คู่หมั้นมาเฟีย (จบ)

        ตอนที่ 1 พบเจอ

        ต้นหอมหรือหนูหอม เธอเป็๞ลูกครึ่งอิตาลีมีคุณแม่เป็๞คนไทย ส่วนคุณพ่อเป็๞คนอิตาลี เธออายุ 22 ปีเพิ่งเรียนจบออกจากรั้วมหาวิทยาลัยมาเมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมานี้เองเธอเกิดและโตที่ประเทศไทย ยังไม่เคยไปเหยียบแผ่นดินเกิดของผู้เป็๞บิดามาก่อน

        คุณแม่ของเธอเสียชีวิตไปหลายปีแล้วด้วยโรคร้ายต้นหอมจึงอยู่กับคุณพ่อแค่สองคนมาตลอด และแล้วคุณพ่อของเธอท่านก็ได้ล้มป่วยลงคุณหมอบอกว่าคุณพ่อของเธอน่าจะอยู่ได้อีกไม่กี่วัน

        "ฮึก! ถ้าคุณพ่อไม่อยู่แล้วหอมจะอยู่กับใครคะ"ตอนนี้ต้นหอมเหลือแค่คุณพ่อเพียงคนเดียวเท่านั้น เธอไม่มีญาติหรือพี่น้องที่ไหนเลย

        "หอม...หอมลูก อย่าร้องไห้ หอมยังมีคุณอาราฟเขาจะดูแลหอมแทนพ่อนะลูก"

        "ราฟไหน หอมไม่รู้จัก ฮึก!"ต้นหอมน้ำตาไหลร้องไห้สะอึกสะอื้น เมื่อเห็นอาการของคุณพ่อไม่ค่อยสู้ดีนักแต่ท่านก็พยายามพูดกับลูกสาว ถึงแม้ว่าจะเหนื่อยแต่ท่านก็ฝืนพูด เพราะกลัวว่าอีกไม่นานท่านก็จะไม่ได้พูดแล้ว

        มือของคุณพ่อมีอาการสั่นๆอย่างเห็นได้ชัดยกขึ้นลูบศีรษะลูกสาวเบาๆเป็๲การปลอบ

        "หอมจำไว้นะลูก พ่อรักหอมที่สุดสิ่งที่พ่อตัดสินใจทำลงไปทั้งหมดเพราะพ่อหวังดีกับหอม...หอมอย่าโกรธพ่อได้มั้ย"ท่านเขียนพินัยกรรมฉบับหนึ่งเอาไว้ เ๹ื่๪๫นี้ต้นหอมยังไม่รู้จนกว่าท่านจะไม่ได้อยู่บนโลกใบนี้แล้ว

        "ฮึก! หอมไม่มีวันโกรธคุณพ่อค่ะ"ถึงน้ำเสียงของคุณพ่อจะทั้งแ๶่๥ทั้งเบา แต่ต้นหอมก็ได้ยินชัดทุกคำที่คุณพ่อพูดแต่เธอกำลังเสียใจและกลัว กลัวว่าอีกไม่นานคุณพ่อจะไม่ได้อยู่กับเธอแล้ว ประโยคของคุณพ่อเมื่อสักครู่ต้นหอมฟังแล้วก็แค่ผ่านหูไปเท่านั้นแต่ในประโยคเมื่อสักครู่กลับซ่อนสิ่งที่ต้นหอมต้องเจออีกมากมายในไม่ช้านี้

        "คุณทนาย..." คุณมิลอัล...คุณพ่อของต้นหอมเอ่ยเรียกคุณทนายที่ยืนอยู่ข้างเตียง

        "ครับนาย" คุณทนายรีบก้าวขาเข้ามาชิดขอบเตียงขานรับพร้อมกับสีหน้าเป็๲ห่วง

        "จัดการเ๹ื่๪๫ที่สั่ง เรียบร้อยแล้วใช่มั้ย"เ๹ื่๪๫ที่ว่าก็คือพินัยกรรมและเงื่อนไขต่างๆโดยคนที่ได้รับมรดกจะต้องปฏิบัติตามข้อกำหนดที่ได้ถูกเขียนขึ้นและลงนามไว้เรียบร้อยแล้ว ทุกคนรู้แต่ยกเว้นต้นหอมเธอไม่รู้เ๹ื่๪๫อะไรเลย…โดยเฉพาะตัวตนจริงๆของคุณพ่อของเธอ

        "เรียบร้อยแล้วครับนายตอนนี้คุณอัคราฟกำลังเดินทางมาที่นี่ครับนาย" คุณทนายทองเอกพูดแค่นี้มิลอัลจึงพยักหน้าเบาๆรับทราบ เป็๲อันว่าเข้าใจ ก่อนที่ท่านจะจากโลกนี้ไปท่านเองก็อยากพบหน้าน้องชายบุญธรรมตัวเป็๲ๆก่อนจากไปสักครั้ง

        "ใครเหรอคะคุณพ่อ ทำไมหอมไม่รู้จัก"

        "เขาเป็๲น้องชายบุญธรรมของพ่อเองต่อจากนี้ไปพ่อจะให้เขาช่วยดูแลลูกสาวของพ่อนะ" ดูแลในที่นี้ไม่ใช่การดูแลธรรมดา เหมือนผู้ใหญ่ดูแลเด็กแต่มันมากกว่านั้นรวมถึงเธอจะต้องย้ายไปอยู่ที่อิตาลีด้วย

        "หอมโตแล้ว หอมดูแลตัวเองได้ค่ะ" คุณพ่อส่ายหน้าช้าๆให้ลูกสาวคล้ายกับคนกำลังจะหมดแรง

        "หอมต้องมีคนดูแล อย่าดื้อกับคุณอาเขาได้มั้ยลูก"น้ำเสียงแ๶่๥เบาของคุณพ่อ พยายามเอ่ยพูดกับลูกสาวไม่ได้หยุดถึงแม้ว่าท่านจะเหนื่อยมากก็ตาม

        "หอมไม่รู้จักเขา หน้าเขาหอมก็ยังไม่เคยเห็น"อีกไม่กี่นาทีต่อจากนี้เธอจะได้เห็นใบหน้าของเขาแล้ว

        "หอม...ถ้าหอมดื้อ พ่อคงเป็๲ห่วง"คุณมิลอัลหมายความว่าท่านคงนอนตายตาไม่หลับถ้าลูกสาวของท่านดื้อ...นั่นจึงทำให้ต้นหอมโน้มตัวลงไปกอดคุณพ่อของเธอเอาไว้แน่นพร้อมกับหลั่งน้ำตาและเสียงสะอึกสะอื้อออกมา

        "ฮื่อๆๆๆ คุณพ่อ...คุณพ่อต้องหาย คุณหมอกำลังรักษาคุณพ่ออยู่คุณพ่อของหอมต้องหาย" โรงพยาบาลแห่งนี้เป็๞โรงพยาบาลที่ดีที่สุดตอนนี้เนื้อตัวของคุณมิลอัลมีแต่สายอะไรต่อมิอะไรของคุณหมอก็ไม่รู้เต็มตัวไปหมดมองดูก็รู้ว่าท่านน่าจะอยู่ได้อีกแค่ไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้นที่พูดได้อยู่ตอนนี้ก็ฝืนเอา

        อัคราฟ ชายหนุ่มชาวอิตาลีแท้ใบหน้าหล่อเหลานัยตาสีฟ้ารูปร่างสูงโปร่งเดินลงมาจากเครื่องบินแล้วขึ้นรถตู้ที่ลูกน้องจัดหาไว้ให้ด้วยท่าทางสง่าในแบบที่ใครๆพบเห็นเป็๞ต้องเหลียวหลัง

        รถยนต์คันที่ชายหนุ่มนั่งมามุ่งหน้าตรงไปที่โรงพยาบาลทันทีเมื่อลงจากรถได้ก็รีบก้าวเท้าเร็วๆไปยังห้องพักวีไอพีชั้นบนสุดด้วยความรีบเร่ง

        "นายครับ คุณอัคราฟมาถึงแล้วครับ กำลังจะขึ้นมา"เสียงคุณทนายร้องบอกเป็๞ระยะๆ เพราะติดต่อกันตลอด

        "อือ..."คนป่วยหนักนอนอยู่บนเตียงพยักหน้ารับทั้งๆที่ไม่ได้ลืมตา ตอนนี้เหลือแค่รอเวลาไม่มีใครรู้ว่าร่างกายตอนนี้ของท่านเจ็บและทรมานมากขนาดไหน

        ส่วนต้นหอมเธอก็ไม่ได้ไปไหนยังคงนั่งอยู่ข้างๆเตียงเป็๞เพื่อนคุณพ่อของเธอไม่ห่าง

        ต้นหอมไม่รู้จักกับอัคราฟมาก่อนเลยก็ไม่แปลกเพราะทั้งเ๱ื่๵๹ธุรกิจเ๱ื่๵๹การเงิน และเ๱ื่๵๹ตัวตนของมิลอัลที่แท้จริงถูกมิลอัลบิดาของเธอปิดบังเอาไว้ไม่ให้ต้นหอมรู้มาตลอดทั้งหมดก็เพื่อความปลอดภัยของเธอทั้งสิ้น

        "ก๊อก ก๊อก ก๊อก" เสียงเคาะประตูดังขึ้นคุณทนายจึงเดินไปเปิดประตูให้ ทันใดนั้นชายหนุ่มรูปร่างสูงโปรงใบหน้าหล่อเหล่าก็เดินเข้ามาในห้องพักผู้ป่วยวีไอพีพร้อมกับลูกน้องสองคน

        "สวัสดีครับ คุณอัคราฟ"

        "สวัสดีครับ คุณทนาย"คุณอัคราฟทักทายกับคุณทนายนิดหน่อยก่อนที่จะเดินเข้ามาประชิดติดขอบเตียงผู้ป่วย

        "สวัสดีครับพี่ ผมมาแล้วครับ"มิลอัลกับอัคราฟอายุของทั้งสองคนห่างกันมาก คนเป็๞พี่อายุอยู่ที่หกสิบปลายๆส่วนคนน้องสามสิบปลายๆเท่านั้น

        "ราฟ..." น้ำเสียงแ๶่๥เบาเอ่ยเรียกชื่อน้องชายอย่างอ่อนแรง

        “ครับ” ถึงทั้งสองคนจะอยู่กันคนละประเทศแต่ก็ติดต่อกันตลอด

        "พี่มีเ๱ื่๵๹...จะขอร้อง"

        "ผมยินดีช่วยพี่ทุกเ๹ื่๪๫ ไม่ต้องขอร้องครับ"

        "พี่ฝาก...หนูหอมด้วย"

        "ครับพี่...ผมจะดูแลหนูหอมเป็๞อย่างดีพี่ไม่ต้องเป็๞ห่วงนะครับ"

        "หอมลูก สวัสดีคุณอาเขาสิลูก"

        "สวัสดีค่ะ"ต้นหอมลุกยืนขึ้นจากเก้าอี้ตัวที่นั่งอยู่ เธอยกมือไหว้ตามแบบฉบับคนไทยมองหน้าคนที่ยืนอยู่ตรงข้ามนิ่งๆ สายตาของเขากำลังสะกดเธอ...

        "ยินดีที่ได้รู้จักครับ...หนูหอม"