เสิ่นอันลั่วทะลุมิติมาอยู่จะครบเดือนแล้ว แต่ละวันก็มีปลูกผักรดน้ำผัก ทำเครื่องปรุงรส ทำอาหารให้น้องชายกิน เด็กทั้งสองเป็เด็กว่านอนสอนง่าย ขยันช่วยทำงานและตอนนี้พวกนางก็กำลังนั่งแกะสบู่ออกจากแม่พิมพ์
หลายวันก่อนเสิ่นอันลั่วลองทำสบู่ไว้ใช้เอง ปรากฏว่าใช้ดี เลยทำเผื่อไว้ขาย
นางทำกลินดอกโม่ลี่ กับเหมยกุย เข้าเมืองรอบหน้าจะลองเอาไปฝากขายดูก่อน
“พี่ใหญ่ เ้าก้อนนี่หรอที่เรียกว่าสบู่กลิ่นมันหอมเหมือนดอกโม่ลี่เลยขอรับ”
“ใช่ขอรับก้อนนี้กลิ่นเหมือนดอกเหมยกุยเลยขอรับ”
“พี่ใหญ่ทำสบู่ดอกโม่ลี่กับดอกเหมยกุยยังไงเล่า พวกเ้าชอบกลิ่นไหนก็หยิบเอาไปใช้”
“พี่ใหญ่ท่านทำไมถึงมีความรู้มากมายขนาดนี้ขอรับ ทำสบู่ก็เป็ ทำอาหารก็อร่อย”
เสิ่นอันหยาง ทึ่งในความสามารถของพี่สาวนางทำอะไรเก่งตั้งมากมาย
“เพราะพี่ใหญ่ชอบอ่านหนังสือยังไงล่ะ”
“ข้าอยากเก่งเหมือนพี่ใหญ่ข้าจะเรียนหนังสือ”
“ได้รอเ้าโตสิบขวบเมื่อไหร่พี่ใหญ่จะส่งเ้าไปเรียน ตอนนี้ก็ฝึกคัดตัวอักษรไปก่อน”
“ขอรับข้าจะขยันคัดตัวหนังสือ”
“อันหยวน เ้าอยากเรียนหนังสือหรือเปล่า"
“ ข้าไม่ไปขอรับ ข้าจะช่วยพี่ใหญ่ทำงาน”
" แต่พี่ใหญ่อยากให้เ้าไปเรียน เื่เงินเ้าไม่ต้องห่วง
พี่ใหญ่ทำเครื่องปรุงรสขายเดือนหนึ่งได้หลายตำลึงส่งเ้าเรียนได้สบาย"
“ ข้าก็อยากไปเรียนขอรับ ข้าเห็นคนอื่นไปเรียนข้าก็อยากไป”
อันหยวนยอมพูดความในใจออกมาเมื่อรู้ว่าพี่สาวมีเงินพอจะส่งเขาเรียนได้
เขาจะตั้งใจเรียนในภายหน้าเขาจะได้ดูแลพี่สาวและน้องชายของเขาได้
“ พรุ่งนี้เอาเครื่องปรุงรสไปส่งร้านเจียงซินโหรวเสร็จพี่ใหญ่จะพาเ้าไปสมัครเรียน”
“ขอรับ”
……………..
บนชั้นสามของร้านเจียงซินโหลวภายในห้องหนึ่ง
มีชายหนุ่มสามคนกำลังนั่งทานอาหารกัน
“เ้าไปซื้อตัวพ่อครัวมาหรือเปล่า"
ถังเฮ่าหร่านพี่ชาย อายุยี่สิบสองปี คุณชายใหญ่ตระกูลถังเป็กุนซือ
ของชินอ๋อง มู่ไป๋เซวียน
“ใช่ที่ไหนกันล่ะ"
"ถ้าไม่ใช่แล้วทำไมอาหารร้านของเ้าถึงได้อร่อยขึ้นมากขนาดนี้
ไหนจะสามจานนี้อีก ข้าก็พึ่งเคยเห็น"
"มีแม่นางคนหนึ่งมาขายสูตรอาหารกับเครื่องปรุงรสให้ข้า”
“แม่นางบ้านใดถึงมีความสามารถขนาดนั้น เดี๋ยวข้าจะจ้างนางไปเป็แม่ครัวที่กองทัพท่านว่าดีหรือไม่ท่านอ๋อง ” มู่ไป๋เซวียนเพียงพยักหน้า
“เทาเทียนางเป็ใครบ้านอยู่ที่ไหน” ถังฮ่าวหร่านถามน้องชาย
“ข้าก็ไม่รู้ ข้าไม่ได้ถามนาง"
เขามัวแต่ดีใจกับสูตรอาหารใหม่นี่นาเดียวนางก็มาอีกค่อยถามก็ได้
“ถ้าข้า้าสั่งเครื่องปรุงข้าต้องทำอย่างไร”
ชินอ๋อง มู่ไป๋เชวียนถามขึ้นมา เขาเป็ชินอ๋องของแคว้น
น้องชายฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน พ่วงตำแหน่งแม่ทัพแดนใต้ อายุยี่สิบสองปี
ก๊อก.. ก๊อก เสียงคนเคาะประตูทำให้คนข้างในหยุดชะงัก
“ นายท่านมีแม่นางผู้หนึ่งมาขอพบขอรับ” พนักงานในร้านเดินขึ้นมาแจ้ง
“หรือจะเป็นางที่มาส่งเครื่องปรุงรส” เทาเทียพูดขึ้นตามที่ใจคิด
“ถ้าเป็นางพามาพบข้าด้วย"
“ ขอรับท่านอ๋อง”
เสิ่นอันลั่วที่สะพายกระเป๋าใส่สบู่มาหกสิบก้อนและน้องชายทั้งสอง
นางและน้องชายต่างหิ้วตระกร้าในมือคนละใบเดินเข้ามาในร้าน
นางแจ้งพนักงานว่าเอาของมาส่งคุณชายถัง
พนักงานให้นางกับน้องชายนั่งรอก่อนเดียวเขาไปแจ้งนายท่านก่อน
ผ่านไปครึ่งเค่อก็เห็นถังเทาเทียเดินลงมา
“ สวัสดีอันลั่วเ้ามาแล้วข้ากำลังรอเ้าอยู่พอดี”
“ สวัสดีเ้าค่ะคุณชายถัง”
“ข้าบอกให้เรียกเทาเทีย”
"เอ่อ.. เ้าค่ะคุณชายเทาเทีย นี่น้องชายทั้งสองของข้า
เสิ่นอันหยวน และ เสินอันหยางเ้าค่ะ"
“สวัสดีขอรับคุณชายถัง”
“คุณชายอะไรกัน วันหน้าพวกเ้าเรียกข้าว่าพี่เทาเทียก็พอ”
หืม.. พี่ชายเทาเทียเลยหรอ เราไปสนิมกันตอนไหน
“นี่เ้าค่ะเครื่องปรุงรส สามไหเจ่าค่ะ”
“ ดีๆ ลุงจางท่านให้คนมายกไปไว้ในครัวที”
ถังเทาเทียหลังจากตรวจชิมดูแล้วก็พยักหน้าอย่างพอใจ
“ ขอรับคุณชาย”แล้วหลงจู๊จางก็เรียกคนมายกไหทั้งสามไหไป
“อันลั่วเ้ามีธุระที่ไหนต่ออีกหรือเปล่าพอดีข้าจะพาเ้าไปเจอพี่ชายข้าหน่อย”
บอกว่าเจอท่านอ๋องเดี๋ยวนางจะใเอา ถังเทาเทียคิด
“ข้าว่าจะพาน้องขายไปสมัครเรียนเ้าค่ะ”
“เื่นั้นเดี๋ยวข้าจัดการให้ ว่าแต่เ้าอยากเข้าเรียนที่ไหน”
ถังเทาเทียมองไปที่เสิ่นอันหยวนน่ะจะเป็เด็กคนนี่ล่ะที่จะเข้าเรียน
“สำนักศึกษาฉางซินขอรับ”
“สำนักศึกษานี้นี้ต้องสอบเข้านะ”
“ขอรับข้าจะสอบเข้า”
“ได้ เดี๋ยวข้าพาพวกเ้าไปสมัครสอบ”
“ขอบคุณท่านมากเ้าค่ะ”
"คนกันเองๆไม่ต้องมากความ ตอนนี้เ้าตามข้าไปพบพี่ใหญ่ข้าก่อน
ส่วนเด็กๆให้นั่งรอตรงนี้ก่อน ลุงจางท่านช่วยหาขนมกับน้ำชามาให้เด็กสองคนนี้ทีดูแลให้ดีด้วย"
“ขอรับคุณชาย”
เสิ่นอันลั่วเดินตามถังเทาเทียขึ้นไปบนชั้นสาม
พอถึงชั้นสามหน้าห้องห้องหนึ่ง ถังเทาเทียก็เคาะประตูห้อง
ก๊อกๆ…
“ เข้ามา”
เสียงจากคนด้านในดังออกมา
1K
