หนึ่งหรือสองวันผ่านไป โจวเย่กำลังฝึกฝนอย่างจริงจัง
ในวันที่สาม โจวเย่ทะลวงระดับอีกครั้ง โดยก้าวเข้าสู่ระดับที่หกของอาณาจักรปราณยุทธ์โดยไม่มีอุปสรรคใดๆ
ใช้เวลาเพียงหนึ่งคืนในการทะลวงผ่านระดับที่ห้า และใช้เวลาสามวันในการทะลวงผ่านระดับที่หก ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเขาทะลวงระดับง่ายเพียงใด
“ด้วยอัตราปัจจุบัน ภายในหนึ่งเดือน เขาสามารถทะลวงระดับถึงระดับที่เก้าของอาณาจักรปราณยุทธ์ได้อย่างแน่นอน! ในหนึ่งเดือน บางทีซ่งเทียนอาจจะก้าวเข้าสู่ระดับแรกของอาณาจักรนักยุทธ์แล้ว” โจวเย่ ยิ้มเล็กน้อย ดวงตาของเขามีความชั่วร้าย
การฝึกฝนไม่กี่วันที่ผ่านมา เขาได้ใช้ผงิญญาสามสีไปหลายชุดแล้ว ผงิญญาสามสีนั้นมีความสำคัญมาก
“นายน้อย!” ทันทีที่โจวเย่เดินออกจากประตูห้อง เสียงเรียกอันไพเราะของหงเยว่ ก็ดังเข้ามาในหูของเขา
เมื่อมองดูหงเยว่ วิ่งเหยาะๆ โจวเยว่ก็เห็นว่าเธอน่ารักดี แม้ว่าหงเยว่ จะไม่ได้เกาะติดกับเขา แต่เมื่อใดก็ตามที่เขาออกมา เขาก็สามารถมองเห็นหงเยว่ ได้เป็คนแรกเสมอ
หงเยว่ มีอายุสิบสี่ปี เธอเป็หญิงสาวที่สวยงามปานเทพธิดา เวลาไปไหนโจวเย่จะให้เธอใช้ผ้าปิดบังใบหน้าตลอดเพื่อหลีกเลี่ยงอันตรายจากความสวยงามของเธอ ผู้คนในเมืองไป๋หนานไม่เคยมีใครได้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของเธอ เธอรับใช้โจวเย่มาั้แ่เด็ก และทั้งสองเป็เพื่อนเล่นกันมาั้แ่เด็ก ต้นกำเนิดของหงเยว่ไม่เป็ที่เเน่ชัด หนึ่งปีก่อนที่แม่ของโจวเย่ เย่ชิงหยิน จะจากไป เธอได้พบหงเยว่ซึ่งเป็เด็กน้อยอายุประมาณสามขวบ ที่ป่านอกเมือง เย่ชิงหยินที่ได้เห็นว่าเธอน่ารักดีจึงนำหงเยว่มาเลี้ยงดู
“นายน้อย ท่านจะไปไหน ข้าจะไปกับท่าน” หงเยว่ ยิ้มและจับแขนของโจวเย่ขณะที่เธอเดินเข้ามาใกล้
“ไปเถอะ ข้าจะพาเ้าออกไปเดินเล่น! เอ๊ะ! ทำไมเ้าไม่ใสผ้าปิดบังใบหน้า ” โจวเย่พูดด้วยรอยยิ้ม เมื่อมองไปที่หงเยว่ ที่ไร้เดียงสา
"นายน้อย! หงเยว่ก็ยากโชว์ความสวยงามของตัวเองบ้าง! หงเยว่ยากจะประกาศให้คนทั้งเมืองรู้ว่านายน้อยมีสาวรับใช้ที่สวยงามเพียงใด และตอนนี้ นายน้อยของข้าก็แข็งแกร่งขึ้นแล้ว ท่านสามารถปกป้องหงเยว่ได้แล้ว" หงเยว่ กล่าวอย่างภาคภูมิใจ
โจวเย่ พูดอะไรไม่ออก เขามองไปที่ใบหน้าที่สวยงามของ หงเยว่และกล่าวด้วยรอยยิ้ม "เอาล่ะ ต่อจากนี้ไป เ้าไม่จำเป็ต้องปกปิดใบหน้าแล้ว นายน้อยคนนี้ จะปกป้องเ้าเอง"
“เย่เอ๋อ เ้าจะไปไหน?” โจวเฟิง ถามขณะเดินผ่านลานหน้าบ้าน
“ออกไปหาผงิญญาสามสี ” โจวเย่ ตอบอย่างสบายๆ
“ผงิญญาสามสี ทั้งหมดใช้ไปหมดแล้วหรอ?” โจวเฟิง ผงะเล็กน้อย เขารู้ว่าโจวเย่ ไปซื้อผงิญญาสามสีจากหอสมบัติมาสิบชุด เื่นี้เขาจะไม่ทราบเลย หากโจวเย่ไม่ทำลายการฝึกฝนของอันธพาลทั้งหกของเมืองไป๋หนาน
"เ้าใช้ผงิญญาสามสีเร็วเกินไปหรือไม่!"
“ตอนนี้ข้าอยู่ในระดับที่หกของอาณาจักรปราณยุทธ์แล้ว” โจวเย่ ตอบพร้อมกับ จูงมือหงเยว่ เดินออกจากประตูไปในทันที
"ก็ดี" โจวเฟิง พยักหน้า แต่เมื่อเสียงของเขาลดลง ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที "เดี๋ยวก่อน! เ้าพูดว่าอะไรนะ? ระดับที่หกของอาณาจักรปราณยุทธ์เหรอ?"
โจวเฟิงตกตะลึง เขาหันศีรษะอย่างรวดเร็วเพื่อถามและตรวจสอบ แต่โจวเย่ และหงเยว่ ได้เดินออกไปนานแล้ว
หลังจากตกตะลึงเป็เวลาสองนาทีเต็ม โจวเฟิง ก็กลับมามีสติสัมปชัญญะ "ทะลวงสองระดับในสามวันเหรอ? เป็ไปได้อย่างไร!"
ด้วยพร์ของโจวเย่ ผู้มีจิติญญาการต่อสู้ระดับสอง นับประสาอะไรกับสามวัน แม้แต่สามเดือนก็ไม่สามารถทะลวงสองระดับได้
โจวเย่ ทะลวงสองระดับในสามวัน มันเป็เื่โกหกหรือเปล่า?
เมื่อจัดระเบียบความคิดแล้ว โจวเฟิง เขาก็รีบตามออกไป
หลังจากออกจากตระกูลได้ไม่นาน โจวเย่ ก็เสียใจมาก เขาพบผู้คนบนถนนและสายตาของพวกเขาจ้องมองมาที่เขาและโจวเย่
“ผู้หญิงคนนี้คือใคร เธอสวยมาก!"
“สวยกว่ากู่หยิงมาก! ดูเหมือนว่าข้าจะไม่เคยเห็นสาวน้อยคนนี้มาก่อน”
"หรือว่านางคือ หงเยว่ สาวใช้ของเขาหรือเปล่า นางปิดบังใบหน้ามาตลอด และรูปร่างของนางคล้ายคลึงกับหงเยว่มาก !"
การปรากฏตัวของโจวเย่ และหงเยว่ ที่เดินอยู่บนถนน ทำให้เกิดความเคลื่อนไหวมากมาย และมีหลายคนกระอักเืด้วยความอิจฉา
เมื่อรับรู้ถึงการจ้องมองที่แปลกประหลาดของทุกคน หงเยว่ได้ยิ้มอย่างขมขื่นให้กับโจวเย่
โจวเย่ เพิกเฉยต่อการจ้องมองของคนเหล่านี้ และไม่สนใจคำพูดของคนเหล่านี้ ใบหน้าของเขาสงบอยู่เสมอ
ด้านหนึ่งของถนน มีคนจ้องมองโจวเย่ด้วยเจตนาร้าย
โจวเย่ ที่ทราบถึงการจ้องมองที่มีเจตนาไม่ดี เขาก็หยุดและขมวดคิ้วเล็กน้อย "ซ่งซวน!"
“โจวเย่ เ้าหักมือน้องชายคนที่สองของข้า วันนี้ข้าจะหักขาของเ้า!” ซ่งซวน โกรธอย่างรุนแรง จ้องมองไปที่โจวเย่ ด้วยดวงตาที่ดุร้ายเหมือนงูพิษ
“ข้าเกรงว่าเ้าจะไม่มีความสามารถนั้น” โจวเย่ หัวเราะเยาะโดยไม่เกรงกลัว
ความแข็งแกร่งของซ่งซวน นั้นสูงกว่า ซ่งจ้าน เพียงระดับเดียว ตอนนี้โจวเย่ ก้าวเข้าสู่ระดับที่หกของอาณาจักรปราณยุทธ์แล้ว เขาจะกลัวซ่งซวนได้อย่างไร?
“อย่าคิดว่าเ้าจะเย่อหยิ่งต่อหน้าข้าด้วยการเอาชนะน้องชายคนที่สองของข้าได้! ข้าจะหักขาเ้าเดี๋ยวนี้!” ซ่งซวน ะโด้วยความโกรธเมื่อเห็นความเย่อหยิ่งของโจวเย่ ทำให้เขาโกรธมาก
เมื่อเสียงของคำพูดดังกล่าวลดลง ซ่งซวน ก็ะโด้วยความโกรธและรีบพุ่งออกไปเหมือนเสือด้วยความเร็ว และผู้คนบนถนนก็หลบหลีกทีละคน
“ฮึ! เ้าอยากจะหักขาข้า เพราะระดับพลังยุทธ์ของเ้าอยู่ในระดับที่เจ็ดของอาณาจักรปราณยุทธ์เหรอ? ช่างฝันกลางวันซะจริง!” โจวเย่ยิ้ม เมื่อซ่งซวนอยากตาย โจวเย่จะไม่มีความเมตตา
"ปัง!"
โจวเย่ ชกหมัดเพื่อปะทะกับ ซ่งซวน ด้วยเสียงปัง โจวเย่ สามารถสกัดกั้นไว้ได้อย่างง่ายดาย
ใบหน้าของซ่งซวน เปลี่ยนไปทันที เขามองไปที่โจวเย่ ด้วยความประหลาดใจ
เมื่อสามวันก่อน โจวเย่อยู่เพียงระดับที่สี่ของอาณาจักรปราณยุทธ์
แต่หลังจากผ่านไปเพียงสามวัน เหตุใดพลังของโจวเย่ถึงเพิ่มขึ้นมากขนาดนี้ สามารถต่อกรกับอาณาจักรปราณยุทธ์ระดับที่เจ็ดได้ และไม่ตกเป็ฝ่ายเสียเปรียบเลย
“เ้าอยู่ระดับที่หกของอาณาจักรปราณยุทธ์ !” ซ่งซวน อุทานและตกตะลึง
"เ้าเพิ่งมารู้ตอนนี้ มันไม่สายไปหน่อยเหรอ?” โจวเย่เยาะเย้ย ราวกับว่าซ่งซวน ไม่ได้อยู่ในสายตาเขา
"ไม่ดี!" การแสดงออกของซ่งซวน เปลี่ยนไปอีกครั้ง โจวเย่ สามารถเอาชนะซ่งจ้านได้ ด้วยระดับที่สี่ของอาณาจักรปราณยุทธ์ ตอนนี้เมื่อโจวเย่ทะลวงผ่านระดับที่หกแล้ว นั่นหมายความว่าโจวเย่ก็สามารถเอาชนะเขาได้เช่นกัน
3K
