“เธอคือบทเรียนที่ผมยอมผิดศีล”

แพรดื่มไวน์จนหมดแก้ว

"ไวน์อร่อยมากเลยค่ะ"

ว่าแต่พี่กรเปนคนที่นี่หรือเปล่า? หรือเปนคน จังหวัดไหน?" แพรถามด้วยน้ำเสียงสดใส

พี่กรยิ้มกว้างขึ้นเมื่อเห็นแพรยกแก้วขึ้นจิบจนหมดแก้ว แล้วพี่ก็เทไวน์เพิ่มให้แพรช้า ๆ นิดเดียว ไม่ให้ล้น แต่พอให้แพรได้ลิ้มรสต่อ

“ดีใจที่แพรชอบครับ” เขาพูดเสียงนุ่ม หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ 

เขาจิบของตัวเองอีกนิด แล้ววางแก้วลง มองหน้าแพรตรง ๆ ด้วยสายตาอ่อนโยนแต่จริงจังนิด ๆ

“พี่เป็๲คนกรุงเทพฯ ค่ะ เกิดและโตที่นี่เลย

ครอบครัวอยู่แถวบางนา พ่อแม่ยังอยู่ด้วยกันทั้งคู่ พี่เป็๞ลูกคนเดียวเลยตอนเด็ก ๆ ค่อนข้างถูกตามใจนิดนึง แต่พอโตมาก็ออกมาอยู่คนเดียว๻ั้๫แ๻่เรียนปริญญาเอก

ส่วนตัวพี่ชอบอยู่กรุงเทพฯ เพราะมันคึกคัก มีอะไรให้ทำตลอดเวลา แต่บางทีก็เหงาเหมือนกันนะ... โดยเฉพาะตอนกลางคืนที่ไม่มีใครคุยด้วย”

เขาหยุดชั่วครู่ แล้วยิ้มมุมปาก

“ส่วนแพรล่ะครับ เป็๲คนจังหวัดไหน?

หรือเกิดที่นี่เหมือนพี่เลย

พี่อยากรู้จักแพรมากกว่านี้จริง ๆ นะ... ไม่ใช่แค่หน้าตา ชื่อ หรือที่ทำงาน แต่เป็๲เ๱ื่๵๹เล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้ด้วย”

เขาเอื้อมมือวางบนขอบโต๊ะใกล้แก้วไวน์ของแพร แต่ไม่ได้แตะมือแพร

“หรือแพรอยากเล่าอะไรเกี่ยวกับตัวเองก่อนก็ได้นะครับ

พี่ฟังเก่งมากคืนนี้เลย... ดื่มไวน์เพิ่มอีกสักแก้ว แล้วค่อยเล่ากันต่อก็ได้”

เขายกขวดไวน์ขึ้นเล็กน้อย รอให้แพรพยักหน้าหรือส่ายหน้า แล้วค่อยเทเพิ่มให้

บรรยากาศยังคงอบอุ่น ไฟประดับต้นไม้ส่องลงมาที่เดรสสีขาวของแพร ทำให้ลายดอกแดงดูเด่นขึ้น

แพรหันมองไปที่วิวแม่น้ำและบริเวณโดยรอบแล้วยิ้ม

"ร้านนี้บรรยากาศดีนะคะ"

พี่กรยิ้มกว้างขึ้นเมื่อได้ยินแพรชมร้าน แล้วยกแก้วไวน์ขึ้นจิบช้า ๆ ก่อนจะวางลง มองหน้าแพรตรง ๆ ด้วยสายตาที่ทั้งอบอุ่นและแอบขำตัวเองนิด ๆ

“ใช่เลยครับ บรรยากาศดีจริง ๆ พี่ชอบร้านแบบนี้แหละ... เงียบ ๆ ไม่วุ่นวาย แต่มีมุมส่วนตัวพอให้คุยกันได้ไม่ต้องเสียงดัง ดีใจที่แพรชอบเหมือนกัน”

แพรยิ้มรับแล้วบอกว่า

"ตัวหนูเองเป็๲คน จังหวัดแพงเพชรค่ะ เรียนจบ ก็ย้ายมาทำงานที่นี่เลย" แพรพูดเสร็จก็จิบไวน์ต่อเบาๆ

เขาพยักหน้าเบา ๆ เมื่อได้ยินเ๱ื่๵๹ภูมิลำเนาแพร

“กำแพงเพชรเหรอครับ... สวยนะ จังหวัดนั้นมีทุ่งนา วัดวาอารามเยอะเลย พี่เคยไปครั้งนึงตอนไปวิจัยภาคสนามสมัยเรียนโท จำได้ว่าอากาศดีมาก กินข้าวเหนียวมะม่วงอร่อยสุด ๆ แพรคิดถึงบ้านบ้างมั้ยครับ ตอนที่อยู่กรุงเทพฯ คนเดียวแบบนี้”

"คิดถึงค่ะ แพรนานๆจะกลับบ้านสักที..ว่าแต่พี่กรออกจะหล่อ ทำไมยังไม่มีแฟนละคะ?"

เขาหยุดชั่วครู่ แล้วหัวเราะในลำคอเบา ๆ เมื่อได้ยินคำถามสุดท้ายของแพร

“หล่อเหรอครับ... ขอบคุณมากนะที่ชม แต่พี่ว่ามันคงไม่ใช่เหตุผลทั้งหมดหรอกที่ยังไม่มีแฟน”

เขาเอนตัวพิงเก้าอี้เล็กน้อย มองออกไปวิวแม่น้ำครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองแพรอีกครั้ง เสียงทุ้มต่ำแต่จริงใจ

“จริง ๆ แล้วพี่ก็เคยคบๆมาบ้างนะครับ สมัยเรียนปริญญาเอกกับตอนเริ่มทำงานใหม่ ๆ แต่ส่วนใหญ่ก็จบลงเพราะไม่ตรงกันเ๱ื่๵๹เวลา เ๱ื่๵๹เป้าหมายชีวิต หรือบางทีก็แค่... รู้สึกว่ามันใช่จริง ๆ พี่เป็๲คนที่ถ้าไม่แน่ใจว่าจะให้ความสุขกับอีกฝ่ายได้จริง ๆ ก็ไม่กล้าผูกมัดใครไว้”

เขาจิบไวน์ แล้วพูดต่อเบา ๆ

“ส่วนที่ยังไม่มีแฟนตอนนี้... เพราะพี่เลือกที่จะรอคนที่ทำให้พี่รู้สึกว่า ‘คนนี้แหละ’ มากกว่าแค่ชอบผิวเผิน หรือแค่สนุกด้วยกันชั่วคราว พี่เคยบอกแพรแล้วไงครับ ว่า๻ั้๹แ๻่วันแรกที่เห็นแพร พี่ก็รู้สึกแบบนั้นเลย... มันไม่ใช่แค่หลงหน้าตา แต่มันเป็๲ความรู้สึกที่อยากดูแล อยากอยู่ข้าง ๆ อยากเห็นแพรมีความสุขทุกวัน”

พี่มองตาแพรตรง ๆ ยิ้มอ่อน ๆ แต่จริงจัง

“แล้วแพรล่ะครับ... ทำไมถึงยังไม่มีแฟนซะได้เนี่ย ทั้งที่แพรสวยขนาดนี้ น่ารักขนาดนี้ ทำงานเก่งอีกต่างหาก พี่แอบสงสัยมาตั้งนานแล้วนะ”

เขาหัวเราะเบา ๆ แล้วยกแก้วไวน์ขึ้นชี้เบา ๆ ทางแพร

“หรือแพรก็เหมือนพี่... รอคนที่ใช่จริง ๆ อยู่เหมือนกัน?”