กว่าสวีอี้ถงจะรู้สึกตัวก็เป็เช้าวันรุ่งขึ้นตอนที่เธอลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าเสื้อผ้าของเธอหายไปจนหมดเกลี้ยงมีแค่ผ้าห่มผื่นหนาคลุมร่างกายอันเปลือยเปล่าเอาไว้ทำให้เธอพลันรู้สึกใจหายเธอนอนคิดทบทวนในทันทีว่าเมื่อวานนี้เกิดอะไรขึ้นกับเธอแล้วก็นิ่วหน้าในทันทีที่จำได้ว่าเมื่อวานนี้เกิดอะไรขึ้นกับเธอบ้าง
“บ้าเอ๊ย!” เธอสบถออกมาเมื่อคิดได้ว่าเมื่อวานนี้เธอลงมือทำร้ายคนต่อหน้าผู้คนมากมายที่มาเข้าร่วมในงานเลี้ยงงานแต่งงานของเธอกับหยางจิ่ว
“ตื่นแล้วหรือ”เสียงนี้ทำให้สวีอี้ถงหันไปมองในทันทีแล้วก็ได้เห็นว่าหยางจิ่วกำลังยืนจ้องมองเธออยู่ตอนนี้เขาสวมใส่กางเกงขายาวแค่ตัวเดียวส่วน่บนเผยแผงอกอันหนั่นแน่นและขาวผ่องสวีอี้ถงนอนกะพริบตามองภาพตรงหน้าอย่างคิดอะไรไม่ออกยิ่งเมื่อคิดถึงว่าตอนนี้เนื้อตัวของเธอนั้นกำลังเปลือยเปล่าอยู่ใต้ผ้าห่มพวงแก้มของสวีอี้ถงก็พลันอุ่นร้อนขึ้นมาในทันที
“คุณฉวยโอกาสกับคนเมาแบบฉันได้อย่างไร”คำต่อว่าของสวีอี้ถงทำให้หยางจิ่วเลิกคิ้วขึ้นเขาหันไปหยิบเสื้อในตู้ที่กำลังเปิดอยู่ออกมาปิดประตูตู้เสื้อผ้าแล้วหันมาเผชิญหน้ากับเธอ
“ผมฉวยโอกาสอะไรกับคุณคุณลองคิดให้ดีสิว่าเมื่อวานนี้ผมทำอะไรคุณบ้าง”เขาพูดพลางสวมเสื้อและกลัดกระดุมพอเห็นว่าเธอมีสีหน้าสับสนเขาก็พลันทอดถอนใจออกมา
“พอคุณทำร้ายคนเสร็จก็หมดสติไปผมก็เลยต้องอุ้มคุณออกมาจากงาน พอกลับมาถึงบ้านแล้วก็พาคุณมาที่ห้องแล้วหลังจากนั้นคุณก็ตื่นขึ้นมาถอดเสื้อผ้าออกจนหมด บอกว่าชุดแต่งงานที่ทั้งหนาทั้งหนักและเชยขนาดนี้ไม่เหมาะกับคุณแล้วคุณก็นอนหลับไป”คำพูดของเขาทำให้สวีอี้ถงเม้มปากแน่นเธอพอจะจดจำเื่เมื่อคืนได้บ้างแล้วเธอยกผ้าห่มขึ้นเพื่อสำรวจเนื้อตัวของตัวเองอีกครั้งแล้วจึงได้หันไปมองหยางจิ่วที่ในตอนนี้หันหน้าไปทางอื่นด้วยท่าทางเก้อกระดากแล้ว
“คุณไม่ได้ทำอะไรฉันแน่นะ”คำถามของสวีอี้ถงทำให้เขาหันมาจ้องมองเธอแล้วก็พลันยิ้มที่มุมปากรอยยิ้มเช่นนี้ของเขาทำให้ใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาพลันดูชั่วร้ายขึ้นมาในสายตาของสวีอี้ถงทันที
“แล้วคุณอยากจะให้ผมทำหรือว่าไม่อยากจะให้ผมทำล่ะถ้าอยากให้ทำผมลงมือตอนนี้เลยก็ได้นะ”เขาพูดพลางทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงแล้วก็จ้องมองสวีอี้ถงด้วยสายตาอันแพรวพราวทำให้สวีอี้ถงรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาแล้วจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวง
“ฉันไม่เคยเมาจนสติหลุดแล้วทำเื่น่าอายเลยสักครั้งใครกันนะที่เป็คนพูดแบบนี้”เมื่อหยางจิ่วพูดเช่นนี้สวีอี้ถงก็พลันเม้มปากแน่นในทันที
“เขาพูดจาดูถูกคุณพ่อของฉัน”เมื่อสวีอี้ถงพูดเช่นนี้หยางจิ่วก็พยักหน้าแล้วโน้มตัวลงไปหาเธอพลางจ้องตาของเธอเพื่อเสาะหาความจริงใจจากข้างในนั้น
“คุณทำเพราะ้าปกป้องชื่อเสียงของคุณพ่อของคุณผมเข้าใจแล้วผมเล่าเมื่อวานนี้คุณบอกว่าผมไม่คิดจะเป็อันธพาลไปจนตายหรอก คุณพูดออกไปแบบนั้นเป็เพราะคุณ้าปกป้องผมหรือ”เมื่อหยางจิ่วถามเช่นนี้สวีอี้ถงก็จ้องเขากลับเช่นกันแล้วถามเขาออกไปด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“แล้วใจคอคุณอยากจะเป็อันธพาลไปจนตายหรือคะ”คำถามของคนตรงหน้าทำให้หยางจิ่วนิ่งงันไปเขาไม่เคยคิดถึงเื่นี้ในแต่ละวันเขาก็แค่จะออกจากกรอบที่คุณแม่ของเขาตั้งเอาไว้ไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องมีสักวันที่เขาจะต้องกลับมาอยู่ในร่องในรอยตามอย่างที่คุณแม่ของเขาคาดหวัง
“ฉันรู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่คุณไม่อยากทำตามที่คุณแม่ของคุณสั่งคุณไม่อยากจะให้คุณแม่ของคุณนำคุณไปเปรียบเทียบกับน้องสาวของคุณแต่คุณหยางคุณลองคิดให้ดีๆ สิว่าแท้จริงแล้วคุณรักพวกเธอไหมทั้งคุณแม่ของคุณทั้งน้องสาวของคุณ ถ้าวันไหนมีใครมารังแกพวกเธอหรือว่าทำร้ายพวกเธอคุณจะรู้สึกโกรธแค้นแล้วเสียใจไหม”เมื่อสวีอี้ถงพูดเช่นนี้หยางจิ่วก็ขยับมานั่งตัวตรงอีกครั้ง
“ใครมันจะกล้าทำร้ายพวกเธอกันมีผมอยู่ผมไม่ปล่อยให้ใครมารังแกแม่กับน้องสาวของผมหรอก”เมื่อเขาพูดเช่นนี้สวีอี้ถงก็พยักหน้าในใจก็คิดว่าอันที่จริงเขาก็ไม่ได้เลวร้ายจนถึงขั้นกู่ไม่กลับขอแค่เพียงเธอไม่ทำเื่ที่เป็การทำร้ายแม่กับน้องสาวเ้าอันธพาลตรงหน้าก็ไม่มีทางหันมาทำร้ายเธอและคนในครอบครัวของเธอหรอก
“ว่าแต่คุณเถอะโจวเสี่ยวถงการที่คุณแต่งงานกับผมตามคำสั่งของผู้ใหญ่คุณคิดว่าเป็เื่ที่ทำถูกแล้วหรือ”เมื่อเขาถามเช่นนี้สวีอี้ถงก็หัวเราะออกมาเบาๆ แล้วคิดในใจว่า
‘ฉันมีทางเลือกทางอื่นได้ด้วยหรือ’ แต่แน่นอนว่าเธอไม่มีทางพูดถ้อยคำนั้นออกมาด้วยรู้ดีว่าเ้าอันธพาลที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็สามีของโจวเสี่ยวถงแล้วคนนี้อาจจะไม่พอใจเธอเอาได้
“อย่างที่ฉันเคยบอกไปไม่มีใครบังคับอีกทั้งฉันยังยื้อแย่งการแต่งงานนี้มาจากพี่สาวของฉันด้วยดังนั้นฉันจึงคิดว่าในเมื่อฉันตัดสินใจแล้วก็ควรจะยอมรับชะตากรรมของตนเองที่กำลังจะเกิด”สวีอี้ถงพูดพลางขยับตัวลุกขึ้นมานั่งโดยไม่ลืมที่จะดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมหน้า่บนของลำตัวของเธอเอาไว้ดูเหมือนว่าหยางจิ่วน่าจะพึ่งฉุกคิดได้ว่าใต้ผ้าห่มนี้เนื้อตัวของเธอกำลังเปลือยเปล่าล่อนจ้อนเขารีบลุกขึ้นไปยืนแล้วหันหลังให้เธอในทันที
“รีบไปล้างหน้าล้างตาแล้วแต่งตัวเถอะป่านนี้คุณแม่คงจะรอพวกเราที่โต๊ะอาหารแล้ว”เมื่อพูดจบเขาก็รีบเดินไปเปิดประตูแล้วออกจากห้องไปในทันทีแน่นอนว่าสวีอี้ถงย่อมจะทันได้เห็นสีหน้าเก้อกระดากและใบหูอันแดงก่ำของเขาเธอหัวเราะออกมาในทันทีพลางคิดว่าสามีของโจวเสี่ยวถงคนนี้แท้จริงแล้วก็ไม่ได้แย่ขอแค่เธอดำเนินชีวิตโดยไม่ก้าวข้ามขีดความอดทนของเขาเขาก็ไม่มีทางหันมาทำร้ายเธออย่างแน่นอน
พอหยางจิ่วไม่อยู่แล้วเธอก็รีบลุกจากที่นอนไปหาเสื้อผ้าของเธอในตู้เสื้อผ้าในทันทีผ้าห่มที่ทั้งหนาและหนักถูกเธอลากไปด้วยเธอไม่กล้าวางใจด้วยการวิ่งเนื้อตัวเปลือยเปล่าไปที่ตู้เสื้อผ้าอย่างแน่นอนเมื่อหาเสื้อผ้าและผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่ได้แล้วเธอจึงได้โยนผ้าห่มทิ้งไปแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำที่อยู่ในห้องนอนเพื่อทำธุระส่วนตัว
หลังจากทำธุระส่วนตัวและแต่งเนื้อแต่งตัวเรียบร้อยแล้วเธอจึงได้ลงมือจัดเก็บห้องนอนให้เป็ระเบียบเรียบร้อยคุณนายหยางผู้เป็แม่สามีของโจวเสี่ยวถงเป็คนรักษาความสะอาดแม้ว่าจะมีแม่บ้านคอยทำความสะอาดให้แต่ถ้าเธอรู้ว่าลูกสะใภ้เป็คนสกปรกไม่รู้จักรักษาความสะอาดเธอจะต้องไม่ชอบใจแน่สวีอี้ถงตั้งใจเอาไว้แล้วว่าเธอจะต้องทำให้คุณนายหยางชอบเธอให้ได้ดังนั้นเื่เล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้เธอไม่กล้าละเลย
เมื่อตรวจสอบว่าเธอแต่งเนื้อแต่งตัวอย่างเหมาะสมแต่งหน้าทำผมอย่างพอเหมาะแล้วเธอจึงได้ลงไปข้างล่างมีแม่บ้านมาคอยนำทางเธอและพาเธอไปที่โต๊ะอาหารแถมยังบอกกับเธอด้วยว่าวันนี้บ้านรองและบ้านสามของสกุลหยางมาทานมื้อเช้าด้วยเพื่อจะได้มาทำความรู้จักกับสมาชิกใหม่เช่นเธอสวีอี้ถงแค่เพียงยิ้มรับแล้วเดินติดตามแม่บ้านไปที่ห้องอาหารเมื่อแม่บ้านผายมือเชิญให้เธอนั่งลงเคียงข้างหยางจิ่วแล้วเธอจึงได้เห็นว่าสมาชิกของครอบครัวหยางมีกันหลายคนและหนึ่งในนั้นคือเพื่อร่วมชั้นเรียนของโจวเสี่ยวถง ‘ซุนเหม่ยหง’สายตาที่ซุนเหม่ยหงใช้จ้องมองหยางจิ่วทำให้สวีอี้ถงพลันนิ่วหน้าในทันที แล้วสุดท้ายเมื่อซุนเหม่ยหงและเธอได้สบตากันเธอก็ได้แต่บอกผู้หญิงตรงหน้าผ่านทางสายตาว่า
‘แม่สาวน้อยผู้ชายที่เธอจ้องมองราวกับจะกลืนกินคนนั้นคือสามีของโจวเสี่ยวถงนะ....ไม่ใช่สิ! ตอนนี้ต้องบอกว่าเขาคือสามีของฉัน เธอเก็บสายตาของเธอคืนกลับไปได้แล้ว’
1K
