"โอ้ย!!!!........ทำไมเจ็บแบบนี้....ขาฉันแขนฉันเป็อะไร ทำไมถึงไร้เรี่ยวแรง......แล้วนี่มันอะไรกัน..... ที่นี้ที่ไหน..." หลินเหมยซีฟื้นขึ้นมากลับพบว่าตัวเองอยู่ในห้องเก็บของแคบๆ อับชื้นประตูหน้าต่างถูกปิดตายจากข้างนอก เมื่อมองไปรอบๆมีแต่ฟืนผุๆและฟาง แทบจะไม่ใช้ที่พักคนได้ด้วยซ้ำไป "แล้วฉันมาอยู่ที่นี้ได้ไง จำได้ว่าออกสำรวจสถานที่และได้เปิดประตูไม้ลวดลายโบราณ และแสงสีขาว.... เกิดอะไรขึ้น" หลินเหมยซีสำรวจตัวเองมือของนางเต็มไปด้วยเืที่แห้งติดกับเสื้อผ้า นางสำรวจเสื้อผ้าปรากฎว่านี้เป็เสื้อผ้าสมัยโบราณ นึกสงสัยอยู่ในใจทั้งเสื้อผ้าเครื่องประดับที่มีอยู่น้อยชิ้น ไม่ใช่ของตน มือเรียวบางแต่หยาบกร้านคล้ายคนผ่านการใช้แรงงานมาอย่างหนัก หลินเหมยซีสำรวจต่อไปพบว่าชุดที่นางใส่ไม่ใช่ชุดที่ชาวบ้านทั่วไปสามารถสวมใส่ได้แน่ แต่เป็ของคนชนชั้นสูงสมัยโบราณที่สามารถสวมใส่ได้ .
หลินเหมยซียิ่งคิดยิ่งปวดหัว และพลันนั้น ก็ได้มีความทรงจำบางอย่างผุดขึ้นมาในหัว เื่ราวหน้าอนาถใจมากมายทั้งการถูกดูถูก ถากถาง ด่าทอ และทุบตี สารพัดที่ผู้หญิงคนนึงจะรับได้ แต่ไม่ใช่กับหลินเหมยซี และนางจึงได้เข้่าใจว่านี้ไม่ใช่ร่างกายของนางเอง แต่ิญญาของนางได้เข้ามาอยู่ในร่างของเ้าของคนนี้ที่มีอดีตอันแสนอาภัพ
เสียงไขกุญแจห้องมีคนกำลังเข้ามา หญิงสูงศักดิ์นางนึงกำลังเดินเข้ามา หลินเหมยซีมองและสำรวจ "ผู้หญิงคนนี้ต้องไม่ใช่คนดีแน่" หลินเหมยซีพิจารณดูจากสายตาที่ดูถูกเหยียดหยาม
"ตายจริงท่านพี่หญิงยังไม่ตายหรอกรือ ข้ารึอุตสาห์เข้ามาดูนึกว่าจะได้ใส่ชุดไว้ทุกข์แล้วซะอีก น้องรึอุตสาห์จัดหามาแล้ว" หลินหลังผิงน้องสาวต่างมารดาของเ้าของร่างเดิมที่แม้มีศักดิ์เป็น้องแต่นางเป็ลูกสาวภรรยาเอก ส่วนหลินเหมยซีเป็บุตรสาวคนโตที่เกิดกับอนุภรรยา
"อ๋อ!!! อย่างนีนี้เองนางถึงได้ถูกดูถูก แม้จะมีศักดิ์เป็บุตรสาวคนโตแต่ได้ขึ้นชื่อว่าเกิดกับอนุภรรยา ไหนเลยจะสู้บุตรสาวภรรยาเอกได้เล่า" หลินเหมยซีวิเคราะห์สถานการณ์ แม้ความจำจะกลับมาไม่หมดแต่นางก็สามารประติดประต่อเื่ราวได้
หลินเหมยซี บุตรสาวคนโตแห่งจวนราชครู ได้รับพระราชทานสมรสให้แต่งงานกับท่านอ๋องเฟิงหรู่อี้ แต่ทุกคนในเมืองหลวงทราบดีว่าท่านอ๋องคนนี้มีใจรักใคร่กับบุตรสาวคนรองแห่งจวนราชครู และไม่ได้ยินดีที่จะตกแต่งนางั้แ่แรกเริ่ม แต่เนื่องจากฮ่องเต้กลัวว่าหากได้แต่งกับบุตรตรีภรรยาเอกแห่งจวนราชครูจะทำให้ทั้งราชครูและอ๋องเฟิงหรู่อี้มีอำนาจมากเกินไปจนไม่สามารถควบคุมได้ จึงได้พระราชทานสมรสให้แต่งกับบุตรสาวคนโตที่เกิดกับอนุภรรยาแทน ทำให้ท่างอ๋องเกิดความไม่พอใจในตัวนางมากขึ้น ถึงแม้จะไม่เคยได้พูดคุยเนื่องจากนางขี้อายและถูกกีดกันไม่ให้พบเจอผู้ใด ท่านอ่องไม่สามารถปฏิเสธงานแต่งพระราชทานได้จึงได้ทำข้อตกลงกับฮ่องเต้ของตบแต่ง หลินหลังผิงในวันเดียวกัน
หลินเหมยซีได้แต่ยอมรับซะตากรรมั้แ่คืนแรกที่เข้าหอ นางต้องนั่งเฝ้าเทียนคนเดียวทั้งคืน ถึงแม้นางจะได้ขึ้นชื่อว่าเป็พระชายาเอก แต่ทุกคนในจวนรู้ดีว่า ท่านอ๋องเฟิงหรู่อี้ยกย่องรักใคร่ผู้ใด นับแต่นั้นมานางก็ถูกรังแกสารพัดและถูกใส่ร้ายว่าริษยาหลินหลังผิงและวางยาพิษชายารอง ทำให้หลินเหมยซีต้องโทษโบพและกักขังไว้ในห้องเก็บฟืน แต่นางก็ยังยืนกรานว่ามิได้ทำอันได ทำให้อ๋องเฟิงหรู่อี้โกรธจนแทบอยากฆ่าเสียให้ตายถ้าไม่ติดว่านางคือพระชายาเอกที่ได้รับพระราชทานจากฮ่องเต้
1K
