ข้ามมิติมาเป็นสะใภ้บ้านนา รวยล้นฟ้ามั่งมีศรีสุข [จบ]

        ยามดึกสรรพเสียงเงียบสงัด

        หลี่หลานหลานนอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงช่วงเวลาฟ้าสว่างนางทำงานได้เงินมามากกว่าหนึ่งร้อยเหรียญทองแดงหญิงสาวตื่นเต้นจนหลับไม่ลง และไม่ยอมให้เฝิงต้าจู้ได้หลับเช่นกัน นางเอ่ยพึมพำว่า“แต่ก่อนน้องสาวมิได้เป็นเช่นนี้เมื่อก่อนนางเคยหัดเรียนเขียนอ่านตัวอักษรมาจากด้านนอกกลับมาไม่ว่าพวกเราพี่น้องจะพยายามเกลี้ยกล่อมนางเท่าใดนางก็ไม่เคยยอมสอนพวกเราเลย”

        เฝิงต้าจู้ง่วงเสียจนเปลือกตาทะเลาะกันอยู่รอมร่อเขาเอ่ยออกไปส่งๆ ว่า “นั่นเป็นเพราะนางยังเยาว์นัก ยังไม่รู้ความ”

        “แต่ก่อนไม่ว่าน้องสาวจะได้รับอะไรดีๆหรือของเล่นอะไรสนุกๆ นางล้วนไม่เคยแบ่งปัน แอบกินแอบเล่นอยู่คนเดียว”หลี่หลานหลานเอ่ยต่อ “น้องสาวมีรูปโฉมงดงาม แต่ก่อนนางไม่เคยเห็นข้าอยู่ในสายตายิ่งไม่เคยสนใจพี่รองเลยด้วยซ้ำ”

        เฝิงต้าจู้ส่งเสียงกรนดังกระหึ่ม

        หลี่หลานหลานปิดเปลือกตาลงในสายธารความคิดหวนย้อนกลับไปยังกาลก่อนยามที่ยังอยู่บ้านบิดามารดาหลี่ชิงชิงที่เอ่ยด้วยสีหน้าหยิ่งผยองว่านางจะไม่มีวันแต่งงานกับบุรุษที่ขาเปื้อนโคลนได้แต่ก้มหน้าทำนาไปวันๆ แต่นางจะแต่งงานกับบัณฑิต เป็นสตรีของถงเซิงนักปราชญ์ผู้ผ่านการสอบขุนนาง...

        ช่วงเวลานั้นหลี่ชิงชิงช่างแสนถือตัวและเย่อหยิ่งเสียเหลือเกิน

        ยามนี้หลี่ชิงชิงแต่งงานออกไปแล้วนางเปลี่ยนเป็นคนมีน้ำใจ เข้าหาได้ง่ายมากขึ้น และไม่เคยดูถูกชาวไร่ชาวนาอีกทั้งยังไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องเหล่าบัณฑิตอีก

        หลี่ชิงชิงเริ่มตระหนักในพื้นฐานความจริงและความสามารถของตนเองซึ่งหลี่หลานหลานรู้สึกว่าหลี่ชิงชิงที่เป็นเช่นนี้ช่างดีเหลือเกิน

        “หือ?” เฝิงต้าจู้ถูกหลี่หลานหลานปลุกให้ตื่นเขานึกว่ามีเรื่องอันใดเกิดขึ้นเสียอีก

        หลี่หลานหลานเอ่ยด้วยความสงสัย“ข้าถามน้องสาวมากี่ครั้งกี่หน แต่นางก็ไม่ตอบเสียทีว่าจะไปเยี่ยมท่านพ่อท่านแม่ที่หมู่บ้านเสี่ยวเฉวียนกับข้าหรือไม่เจ้าว่านางจะไปหรือไม่?”

        เฝิงต้าจู้ตอบโดยไม่แม้แต่จะคิดด้วยซ้ำ“คงจะไปนั่นแหละ”

        หลี่หลานหลานคิดถึงคนที่บ้านเดิมที่ยังคงอยู่ในหมู่บ้านเสี่ยวเฉวียนยามนี้หยาดฝนเริ่มโปรยปราย ไม่รู้ว่าในหมู่บ้านเสี่ยวเฉวียนจะตกเหมือนกันหรือไม่บ้านเดิมของนางมีรอยรั่วมากมาย เฮ้อ หากคนที่บ้านเดิมเรียนรู้วิธีการทำซาลาเปาได้แล้วก็ขายซาลาเปาเช่นกัน...

        กลางดึกคืนนั้นหยาดพิรุณเริ่มตกลงมา

        หลี่หลานหลานเกรงว่าวันที่ฝนพรำเช่นนี้จะมีคนซื้ออาหารจำพวกแป้งน้อยนางจึงทำออกมาสามร้อยกว่าลูก ทว่ากลับให้พวกเฝิงต้าจู้สามพี่น้องนำไปขายเพียงสองร้อยกว่าลูกส่วนที่เหลือเตรียมให้หลี่ชิงชิงนำกลับไปด้วย

        รุ่งอรุณมาถึงหยาดฝนเริ่มเบาลง

        หลี่ชิงชิงมองตะกร้าที่อัดแน่นไปด้วยซาลาเปาบนพื้นนางอดพูดไม่ได้ว่า “พี่สี่ ท่านให้ซาลาเปาข้าเยอะเกินไปแล้วเจ้าค่ะ”

        “น้องสาวบ้านแม่สามีของเจ้ามีคนเยอะ อีกทั้งยังอยู่ระหว่างการซ่อมแซมบ้านด้วย เจ้าใช้ซาลาเปานี่การรับรองคนที่มาช่วยสร้างเสียบ้านข้าไม่มีของล้ำค่าใด มีเพียงซาลาเปาเท่านั้นที่ให้ได้ และซาลาเปาพวกนี้ยังเป็นผลงานที่เจ้าสอนข้าทำขึ้นมาดังนั้นอย่าได้เกรงใจไป” หลี่หลานหลานปรารถนาจะให้หลี่ชิงชิงอยู่ต่ออีกสักหลายวันทว่าหลี่ชิงชิงแต่งงานแล้ว อีกทั้งบ้านสามีของนางยังอยู่ในระหว่างการซ่อมแซมคงไม่ดีนักหากจะรั้งให้อยู่นานกว่านี้

        ท้ายที่สุดหลี่ชิงชิงก็ยอมรับซาลาเปาไป

        หลี่หลานหลานถามว่า“เจ้าจะไปหมู่บ้านเสี่ยวเฉวียนหรือไม่?”

        “พวกเขามิได้บอกว่าข้าเป็นบุตรสาว เป็นสินค้าขาดทุนหรือ สตรีที่แต่งงานออกไปแล้วก็เหมือนน้ำที่สาดออกไปจากบ้าน”หลี่ชิงชิงเองก็นับว่าเป็นนักเลงที่เฉลียวฉลาดอยู่เหมือนกัน นางกางสองมือออกก่อนเอ่ยว่า“การที่ข้าไม่กลับไปย่อมเป็นความปรารถนาทั้งหมดของพวกเขาแล้ว”

        “ข้าเองก็หาได้มีสินเดิมเช่นกันพี่รองเองก็ไม่มี” หลี่หลานหลานเอ่ยแย้ง “เฮ้อท่านพ่อท่านแม่จะต้องคิดถึงเจ้าแน่นอน”

        “คิดถึงข้าหรือ? หยุดล้อข้าเล่นได้แล้วเจ้าค่ะ”หลี่ชิงชิงส่ายศีรษะ ก่อนจะเรียกหวังเลี่ยงและหวังจวี๋“พวกเรากลับหมู่บ้านตระกูลหวังกันเถิด”

        หลี่หลานหลานเอ่ยถามอย่างร้อนรน“เจ้าจะไม่กลับหมู่บ้านเสี่ยวเฉวียนจริงๆ หรือ?”

        “ไม่กลับไปจริงๆเจ้าค่ะ” หลี่ชิงชิงย้ำเสียงหนักแน่น ก่อนเอ่ยอีกว่า“ท่านอย่าได้คิดจะโน้มน้าวข้าอีกเลย แต่หากท่านอยากกลับ ข้าย่อมไม่ห้ามท่าน”

        “เฮ้อแต่นั่นคือบ้านมารดาของเจ้าเชียวนะ”

        หลี่ชิงชิงแย้มยิ้มบางก่อนเอ่ย“บ้านมารดาของข้าคือบ้านของท่านกับบ้านพี่รองเจ้าค่ะ”

        “นับว่าใจเจ้ายังมีมโนธรรมอยู่”ในใจของหลี่หลานหลานรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

        ย้อนกลับไปเมื่อปีนั้นนางแต่งเข้าตระกูลเฝิงโดยไร้สินเดิมครานั้นนางถูกญาติฝั่งตระกูลเฝิงดูถูกเหยียดหยามต่อมาไม่ว่ายามใดที่เหล่าญาติสนิทพูดถึงเรื่องสินเดิมก็มักจะยกเรื่องของนางขึ้นมาพูด

        หลี่ชิงชิงงดงามกว่านางตระกูลหวังที่นางแต่งงานด้วยก็มีภาพลักษณ์ดีกว่าตระกูลเฝิงทว่าตระกูลหวังมีสมาชิกในตระกูลมากมาย หลี่ชิงชิงเองก็แต่งเข้าโดยไร้สินเดิมเช่นนั้นไม่รู้ว่าช่วงแรกที่นางแต่งเข้าไป จะถูกเหล่าคนในตระกูลหวังดูถูกเหยียดหยามหรือไม่

        หลี่หลานหลานค่อนข้างเข้าใจว่าเหตุใดหลี่ชิงชิงถึงไม่ยินดีที่จะกลับหมู่บ้านเสี่ยวเฉวียนกับนาง

        เฝิงซื่อสี่มิอาจหักใจอำลาหลี่ชิงชิงและหวังจวี๋นางถึงขนาดร้องไห้จนจมูกแดงก่ำ ทำเอาหลี่หลานหลานและเฝิงจินเองก็ร้องไห้ตามไปด้วยเช่นกัน

        การคมนาคมในแคว้นต้าถังมิได้สะดวกเท่าไรนักมีคนบางคนที่ใช้ทั้งชีวิตอยู่เพียงบริเวณไม่ไกลจากบ้านของตนไปไม่ไกลเกินกว่าสิบลี้

        ทั้งหวังเลี่ยงและหวังจวี๋เองหากไม่ได้หลี่ชิงชิงพามา เกรงว่าคงมิอาจเดินทางมาเยี่ยมญาติได้ไกลถึงเพียงนี้

        หลายวันมานี้สองพี่น้องเดินทางมาไกลจากบ้านถึงเจ็ดสิบลี้ ผ่านทั้งอำเภอหมิงเฉิง ตำบลไท่ตำบลจิ่วชวี และหมู่บ้านตง พวกเขาได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆอีกทั้งยังได้กินอาหารอร่อยๆ นับว่าได้รับไปไม่น้อยเลยทีเดียว

        มันสมองของหวังเลี่ยงถูกลับจนเฉลียวฉลาดขึ้นมาไม่น้อยนิสัยของหวังจวี๋เองก็กลับมาร่าเริงสดใสมากขึ้นอีกครั้ง

        หยาดฝนในฤดูใบไม้ร่วงยังคงโปรยปรายไม่หยุดเกวียนลาออกเดินทางจากตำบลไท่ไปยังตำบลจิ่วชวี เป็นกลุ่มหลี่ชิงชิงสามคนนั่นเองที่นั่งอยู่บนเกวียนลาคันนี้

        แน่นอนว่าการนั่งเกวียนลาย่อมมีค่าใช้จ่ายหนึ่งคนต่อหนึ่งเหรียญทองแดง

        เมื่อถึงที่หมายปลายทางกลุ่มของหลี่ชิงชิงทั้งสามก็เปลี่ยนไปนั่งเกวียนลาที่มุ่งหน้าสู่ตำบลชิงอวี๋แทน

        ถนนหลักขรุขระเต็มไปด้วยหลุมบ่อการนั่งบนเกวียนลานั้นโคลงเคลงเป็นอย่างยิ่งทว่าอย่างน้อยก็เร็วกว่าการเดินเท้ามาก

        ก่อนสายัณห์ตะวันรอนกระดูกของหลี่ชิงชิงใกล้จะแตกสลายทว่าในที่สุดพวกเขาก็เดินทางมาถึงหมู่บ้านตระกูลหวัง

        การเดินทางไปเยี่ยมญาติครั้งนี้เป็นครั้งแรกหลังจากแต่งงานที่นางอยู่ห่างจากบ้านตระกูลหวัง รวมเวลาทั้งหมดก็เป็นเก้าวัน

        เอ่ยขึ้นมาแล้วนางก็รู้สึกคิดถึงตระกูลหวังอยู่บ้างจริงๆ

        ทั้งหลี่หงหงและหลี่หลานหลานล้วนใจดีกับนางยิ่งทว่าท้ายที่สุดแล้ว บ้านของพี่สาวทั้งสองก็มิใช่บ้านของนางวันนี้บ้านที่แท้จริงของนางก็คือบ้านตระกูลหวัง

        ภายในหมู่บ้านตระกูลหวังมีแดดจัดต่อเนื่องเป็นเวลาสามวันพื้นตามถนนในหมู่บ้านทั้งแห้งแตก ไร้โคลน ยามที่เดินผ่านจึงไม่ทำให้รองเท้าฟางเปรอะเปื้อน

        ทุกครัวเรือนล้วนใช้ประโยชน์จากสภาพอากาศที่มีแดดจัดด้วยการนำผ้าปูที่นอนไปตากแดดนี่คือเวลาอันแสนเหมาะสมที่จะโอบรับความอบอุ่นกลับไปให้เต็มที่

        มีสมาชิกในตระกูลหวังหลายคนที่ยืนอยู่ในลานบ้านเพื่อเก็บผ้าปูที่นอนทันทีที่พวกเขาเห็นหลี่ชิงชิง หวังเลี่ยงและหวังจวี๋ก็ตะโกนทักทายทันที

        “หวังเลี่ยงเจ้าเดินทางกลับมาจากที่ใดกัน?”

        หวังเลี่ยงเอ่ยตอบพร้อมเสียงหัวเราะ“ข้ากับน้องสาวติดตามพี่สะใภ้สามกลับบ้านของนางขอรับ”

        “พวกเจ้าหายกันไปหลายวันเหลือเกินบ้านเดิมของพี่สะใภ้สามพวกเจ้าอยู่ไกลหรือ?”

        หวังเลี่ยงตอบเสียงดังฟังชัด“เกือบจะถึงเมืองเซียงแล้วขอรับ”

        “บ้านของเจ้าต่อเติมเสร็จเรียบร้อยแล้วสมาชิกในครอบครัวของเจ้าล้วนอาศัยอยู่ในเรือนอิฐ!"

        ยามนั้นเอง หวังเลี่ยงพลันตื่นเต้นขึ้นมาเขาเอ่ยกับหลี่ชิงชิงและหวังจวี๋ว่า “บ้านของเราซ่อมแซมเสร็จเรียบร้อยแล้ว”

        ทั้งบ้านของหลี่หงหงและหลี่หลานหลานล้วนเป็นบ้านมุงจากยามนี้มีเพียงบ้านตระกูลหวังเท่านั้นที่ทำด้วยอิฐ

        “นับว่าสร้างเสร็จเร็วยิ่งนัก”ก่อนที่หลี่ชิงชิงจะจากไป โครงสร้างถูกวางไว้เรียบร้อยแล้วใต้ดินเองก็ปูชั้นปูนขาวไว้ค่อนข้างหนาเพื่อป้องกันความชื้นและน้ำขึ้นอีกทั้งยังมีแผ่นกันความมัน คราแรกนางคิดว่าคงต้องใช้เวลาอย่างน้อยครึ่งเดือนถึงจะทำเสร็จด้วยซ้ำ

        ชาติที่แล้วนางเคยอาศัยอยู่ในอาคารสูงทว่าตอนนี้นางกำลังตั้งหน้าตั้งตาชมเรือนอิฐแสนธรรมดา

        เพียงไม่นานทั้งสามคนก็เห็นบริเวณที่เคยเป็นบ้านมุงจากของบ้านตระกูลหวังยามนี้ถูกแทนที่ด้วยเรือนอิฐสร้างใหม่สี่หลัง

        เรือนอิฐที่มีอิฐสีแดงกระเบื้องสีดำ ประตูไม้ ดูแล้วทั้งแข็งแรงและสง่างามกว่าบ้านมุงจากมาก

        บ้านหลังนี้เป็นเรือนอิฐที่มีเพียงหลังเดียวในหมู่บ้าน!

        ในยามนั้นเหล่าคนที่สร้างบ้านได้เก็บงานเรียบร้อยแล้วต่างพากันมารวมตัวที่ประตูห้องครัวเพื่อรับอาหารเย็น

        เมื่อทุกคนเห็นกลุ่มหลี่ชิงชิงสามคนก็ออกมาทักทายกันอย่างอบอุ่น

        “หวังเลี่ยงหวังจวี๋ พวกเจ้าหายไปหลายวันจนเรือนอิฐของพวกเจ้าสร้างใกล้จะเสร็จแล้ว”

        “หวังเลี่ยงอ้วนขึ้นแล้วเด็กคนนี้ตามพี่สะใภ้สามกลับบ้านเดิม เพื่อกินดื่มอย่างอิ่มหนำสำราญเชียว!”

        “น้องห้า!” เสียงของหลี่เอ้อร์หลินดังชัดที่สุดทั้งเนื้อทั้งตัวของเขาเปรอะเปื้อนไปด้วยขี้เถ้า มือของเขาถือชามที่ว่างเปล่าดูเหมือนว่าเขายังไม่ได้รับอาหาร

        หลี่ชิงชิงเห็นคนจากบ้านเดิมก็รู้สึกตกใจยิ่ง“พี่สาม?”

        หลี่ชิงชิงคิดไม่ถึงเลยว่าหลี่เอ้อร์หลินจะเดินทางไกลกว่าเจ็ดสิบลี้เพื่อมาเยี่ยมนางระยะทางเจ็ดสิบลี้ที่ว่ารวมสิบลี้บนภูเขาที่มีเส้นทางขรุขระ และยากลำบากในการเดินทางด้วย