“เรา…เราจะไปไหนกันหรือเ้าคะ” เจียงหลิงเยว่ถามเสียงเบาขณะถูกฟางจื้อซ่านประคองลงจากรถม้า
“ข้าจะพาเ้าไปเดินยืดเส้นยืดสายเสียหน่อยนั่งมาทั้งวันแล้วเ้าอาจจะเมื่อย ย่านร้านค้านี้ดูคึกคัก มีของขายมากมาย หลิงเยว่เ้าอยากได้อะไร ซื้อตามใจชอบได้เลย”
เขาพานางเดินเคียงข้างโดยมีซ่งอี้หยวนเดินตามอยู่ด้านหลังเมื่อผ่านร้านเสื้อผ้าสำหรับสตรีเขาจูงมือนางเข้าไปในร้านทันทีเถ้าแก่เนี้ยร้านออกมาต้อนรับด้วยรอยยิ้ม
“คุณชายคุณหนู ท่านเลือกได้ตามสบาย มีชุดมาใหม่หลายแบบ คุณหนูท่านชอบสีไหน ชุดไหน ลองสวมได้เลยเ้าค่ะ”
เจียงหลิงเยว่เดินดูชุดละลานตาหลากสีสันอยู่นานแต่ยังไม่กล้าเลือกชุดใดๆ ฟางจื้อซ่านจึงช่วยนางเลือกอย่างกระตือรือร้น
“เถ้าแก่เนี้ยเอาชุดนั้นชุดนี้ ชุดโน้น แล้วก็นี่ ด้วย”
“ทะ…ท่านพี่…มันมากเกินไปแล้วเ้าค่ะ”
นางดึงแขนเขาไว้ด้วยความเกรงใจ
“อุ๊ยนายหญิง ไม่มากเกินไปหรอกเ้าค่ะ รอเดี๋ยว รอเดี๋ยว ข้าจะหยิบให้”
เถ้าแก่เนี้ยรีบกระวีกระวาดหยิบของให้กลัวลูกค้าเปลี่ยนใจชุดทั้งหมดถูกวางเรียงไว้บนโต๊ะอย่างรวดเร็ว
“นายหญิงท่านอยากจะลองก่อนหรือไม่เ้าคะ มีห้องลองอยู่ด้านโน้น”
ฟางจื้อซ่านเห็นเป็โอกาสดีจึงสนับสนุนทันที
“ใช่ๆ เ้าลองก่อนดีกว่า หากไม่พอดีจะได้แก้ไข”
เขาดันหลังนางเบาๆไปทางห้องลองชุด หลังจากนางเข้าไปแล้วเขาดึงซ่งอี้หยวนออกมานอกร้านแล้วพูดเสียงเบา
“เ้าเฝ้านางอยู่ที่นี่…อีกเดี๋ยวข้ากลับมา”
“คุณชาย…คุณชายท่านจะไปไหน…”
เขาไม่รอให้ซ่งอี้หยวนถามมากความเดินออกไปจากร้านอย่างรวดเร็ว ซ่งอี้หยวนเกาหัวอย่างงุนงง
ผ่านไปหนึ่งเค่อฟางจื้อซ่านเดินกลับมาเจียงหลิงเยว่ยังลองชุดไม่เสร็จ เขาหันไปสั่งซ่งอี้หยวน
“อี้หยวนเ้าไปเหมาซาลาเปาร้านตรงข้าม มีเท่าไร…เอามาให้หมด”
ซ่งอี้หยวนเบิกตาโต“ขอรับ…คุณชาย”
เมื่อกลับมาถึงลานที่ขบวนจอดรออี้หยวนนำซาลาเปาร้อนๆ ไปแจกจ่ายให้แก่ทุกคน
“ท่านลุงท่านอา พี่ชาย น้องชาย ซาลาเปาร้อนๆ ขอรับ คุณชายซื้อมาฝากวันนี้วันเกิดคุณหนูเจียง”
ซ่งอี้หยวนพลางนึกในใจว่า‘คุณชายดูเปลี่ยนไปมากจริงๆจากคนสุขุมลุ่มลึกพูดน้อยกลับขี้เล่นอบอุ่น ใส่ใจแม้กระทั่งพี่ๆ ผู้คุ้มภัยคนขับรถม้า และลูกหาบ... เป็เพราะคุณชายความจำเสื่อมหรือเป็เพราะคุณหนูเจียงกันนะที่ทำให้คุณชายเปลี่ยนไปมากเช่นนี้’
“เอาๆขอบใจ อี้หยวน ถ้าอย่างนั้น อาถานเ้าต้มน้ำชงชาหน่อยดีกว่า” ผู้คุ้มภัยาุโท่านหนึ่งหันไปสั่งลูกหาบวัยเยาว์ผู้หนึ่ง
ในรถม้ามีจานซาลาเปาร้อนๆ กาน้ำชาและถ้วยตั้งอยู่พร้อมเจียงหลิงเยว่นั่งอยู่ในชุดใหม่สีชมพูอ่อนขับผิวให้นางดูงดงามเป็สาวมากยิ่งขึ้นอีกหลายส่วนฟางจื้อซ่านมองนางไม่วางตาจนหลิงเยว่รู้สึกเขินอาย
“หลิงเยว่เ้าหลับตาก่อน” เขาเอ่ยเสียงนุ่ม
นางขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัยแต่ก็หลับตาลงอย่างว่าง่าย
ฟางจื้อซ่านหยิบกล่องผ้าไหมขลิบทองออกมาถือไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง “เ้าลืมตาได้”
เมื่อหลิงเยว่ลืมตาเห็นเขายื่นกล่องผ้าไหมตรงหน้า“แท่น…แทน…แท๊…แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู”
นางขมวดคิ้วงงงวยกับคำพูดแปลกประหลาดที่ฟังไม่เข้าใจแต่ก็รับกล่องนั้นไว้ด้วยมือที่สั่นเล็กน้อย
“หลิงเยว่…เ้าเปิดดูสิ”
นางเปิดกล่องออกเห็นปิ่นปักผมสีเงินรูปผีเสื้อและดอกไม้มีมุกประดับเป็เกสรและพู่ห้อยระย้าสองสามเส้น ที่ปลายมีมุกเม็ดเล็กๆ ประดับอยู่ มันช่างงดงามอ่อนช้อยเหลือเกิน นางเงยหน้าสบตาเขา
“ข้าให้เ้า” เขาส่งยิ้มกว้างให้นาง
“ท่านพี่…ให้…ให้ข้าหรือเ้าคะ…”
นางทั้งใและดีใจ…ถามซ้ำทั้งที่เขาบอกว่าให้นาง
“วันนี้เป็วันเกิดครบรอบสิบห้าปีของเ้าข้าย่อมต้องหาปิ่นสวยๆ ให้เ้า…เ้าชอบหรือไม่”
นางพยักหน้า…น้ำตาหยดลงบนตักเป็สายเขารับปิ่นมาจากมือนางโน้มตัวเข้าหาแล้วปักปิ่นลงบนเรือนผมมวยของนางอย่างเบามือเขาเชยคางนางขึ้นสบตาอย่างอ่อนโยน
“เ้างามมาก…”
เขาจุมพิตลงบนหน้าผากของนางอย่างแ่เบาแล้วกอดนางไว้แนบอกพิงผนังรถม้า ทั้งคู่เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างรถม้าแล่นผ่านทิวทัศน์เขียวขจีงดงามราวภาพวาด
“ท่านพี่ท่านแม่ใจดีเหมือนท่านหรือไม่เ้าคะ”
เจียงหลิงเยว่ถามขึ้นเบาๆขณะทั้งสองกำลังชมความงามของธรรมชาติ เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะลูบผมนางเบาๆ
“ข้า…ข้าความจำเสื่อมจำไม่ได้ว่าท่านแม่ใจดีหรือไม่ แต่อี้หยวนบอกว่า ท่านโอบอ้อมอารีมีเมตตา เ้าไม่ต้องกังวลใจข้าสัญญาว่าจะรักและดูแลเ้าอย่างดี เหมือนที่ท่านย่ารักและดูแลเ้าและข้าเชื่อว่าท่านแม่ต้องรักเ้าอย่างแน่นอน เพราะอะไรเ้ารู้หรือไม่”
เจียงหลิงเยว่ส่ายหน้า… แล้วทอดมองเขาอย่าตั้งใจด้วยดวงตากลมโต
“เพราะเ้าน่ารักข้ายังรักเ้าเลย ท่านแม่ก็ต้องรักเ้าแน่ๆ”
นางยิ้มแล้วทุบอกเขาเบาๆเขายกยิ้มกุมมือที่นางทุบ รู้สึกเพียงจักจี้เท่านั้น
“จริงสิหลิงเยว่ เ้า… เ้าห้ามบอกทุกคนว่าข้าความจำเสื่อมเข้าใจหรือไม่”
“ทำไมหรือเ้าคะ” นางขยับตัวขึ้นสบตาเขาอย่างไร่เดียงสา
“ท่านพ่อเพิ่งจากไปอย่างกะทันหันหากท่านแม่รู้ว่าข้าความจำเสื่อมอีก ข้าเกรงท่านแม่จะรับความโศกเศร้าเสียใจซ้ำสองนี้ไม่ไหว”
นางพยักหน้าอย่างเข้าใจเขาขยับตัวจับไหล่นางทั้งสองข้างให้หันมาสบตาเขา
“หลิงเยว่ถึงเรือนแล้ว ข้า…ข้าขอเวลาสักระยะทำความเข้าใจกับท่านแม่ก่อนแล้ว…แล้วจึงจะพาเ้าไปแนะนำในภายหลัง เ้า…เ้าเข้าใจข้าใช่หรือไม่” เขามองสำรวจว่านางมีปฎิกริยาน้อยใจอันใดหรือไม่
เจียงหลิงเยว่พยักหน้าช้าๆ แล้วตอบ “เข้าใจเ้าค่ะ”
นางตอบอย่างหนักแน่นแต่ในใจรู้สึกสับสนนางแต่งเข้ามาโดยผู้ใหญ่ฝ่ายสามีมิได้รับรู้ นางหวั่นใจหากไม่เป็ที่ยอมรับนางจะทำเช่นไร เขาจะยังรักนางเหมือนเดิมหรือไม่
“หลิงเยว่คนเก่ง”ฟางจื้อซ่านกอดนางไว้แนบอกอีกครั้งทั้งสองเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ต่างคนต่างมีความกังวลในใจของตนเอง
2K
