ครื้มมมม!!
เปรี้ยง!!!!!!!!
อ๊ากกกก!!!!
"หานซิ่น!!!!"
ไม่รู้ว่าเป็เพราะคำร้องะโเมื่อครู่หรือไร แต่สายฟ้าก็ผ่าลงมายังตำแหน่งหานซิ่นคล้ายเป็การตอบรับแล้ว ท่านปู่ตื่นใถึงขีดสุด เขารีบวิ่งเข้าไปหาหานซิ่นที่ล้มลงไปกับพื้นทั้งยืน
“หานซิ่น หานซิ่น เ้าได้ยินเสียงของปู่ไหม!!” ท่านปู่รีบอุ้มหานซิ่นวิ่งฝ่าสายฝนมุ่งกลับเข้าไปในบ้านอีกครั้ง เขาในตอนนี้ไม่สนใจแล้วว่าตนเองจะโดนฟ้าผ่าลงมาด้วยหรือไม่
ท่านปู่วิ่งเข้ามาในบ้าน เขาวางหานซิ่นเอาไว้บนเตียงก่อนที่จะพยายามสำรวจ…
เสื้อผ้าที่ฉีกขาดเพราะว่าโดนสายฟ้าผ่าจนไหม้
ร่างกายที่ดำคล้ำและเต็มไปด้วยาแฉกรรจ์ทั่วร่างกาย
กลิ่นไหม้ที่ลอยออกมาจากร่างกายเหมือนกับอะไรที่กำลังจะสุก
‘ นี่ข้าจะต้องมาเห็นหลานตนเองด่วนตายจากไปก่อนงั้นเหรอ ’ ท่านปู่ร้องไห้ออกมาไม่ยอมหยุดระหว่างที่กำลังตรวจสอบร่างกายหลานของตนเอง
เขาเอาหน้าของตนเองทาบไปที่หน้าอกของหานซิ่น เพื่อความหวังครั้งสุดท้าย
…ตุบ…ตุบ
!!!
“มันยังเต้นอยู่!!” ท่านปู่ยิ้มออกมาอย่างมีความหวัง หัวใจหลานของเขา มันยังไม่ยอมแพ้!!!
“ หลานปู่…เหตุใดเ้าถึงได้กระทำเหมือนดังเช่นคนบ้าเยี่ยงนั้น…” เขารีบเช็ดน้ำตาที่อาบอยู่ทั่วใบหน้า ก่อนที่จะรีบวิ่งฝ่าฝนออกไปอีกหน
.
.
.
3 วันผ่านไป…
“…ท่านชูช่าย…ข้าทำในสิ่งที่หมอจะสามารถทำได้แล้ว ที่เหลือก็แล้วแต่ฟ้าแล้ว ไม่รู้ว่าพวกเขาจะปราณีหรือไม่” ท่านหมอกระทำการรักษาหานซิ่น ตามความรู้ที่ตนเองมีมาตลอดทั้งวัน
เขาทายารักษาาแไหม้เกรียมตามจุดต่างๆ และเอาผ้าพันแผล พันไปทั่วตัวทั่วทั้งร่างกายเด็กที่เขารักษา หานซิ่นในตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับมัมมี่เลยสักนิด
เขาไม่อยากที่จะเชื่อว่าเด็กคนนี้จะยังมีชีวิตอยู่ แม้ว่าจะรอดชีวิตมาได้ แต่จะฟื้นขึ้นมาเมื่อไหร่ แม้แต่หมอเช่นตนเองก็ยังมิอาจรู้
“แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังมีความหวังอยู่ ถ้าเกิดอะไรขึ้น ท่านก็เดินมาตามหาข้าที่หมู่บ้านค้างเคียงเถอะ” ท่านหมอเก็บข้าวของเตรียมตัวที่จะจากไป
"ขอบคุณท่านหมอยี่มาก นี่เป็เงินก้อนสุดท้ายแล้ว ถ้าข้าขาดมันไป…ข้าก็คงจะตายเยี่ยงขอทานในไม่ช้าเป็แน่ แต่เพื่อรักษาหลานชายของข้าแล้วล่ะก็ ข้าไม่เคยเสียดายเลย…" ชูช่ายกอดถุงผ้าใบเล็กเอาไว้แน่น เขาค่อยๆยื่นออกไปให้ท่านหมอยี่ช้าๆ
"อืมม ไม่ต้องขอบคุณหรอก มันเป็หน้าที่ของหมอ ที่ต้องรักษาคนไข้อยู่แล้ว" ท่านหมอยี่ ยื่นมือเข้าไปเข้าไปรับถุงผ้าใบนั้นด้วยความยินดี
! ?
“…เอ่อ…ท่านชูช่าย…..”
“หืมม!”
“.…มือน่ะ…ปล่อยมือ…” ท่านหมอยี่พยายามออกแรง กระชากถุงเงินที่อยู่ในมือชูช่ายอย่างสุดฤทธิ์ แต่ชูช่ายก็กำมันเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อยซักกะที
!!!
ฟรึบ!
เฮ้อ~~
“ท่านชูช่าย แล้วเจอกันใหม่ ”ท่านหมอยี่รีบเก็บถุงเงินเอาไว้ในอกเสื้อ ก่อนที่จะเดินทางกลับหมู่บ้านของตนเองในทันที
“หานซิ่นเอ้ย…เ้าจะต้องไม่เป็อะไรนะ” ชูช่ายลูบหัวหานซิ่นอย่างอ่อนโยน เขาเดินออกไปข้างนอกเพื่อเตรียมทำงานอีกครั้ง
.
.
.
ติ๊ง!!!
จงเลือกในสิ่งที่คุณ้าค่ะ…
!! ??
‘เอ๊ะ! นี่ข้ากำลังนอนอยู่ที่ใดกัน เหตุใดมันถึงได้มืดมิดและน่ากลัวเยี่ยงนี้’ หานซิ่นรู้สึกตัวขึ้นมาอีกครั้ง แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่สามารถที่จะขยับร่างกาย หรือว่ามองเห็นอะไรได้เลย
คล้ายว่า ณ ที่แห่งนี้ จะมีก็เพียงแต่ความ โดดเดี่ยว ที่อยู่เป็เพื่อน
ติ๊ง!!!
จงเลือกในสิ่งที่คุณ้าค่ะ…
‘หรือว่า…นี่คือโลกเื้ัความตายที่ท่านพ่อเคยว่าให้ฟัง’ หานซิ่นนึกย้อนไปถึงเื่ราวที่ท่านเคยสอนและเล่าเื่
หานซิ่น เ้าจงจดเ้าเอาไว้ให้ตราตึง
ผู้ทำความดี หากตกน้ำย่อมไม่ไหล หากตกลงไปในกองไฟย่อมไม่ไหม้ ตอนยังมีชีวิตก็จะมีแต่ผู้คนจริงใจเดินเข้ามา ตอนที่เสียชีวิต ก็จะมีแต่ผู้คนที่เสียใจเพราะว่าไม่อยากที่จะจากลา โลกหลังความตายของคนดี จะมีแต่ผู้คนมารอต้อนรับ ขอบคุณที่ตอนมีชีวิตประสงค์กระทำแต่สิ่งถูก…
แต่ผู้ที่กระทำแต่ความชั่วช้า ต่อให้ตอนนี้พวกเขาจะมีความสุขล้นฟ้าอย่างมากมายล้นเหลือ แต่พวกเขาก็ไม่อาจที่จะหนีพ้นความตายไปได้ เมื่อพวกเขาตาย โลกหลังความตายของคนไม่ดี ก็จะเปิดประตูต้องรับพวกเขาเข้าไป พวกเขาทั้งหมดจะได้รับโทษวนเวียนอยู่อย่างนั้นนับร้อยนับพันปีไม่รู้จบ สุดแล้วแต่่ความผิดที่พวกเขากระทำเอาไว้….
‘ในตอนนั้น ท่านพ่อน่าจะอธิบายให้ข้าฟังมากกว่านี้ เพราะอย่างงี้ข้าเลยไม่รู้เลยว่า….’
ข้าในตอนนี้อยู่ที่โลกหลังความตายแบบใด…
ติ๊ง!!!
จงเลือกในสิ่งที่คุณ้าค่ะ…
‘เอ๊ะ!! นั่นมันเสียงอะไรน่ะั้แ่เมื่อกี้แล้ว…ท่านกำลังพูดคุยกับข้างั้นเหรอ? หรือว่าท่านเป็พวกคนจากโลกเื้ัความตาย ’ ถึงแม้ตอนนี้หานซิ่นจะล่องลอยและมิอาจที่จะขยับ แต่เขาก็ยังพยายามที่จะเขยื้อนใบหน้าเพื่อมองหาเ้าของเสียงผู้นั้น…
.
.
.
แต่ไม่ว่าหานซิ่นจะมองหา หรือว่าถามอะไรกลับไป เ้าของเสียงคนนั้นก็จะตอบกลับมาเป็แบบเดิมแบบนี้อยู่ทุกครั้ง มันวนเวียนอยู่แบบนั้นจนหานซิ่นเลิกให้ความสนใจมันในที่สุด
ติ๊ง!!!
จงเลือกในสิ่งที่คุณ้าค่ะ…
เห้อ~~
หานซิ่นรู้สึกรำคาญยิ่งนักกับเ้าของเสียง พูดซ้ำวนไปวนมาอยู่นั่น ไร้ความเกรงอกเกรงใจต่อผู้ฟังคนนี้เสียจริง
"เลือกในสิ่งที่้างั้นเหรอ! ตอนนี้เ้ายังจะ้าให้ข้าเลือกอะไรอีก! ข้าไม่ควรที่จะต้องมาตายแบบนี้เลยด้วยซ้ำ! ข้าเพียงแค่อยากที่จะอยู่ทำฟาร์มกับท่….-!!"
ติ๊ง!!
ทำฟาร์ม…ตื๊ด….ตื๊ด…
ระบบกำลังปรับสภาพให้เข้ากับความ้า…
ตัดความเป็ไปได้ที่ผู้ใช้ระบบ้าทิ้ง…
ตัดระบบ เทพ์ ทิ้ง (ตืด!!)
ตัดระบบ าาเหนือโลก ทิ้ง (ตืด!!)
ตัดระบบ เลเวละเืฟ้า ทิ้ง (ตืด!!)
!!!!!
ความมืดมิดที่อยู่โดยรอบเริ่มที่จะสั่นะเืไปมา มันค่อยๆสูญสลายลงไปเหมือนกับเศษกระจกที่แตกลงพื้น
“ฮ-เฮ้! นี่เ้ากำลังทำอะไรน่ะ!!” หานซิ่นรู้สึกว่ามันเริ่มที่จะไม่ใช่แล้ว นี่ตนเผลอไปพูดอะไรที่ดูไม่น่าฟังหรือเปล่านะ
ติ๊ง!
ทำการเปิด ระบบฟาร์ม สำเร็จ!…
ซ่อมแซมและเสริมแต่งส่วนต่างๆในร่างกาย สำเร็จ!
ระบบกำลังจะปลุกผู้ใช้ระบบใน 3 2 1…
ฮ๊า!!!!
พรึบ!!!
!!!???
‘นี่ข้ายังไม่ตายงั้นเหรอ?’ หานซิ่นสะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกครั้งบนเตียงนอน เขาตรวจสอบร่างกายที่มีแต่ผ้าพันแผล พร้อมกับยกมือขึ้นมานวดคลำใบหน้า
หานซิ่นถอดผ้าพันแผลที่พันอยู่ทั่วร่างกายออกจนหมด ซึ่งนั่นก็น่าแปลกที่บนร่างกายของหานซิ่นนั้นปกติดี าแฉกรรจ์ก่อนหน้านี้คล้ายว่าไม่เคยเกิด
‘ถ้าตอนนี้ข้าถือว่ายังอยู่ แล้วก่อนหน้านี้มันหมายความว่าอย่างไร ภายในโลกที่มืดมิดนั่น แล้วน้ำเสียงนั่นเป็ของใครกันแน่..’
ติ๊ง!!!
เสียงของฉันเองค่ะ…
“ อ๊าย!! ผี!!!! ”
ตุบ!
"โอ้ยย หลังข้า…." หานซิ่นสดุ้งโหยงตกลงจากบนเตียง…ก็ยังอยากที่จะกลัวผีต่อหรอกนะ แต่เจอแบบนี้มันก็กลัวต่อไม่ไหว
ติ๊ง!
ดูเหมือนว่าเ้าของระบบกำลังเข้าใจผิด ฉันเป็ระบบชื่อว่า อลิซ และผีไม่มีอยู่จริงค่ะ
ต่อไปนี้ฉันจะอยู่กับท่านและคอยช่วยเหลืออำนวยในสิ่งต่างๆ
ท่านสามารถสอบถามอลิซได้ในขอบเขตที่จำเป็…
???
?????
?????????
.
.
.
“…...เ้า…เอ่อ..อลิซ…เ้าเป็ใครกันแน่…” หานซิ่นตั้งสติอยู่พักใหญ่ ก่อนที่จะพูดกับเสียงที่ไร้ตัวตน
ติ๊ง!!!!
อลิซ ก็คือ อลิซ ค่ะ
“.….” (- _ - )
“…ไม่ใช่….ข้าหมายถึง ทำไมเ้าถึงได้มาอยู่ในหัวข้า พูดแต่สิ่งที่เข้าไม่เข้าใจเต็มไปหมด”
ติ๊ง!
อลิซลงมาจากสายฟ้าค่ะ เข้ามาตอนที่ผู้ใช้ระบบโดนฟ้าผ่าเมื่อ 3 วันก่อน
“…แล้ว”
แล้ว?
“…ไม่ใช่...ที่จะเล่ามีแค่นี้งั้นเหรอ…แบบ…ลงมาจากฟ้าฝ่าแค่นั้น ไม่มีอะไรที่ข้าควรรู้เพิ่ม?” หานซิ่นพยายามควบคุมอารมณ์ของตนเองไม่ให้ะเิ เ้าระบบอลิซนี่อาจจะ้าคำถามที่ชัดเจนมากกว่านี้
ติ๊ง!
ทำการค้นหาสิ่งที่ผู้ใช้ควรรู้….ตื๊ด…ตื๊ด…
พบสิ่งที่ผู้ใช้ควรรู้เกี่ยวกับระบบ XXX รายการ
เริ่มทำการถ่ายทอด…
วูบบ
!!!!
"เดี๋ยวนะๆ เ้ากำลังจะทำอะไ-..อ๊ากกกก" หานซิ่นเริ่มรู้สึกว่ามันไม่ใช่แล้ว เขากำลังที่จะสอบถามอลิซว่ามันกำลังเกิดอะไร แต่ดูเหมือนว่าเขาจะรู้แล้ว…
วูบบบบ
อ๊ากก
หานซิ่นยกมือขึ้นจับหัว พร้อมกับดิ้นรนไปมาด้วยความเ็ป เขารู้สึกว่าศีรษะของเขากำลังที่จะะเิ เพราะว่ามีอะไรบางอย่างที่ถูกถ่ายทอดเข้ามา
2K
