ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

แผ่นที่แล้วแผ่นเล่า...
เมื่อมองแผ่นหินที่วางเกลื่อนพื้นอยู่ระหว่างต้นไม้โบราณซึ่งสูงตระหง่าน ก่อนที่ต้นไม้เหล่านี้จะเติบโตขึ้น สถานที่แห่งนี้น่าจะเป็นตลาดที่ปูด้วยหินในเมืองโบราณหลงฉวน (เมืองมังกรวสันต์โบราณ) การต่อสู้รุนแรงกำลังเกิดขึ้นในพื้นที่แห่งนี้
เสียงตะโกนและเสียงกรีดร้องดังขึ้นติดต่อกัน มีชายหนุ่มหญิงสาวกว่าสิบคนกำลังต่อสู้และวิ่งไปรอบ ๆ เงาดำรอบ ๆ ลอยอยู่ทั่วสถานที่ ราวกับว่ามันไร้น้ำหนักคล้ายภูติผี ดูเหมือนพวกเขาจะประมาทเกินไป “นี่คือวิญญาณพยาบาทหรือ?”หลังกำแพงหินที่พังทลายลงครึ่งหนึ่ง ดวงตาของถังฮวนเป็นประกายด้วยความประหลาดใจ มีวิญญาณพยาบาทมากกว่าร้อยดวงล้อมรอบผู้ฝึกยุทธวัยฉกรรจ์ ลักษณะของวิญญาณพยาบาทนั้นคล้ายคลึงกับมนุษย์มาก มีใบหน้าห้าส่วน (หมายถึง ตาสอง จมูกสอง ปากหนึ่ง) และแขนขาครบสี่ อย่างไรก็ตามร่างกายของมันไม่ได้ทำจากเนื้อและกระดูก แต่เป็นเพียงเงาจาง ๆ ที่ค่อนข้างโปร่งใส วิธีโจมตีของพวกมันค่อนข้างเรียบง่าย ส่วนใหญ่ใช้การตะครุบกัดและฉีก โหดเหี้ยมอำมหิตนัก นอกจากนี้ยังมีรัศมีที่เย็นและสลัวปล่อยออกมาจากร่างอยู่ตลอดเวลา แม้ว่าจะอยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตร ถังฮวนยังสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบเข้ากระดูกวิญญาณเหล่านี้มีพลังที่น่าสะพรึงกลัว ถังฮวนเห็นด้วยตาตนเองว่าวิญญาณพยาบาทถูกดาบผ่าครึ่ง แต่หลังจากนั้นทั้งสองซีกก็รวมตัวเข้าด้วยกัน เว้นแค่ร่างของมันที่เบากว่าเดิมเล็กน้อย และดูเหมือนจะไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรเลย ถังฮวนขมวดคิ้ว วิญญาณพยาบาทประเภทนี้ไม่ใช่จัดการได้โดยง่ายดาย เมื่อถูกพวกมันจำนวนมากมันโอบล้อมเป็นการยากที่จะหลบหนีได้ "อ๊าๆๆๆๆๆ!"
ทันใดนั้นมีเสียงกรีดร้องที่น่าเศร้าและน่าสังเวชดังขึ้นท่ามกลางกลุ่มคนชายหนุ่มคนหนึ่งถูกจับยึดแขนขาทั้งสี่และฉีกออกจากกันโดยวิญญาณพยาบาทสองสามตัว หนึ่งในนั้นคือวิญญาณพยาบาทตัวผอมบางที่ว่องไวที่สุดทันใดนั้น มันได้กลายเป็นแสงสีดำแล้วหมุนเข้าไปในหัวของชายหนุ่ม หลังจากนั้นไม่นานวิญญาณพยาบาทคอยปรากฏกายขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่เพียงแต่ร่างกายของมันจะแข็งขึ้นเล็กน้อย แต่ยังมีแสงสีแดงเป็นประกายในดวงตา “เป็นไปได้หรือไม่ที่วิญญาณพยาบาทนี้สามารถเพิ่มประสิทธิภาพตัวเองโดยการกินวิญญาณของผู้อื่น?” เมื่อเห็นเช่นนั้นถังฮวนเริ่มสนใจขึ้นมาบ้าง “หลงเฮงตายแล้ว หวังจื่อตายแล้ว หลูเจี้ยนก็ตายแล้ว…”“มันจบแล้ว...พวกเราทุกคนจะต้องตายที่นี่!”“ข้าไม่อยากตาย ไม่อยากตาย!”“ช่ะ... ช่วยด้วย... ““ใครก็ได้ช่วยข้าที ข้าจะให้ห้าล้านเหรียญทอง!”"..." ท่าทางน่าสังเวชของชายหนุ่มที่กลัวความตายทำให้กลุ่มชายหญิงล้วนกลัวจนแทบจะทนไม่ไหวอีกต่อไป พวกเขาร้องไห้ออกมาด้วยความหวาดกลัว "ไอ้พวกขี้ขลาด! ถ้าพวกมันตายจะกลายเป็นอย่างนั้น! จะกลัวอะไร ทำไมต้องร้องครวญครางเหมือนผีด้วย ยังมีวิญญาณพยาบาทที่นี่ไม่มากพอรึไง?"เสียงก่นด่าดังขึ้นทันที ถังฮวนตกใจเสียงนั้นรู้สึกว่าคุ้นหูอย่างยิ่ง เขาจึงมองไปทางต้นเสียงโดยไม่รู้ตัว
“กู้หยิง?”
ทันใดนั้นมู่เหยียนถึงกับอ้าปากค้าง ขณะที่ความประหลาดใจฉายผ่านดวงตาของถังฮวน ห่างออกไปหลายสิบเมตร ชายกำยำถือดาบสีแดงปรากฏตัวจากด้านหลังต้นไม้ใหญ่
เขาสูงมากกว่าสองเมตร ใบหน้าคมสันและกระจ่างใส อีกทั้งร่างกายที่แข็งแรงและกำยำ เขาคือ กู้หยิงนั่นเอง ก่อนหน้านี้ถังฮวนเห็นร่างหนึ่งแต่มองไม่ค่อยชัดนักอยู่หลังต้นไม้ แต่ไม่คาดคิดเลยว่าจะเป็นเขา ถังฮวนจำได้ว่ากู้หยิงเคยพูด ว่าพวกเขาจะกลับไปที่ทวีปหรงเหย้าทันทีหลังจากจบภารกิจแต่กู้เฟยและถังซี กลับไม่ได้อยู่ท่ามกลางผู้คนเหล่านั้น
"ให้ตายเถอะคราวนี้โดนหนักจนเละจริง ๆ!" ภายใต้การโจมตีที่บ้าดีเดือดของกลุ่มวิญญาณพยาบาท กู้หยิงและผู้คนมากกว่าสิบคนถูกอันตรายล้อมรอบ ในช่วงเวลาสั้น ๆ มีอีกหลายคนได้รับบาดเจ็บจากวิญญาณพยาบาทแล้ว ณ จุดนี้นอกเหนือจากกู้หยิงและคนอื่น ๆ อีกสองสามคนที่ยังคงต่อสู้อย่างสุดชีวิตไปพร้อมกัน พวกคนที่เหลือล้วนมีสีหน้าสิ้นหวัง กู้หยิงสะบัดดาบใหญ่ในมืออย่างแรง บีบบังคับให้วิญญาณพยาบาทเจ็ดถึงแปดตนถอยหนีห่าง อย่างไรก็ตามเขากำลังยิ้มอย่างขมขื่น หลังจากถูกวิญญาณพยาบาทไล่ล่ามาตลอดจนถึงจุดนี้ ปราณแท้ในแทบจะหมด เรียกได้ว่าจะทนไม่ไหวอีกแล้ว ในช่วงแรกมีคนในกลุ่มเพียงสามสิบคน หากสามารถทำงานและต่อสู้ร่วมกันทั้งหมดจะมีโอกาสหลบหนีสูง น่าเสียดายที่หลังจากเผชิญหน้ากับกลุ่มคนงี่เง่าในตอนแรก ต่างหวาดระแวงกันเอง อีกมั้งรักตัวกลัวตาย หวงแหนชีวิตปานทองคำ เมื่อเวลาผ่านไปจำนวนคนเริ่มน้อยลง ไม่ว่าพวกเขาจะต่อสู้อย่างหนักเพียงใดก็มีเพียงความตายเท่านั้นที่รออยู่
“ตูม!” เมื่อดาบของกู้หยิงฟันออกไปมันปะทะกับกรงเล็บอย่างจังจนแทบจะหลุดออกจากมือ แม้ว่าจะจับด้ามดาบไว้แน่นแต่เขาก็เซและล้มลงบนพื้นอย่างแรง กลุ่มวิญญาณพยาบาทจะไม่พลาดโอกาสเช่นนี้
"มันจบแล้ว!" แม้ว่ากู้หยิงจะไม่เต็มใจอย่างยิ่ง แต่ยังคงหลับตาลง เขาจินตนาการได้แล้วว่าชะตากรรมแบบไหนจะเกิดขึ้นกับตน มั่นใจว่าตัวเองจะต้องถูกฉีกออกเป็นชิ้น ๆ โดยวิญญาณพยาบาทหลายตัว เช่นเดียวกับผู้ฝึกยุทธ์ที่เสียชีวิตไปก่อนหน้านี้แน่ อย่างไรก็ตาม ครู่ต่อมากลับไม่ปรากฏภาพร่างของเขาที่ถูกฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย แต่มีความร้อนที่น่าสะพรึงกลัวพัดเข้ามาจากด้านข้างแล้วห่อหุ้มเขาไว้ข้างใน ทันใดนั้นร่างกายเริ่มเปียกเหงื่อโชกราวว่าร่างใกล้จะมอดไหม้ หลังจากนั้นค่อยได้ยินเสียงกรีดร้องของวิญญาณพยาบาทที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
"เกิดอะไรขึ้น?" ทันใดนั้นกู้หยิงพลันลืมตาขึ้น และสิ่งแรกที่มองเห็นคือหอกยาวหลากสี หอกตั้งอยู่ที่นั่นและดูเป็นสีเขียวเหมือนกระแสน้ำที่เพิ่มขึ้นอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ในขณะที่หัวหอกเป็นเหมือนเหล็กแดงร้อนฉ่า .หอกชี้ไปตำแหน่งใดวิญญาณพยาบาทจะถอยร่นไป ความหนาวเย็นที่เติมเต็มพื้นที่เล็ก ๆ นี้หายไปแล้ว
กู้หยิงเหลือบมองไปทั่วหอกอย่างรวดเร็ว และทันทีที่เห็นเจ้าของหอกเป็นชายหนุ่มในชุดสีดำรูปร่างสูงเพรียว ใบหน้าบอบบางและน่ารัก มีสัมภาระขนาดใหญ่มัดไว้บนหลังของเขา "ถัง…"
กู้หยิงแทบไม่อยากจะเชื่อสายตา ทันทีที่เขาเห็นใบหน้าของชายหนุ่มจึงเอ่ยปากออกมาโดยไม่รู้ตัว แต่เมื่อเสียงนั้นเข้าสู่ลำคอเหมือนว่าจะนึกอะไรบางอย่างได้จึงกลืนคำพูดนั้นกลับลงไป ผู้ที่มาคือถังฮวน!กู้หยิงไม่เคยคิดเลยว่าถังฮวนจะปรากฏตัวในช่วงเวลาวิกฤตที่สุดและช่วยชีวิตเขาจากเงื้อมมือของวิญญาณพยาบาทไว้ “หวืดด!”ถังฮวนก้าวไปอย่างรวดเร็วเหมือนกำลังบินผ่านหน้ากู้หยิง หอกมังกรฟีนิกซ์ในมือพุ่งออกมาราวกับลำแสง วิญญาณพยาบาทที่ช้าที่สุดโดยรอบถูกจู่โจมด้วยปลายหอกสีแดงแทงทะลุ แผดเผา ความร้อนระอุปะทุขึ้นทันที
"อ๊า!" ร่างวิญญาณพยาบาทบิดไปมาและถอยร่นอย่างรวดเร็วพร้อมกับเสียงกรีดร้องเสียงแหลม เสียงนี้มีพลังทะลุทะลวงไม่น้อย ไม่เพียงแต่ดูเหมือนว่าจะสามารถทะลุแก้วหูได้ แต่ยังสามารถเจาะลึกเข้าไปในจิตวิญญาณได้อีกด้วยทำให้วิญญาณผู้คนสั่นสะท้าน

-โปรดติดตามบทต่อไป-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 198 ความช่วยเหลือ!

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 198 ความช่วยเหลือ!

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้