฤกษามากินเหล้าโดยไม่มีเขาเด็ดขาด ณภัทรมองหน้าร่างบางที่ตอนนี้หน้าแดงด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์เขาจำได้ว่าพฤกษาดื่มไปเพียงสองแก้ว นี่คออ่อนขนาดนี้เลยเหรอ มิน่ามาร้านเหล้าทุกครั้งถึงคอพับคออ่อนทุกที ดื่มเหมือนแมวดม แต่เมายิ่งกว่าช้างสาร
3K
