Level up ไปกับระบบวิเศษ 【จบ】

        กลางดึก ชั้นบนสุดของบ้านพักตากอากาศภูเขาชิงอวิ๋น

        ซูฮ่าวนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นพร้อมกับโคจรวิชาชิงแสงนำพลังอย่างต่อเนื่อง

        แสงจิตวิญญาณเจินชี่ไหลเข้าสู่ภายในร่างกายอย่างไม่ขาดช่วงภายใต้การควบคุมของเขาแสงจิตวิญญาณเจินชี่เหล่านี้จะไหลผ่านเส้นลมปราณอย่างเป็นระเบียบจากนั้นก็เข้าสู่ตันเถียน และโคจรอยู่ภายในตันเถียนซ้ำแล้วซ้ำเล่า

        หนึ่งนาที…

        ห้านาที…

        ครึ่งชั่วโมง…

        หนึ่งชั่วโมง…

        จำนวนแสงจิตวิญญาณเจินชี่ที่หลั่งไหลเข้ามาในร่างกายซูฮ่าวมีจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆทำให้ตันเถียนของเขาสั่นสะท้าน และขยายตัวอย่างบ้าคลั่ง

        ในขณะเดียวกัน การฝึกฝนเทวจิตภายในความคิดก็เริ่มต้นขึ้นพร้อมกัน 

        ทะเลจิตใต้สำนึกในสมองของซูฮ่าวเพิ่มขนาดมากขึ้นเส้นจิตวิญญาณปรากฏขึ้นอย่างเชื่องช้าและผสานเกี่ยวพันกันเหมือนกับจะวาดอะไรบางอย่างออกมา 

        แต่ละวินาที แต่ละนาทีผ่านไปแสงจันทร์อันสุขสกาวลอยค้างอยู่กลางอากาศยามค่ำคืน 

        สายลมพัดผ่าน ทำให้มีเสียงซอกแซกจากใบไม้กระทบกันดังขึ้นกอปรกับเสียงแมลงหวีดร้อง เหมือนดนตรีขับขานยามดึก

        วินาทีต่อมาสภาพแวดล้อมโดยรอบบ้านพักตากอากาศภูเขาชิงอวิ๋นก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างกะทันหัน 

        พลังวิญญาณฟ้าดินรอบข้างเปลี่ยนแปลงไปในทันที รุ้งยาวพาดผ่านกระแสเสียงท่วมท้น

        เมื่อมองจากภายนอก เหมือนว่าที่ยอดเขาชิงอวิ๋นน่าจะมีพายุทอร์นาโดกระแสลมจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังหมุนผ่านอย่างรวดเร็ว 

        “ฟิ้วๆ ๆ … ”

        พลังฟ้าดินระเบิดขึ้นจนทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงที่รุนแรงเดิมทีมันเป็นเพียงแค่สายลมที่พัดอย่างเอื่อยเฉื่อย แต่เพียงครู่เดียวก็กลายเป็นพายุเฮอริเคนแล้วฝุ่นและเศษหินที่อยู่โดยรอบพัดคลุ้งขึ้นมาอย่างไม่ได้ตั้งใจสถานการณ์เช่นนี้ทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดกลัวมาก 

        คฤหาสน์แห่งหนึ่งที่อยู่เชิงเขาชิงอวิ๋นปรมาจารย์ติงและชายสวมชุดคลุมยาวที่เฉินไห่คั่วเชิญมาต่างเบิกตากว้างแล้วจ้องมองไปที่ยอดเขาชิงอวิ๋น พร้อมกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเคร่งเครียด 

        ในฐานะที่เขาเป็นผู้แข็งแกร่งระดับเซียนเทียนขั้นปลายเขาสามารถสัมผัสได้ถึงลมปราณอันทรงพลังที่แผ่ออกมาจากยอดเขาชิงอวิ๋น 

        มีคนกำลังจะผ่านทะลวงด่าน!

        อีกทั้งไม่ใช่ด่านธรรมดา!

        ความแข็งแกร่งระดับนี้ พวกเขาทั้งสองคนร่วมมือกันก็ยังยากที่จะต่อกร! 

        “คนที่อยู่บนยอดเขาชิงอวิ๋นนั้นจะแข็งแกร่งระดับไหนกัน?” ทั้งสองคนมองหน้ากัน ในแววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความตกใจ 

        อีกด้านหนึ่ง การเคลื่อนไหวของซูฮ่าวก็รุนแรงยิ่งขึ้นเรื่อยๆ

        ในตอนแรกแสงจิตวิญญาณเจินชี่จากจักรวาลหลั่งไหลเข้ามาภายในร่างกายจากทางเหนือศีรษะทางเดียว

        ต่อมาเมื่อซูฮ่าวคุ้นเคยกับการเปลี่ยนแปลงที่ต่อเนื่องแล้วแสงจิตวิญญาณเจินชี่จึงไม่ได้เข้ามาทางเหนือศีรษะเพียงทางเดียวเท่านั้นแต่ไหลเข้ามาจากแขนขาทั้งสองข้างของเขาด้วย

        แสงจิตวิญญาณเจินชี่ในร่างกายซูฮ่าวมีจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆความเร็วในการขยายตัวของตันเถียนก็เพิ่มสูงขึ้น

        สามชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็วแสงจิตวิญญาณเจินชี่เข้ามาภายในร่างกายของซูฮ่าวจากหลายทิศทางในที่สุดมันก็สามารถเชื่อมโยงต่อกันได้ และเชื่อมเป็นเส้นเดียวกันจากในตอนแรกเป็นเพียงเส้นฝอย แต่ต่อมาก็รวมกันเป็นกลุ่มก้อน

        กระบวนการทั้งหมดนี้เหมือนกับการสร้างสะพานลำเลียงให้แสงจิตวิญญาณเจินชี่เดินทางเข้าสู่ตันเถียน

        “ฟิ้วๆ ๆ … ”

        แสงจิตวิญญาณเจินชี่โคจรและสะสมอยู่ภายในตันเถียนของซูฮ่าวและตันเถียนนั้นก็มีขนาดใหญ่มากขึ้นเรื่อยๆ เหมือนกับลูกโป่งที่เหี่ยวเฉาค่อยๆ พองตัวขึ้นมา 

        แต่พลังวิญญาณที่อยู่เหนือศีรษะของเขาก็ยังพุ่งเข้าใส่ร่างกายของเขาอย่างบ้าคลั่ง

        ซูฮ่าวใบหน้าซีดขาวขึ้นมาทันที ใบไม้ต้นหญ้าที่ปลิวอยู่โดยรอบถูกดูดเข้าไปอย่างไร้ความปรานี

        มีบางครั้งที่ลมปราณเหล่านั้นสูญเสียการควบคุม แล้วดีดออกมาอย่างไร้ทิศทางพลังเหล่านั้นยิ่งใหญ่มากจนสามารถตัดต้นไม้อายุหลายสิบปีได้ในทันที

        “โอกาสในการทะลวงด่านมาถึงแล้ว!” ซูฮ่าวขมวดคิ้วขึ้นกัดฟันกรอด แสงจิตวิญญาณเจินชี่และพลังวิญญาณจากค่ายกลผนึกวิญญาณผสานเข้าด้วยกันจนกลายเป็นพลังปราณจำนวนมาก และถ่ายเทเข้าสู่ตันเถียนทันที

        “ตู้ม!”

        ทันใดนั้นเอง ใบหน้าของซูฮ่าวก็บิดเบี้ยวกระแสลมที่ไม่สามารถควบคุมได้กระเด็นกระดอนออกไปทุกทิศทุกทางแทบจะทำให้ต้นไม้ใบหญ้าที่อยู่บริเวณโดยรอบถูกทำลายไปจนหมด 

        แม้กระทั่งชั้นบนสุดก็เริ่มมีรอยแตกร้าวเหมือนใยแมงมุมปรากฏขึ้น

        เขาอดทนต่อความเจ็บปวดในการโคจรลมปราณซูฮ่าวควบคุมลมปราณภายในร่างกายให้โคจรตามเส้นลมปราณเริ่นตูและโคจรจุลจักรวาลหนึ่งรอบ

        จากนั้นก็โคจรลมปราณผ่านเส้นลมปราณอื่นๆ ยกเว้นเส้นลมปราณเริ่นตูและโคจรมหาจักรวาลหนึ่งรอบ

        และทำตามขั้นตอนข้างต้นซ้ำไปมา

        สองรอบ…

        ห้ารอบ…

        สิบรอบ…

        ยี่สิบรอบ…

        ยิ่งโคจรพลังลมปราณมากเท่าไรโอกาสในการก้าวข้ามสู่เซียนเทียนขั้นปลายก็เพิ่มมากขึ้นเท่านั้น

        นักรบโบราณที่สามารถโคจรได้มากกว่าร้อยรอบจะถูกขนานนามว่า ยอดฝีมือ

        มากกว่าสองร้อยรอบจะถูกขนานนามว่า อัจฉริยะ 

        มากกว่าห้าร้อยรอบจะถูกขนานนามว่า อัจฉริยะเหนือโลก

        แต่ซูฮ่าวได้ก้าวข้ามขีดจำกัดนั้นไปแล้ว ภายในระยะเวลาสั้นๆ เพียงสิบนาทีเขาโคจรมหาจักรวาลได้ถึงหกร้อยรอบ

        แต่มันยังไม่จบ ฉวยโอกาสตอนที่ลมปราณยังผสานกับตันเถียนไม่สมบูรณ์ซูฮ่าวก็เพิ่มความเร็วในการโคจรมหาจักรวาลเพิ่มขึ้นอีก

        ก่อนหน้านี้เขาโคจรหนึ่งรอบ แต่ตอนนี้เขาใช้เวลาเท่าเดิมแต่สามารถโคจรได้สองรอบ

        ตอนที่เขาสามารถโคจรได้หนึ่งพันรอบ ปรากฏการณ์ของฟ้าดินก็จางหายไปความเคลื่อนไหวทั้งหมดกลับคืนสู่ความเงียบสงบ

        แต่ในทางกลับกันภายในร่างกายของซูฮ่าวที่เพิ่งโคจรเจินหยวนได้ครบหนึ่งพันรอบเขากลับรู้สึกเหมือนมหาสมุทรและแม่น้ำทุกสายหดรวมตัวอยู่ในตันเถียนของเขา และสายน้ำเหล่านั้นได้ผสานเข้ากับเจินหยวน

        ในตอนนั้นดวงตาที่ปิดสนิทของซูฮ่าวก็ลืมขึ้น แสงไฟส่องประกายจากดวงตาเหมือนสามารถขจัดความมืดมิดได้ทั้งหมด 

        “ในที่สุดก็อยู่ในระดับเซียนเทียนขั้นปลายแล้ว เร็วกว่าที่คาดไว้หนึ่งก้าวแต่มันก็ไม่ง่ายดายเลยจริงๆ !” ซูฮ่าวลุกขึ้นยืนแล้วถอนหายใจออกมายาวๆ 

        หลังจากที่เขาผ่อนคลายไปแล้วเล็กน้อยเขาก็ได้ยินเสียงแตกระแหงดังลั่นจากภายในร่างกายเสียงนั้นเหมือนกับเสียงของถั่วทอด

        หากมีคนอื่นยืนอยู่ในที่แห่งนี้ด้วย พวกเขาก็จะต้องตกใจที่บนร่างกายของซูฮ่าวในตอนนี้ถูกปกคลุมไปด้วยม่านพลังลมปราณอันบางเบา

        หมอกในช่วงตีห้า หกโมงเช้ากระจายไปทั่วบริเวณแต่หากเมื่อเข้าใกล้ร่างกายของซูฮ่าวหมอกเหล่านั้นที่ปะทะกับม่านพลังเจินหยวนก็จะระเหยกลายเป็นไอน้ำในทันที

        “ขอลองดูหน่อยว่า พลังของเซียนเทียนขั้นปลายนั้นจะเป็นอย่างไร” สายตาของซูฮ่าวมองไปยังก้อนหินก้อนหนึ่งที่อยู่ห่างออกไปในระยะสิบเมตรจากนั้นเขาก็ยกมือขึ้น 

        พลังแห่งความมืดรวมตัวกันอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะกลายเป็นใบมีดอันแหลมคมแล้วพุ่งตัวออกไปฟันหินก้อนนั้น

        “แกรก!”

        หินก้อนนั้นถูกแบ่งออกเป็นสองส่วนทันทีเศษของก้อนหินกระจัดกระจายออกไปตามพื้น

        “ความแหลมคมของพลังแห่งความมืดนั้นไม่ธรรมดาเลยความแข็งแกร่งของเซียนเทียนขั้นปลายนั้นน่าหวาดกลัวจริงๆ ” เมื่อมองไปยังก้อนหินที่ถูกพลังแห่งความมืดตัด ซูฮ่าวก็พยักหน้าขึ้นลง

        ตอนที่เขาก้าวเข้าสู่ระดับเซียนเทียนในครั้งแรกเขาไม่สามารถโจมตีด้วยแรงทั้งหมดได้แต่ตอนนี้เขาสามารถใช้พลังแห่งความมืดได้ตามใจชอบและคาดไม่ถึงว่าจะทำให้เกิดพลังที่รุนแรงเช่นนี้ขึ้นมาได้ซึ่งมันเป็นเรื่องที่น่ายินดีจริงๆ 

        แต่เรื่องที่น่าสนใจก็คือ ขณะที่เขาเลื่อนขั้นสู่ระดับเซียนเทียนขั้นปลายการฝึกฝนเทวจิตของเขานั้นก็อยู่ในระดับสูงสุดแล้วเขาสามารถเหาะเหินเดินอากาศโดยไม่มีแรงกดดันใดๆเพียงแค่ใช้ความคิดก็สามารถตรวจจับสิ่งมีชีวิตที่อยู่ในรัศมียี่สิบเมตรได้ 

        “เกรงว่าเมื่ออยู่ในระดับเซียนเทียนขั้นสูงสุด การฝึกฝนเทวจิตน่าจะอยู่ในระดับสมบูรณ์เมื่อถึงตอนนั้นน่าจะสามารถบินบนท้องฟ้าได้เหมือนนก” ซูฮ่าวสูดลมหายใจเข้าลึกๆเพียงแค่ชั่วพริบตาเดียวเขาก็เข้ามาอยู่ในของห้องนอนใหญ่ของบ้านพักตากอากาศแล้ว

        หากสังเกตดีๆจะพบว่าใต้ฝ่าเท้าของเขานั้นมีระลอกคลื่นที่คล้ายมีคล้ายไม่มีอยู่ ร่างกายของเขาวูบไหวแต่กลับไม่ได้จมดิ่ง ร่างทั้งร่างเหมือนลอยคว้างอยู่กลางอากาศ 

        เมื่อมองดูนาฬิกาก็พบว่าตอนนี้เป็นเวลาเจ็ดโมงเช้าแล้วซูฮ่าวชะงักไปแล้วเดินเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ 

        จากนั้นเขาก็กระโดดลงมาจากภูเขาเหมือนบินได้

        ด้วยความแข็งแกร่งของเขาในตอนนี้เพียงแค่การสะกิดปลายเท้าเล็กน้อยก็สามารถบินได้ในระยะห้าถึงหกเมตรและความเร็วเหนือกว่ารถยนต์เล็กน้อย 

        เขาใช้เวลาประมาณสิบห้านาทีก็มาอยู่ที่บ้านของเฉาหงเต้าแล้ว

        ตอนนี้เฉาหงเต้านั่งอยู่บนรถกำลังเตรียมตัวจะออกจากบ้าน ในมือของเขาถือเอกสารและบัญชีที่ซูฮ่าวมอบให้เมื่อวานนี้ 

        “ฟิ้ว!”

        ตอนนั้นเขาสัมผัสได้ถึงสายลมที่พัดผ่านในตอนที่เขาได้สติกลับคืนมาอีกครั้ง เขาก็พบว่าที่นั่งข้างคนขับมีเงาร่างของคนคนหนึ่งนั่งอยู่ก่อนแล้ว 

        “ผู้อำนวยการเฉา อรุณสวัสดิ์ครับ” ซูฮ่าวมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตกใจของเฉาหงเต้าแล้วพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม 

        เฉาหงเต้าพูดอย่างตกตะลึงว่า “คุณซูฮ่าว คุณ… คุณมาได้อย่างไรครับ?”

        ก่อนหน้านี้เขาไม่เห็นใครที่อยู่ในบริเวณใกล้เคียงเลยแต่ภายในชั่วพริบตาเดียวซูฮ่าวก็เข้ามาอยู่ในรถของเขาอย่างกะทันหัน

        “วิธีพิเศษน่ะครับ ฉันขอไม่บอกคุณนะคุณอาจจะเข้าใจว่ามันเป็นวิชาตัวเบาก็ได้” ซูฮ่าวหัวเราะแล้วพูดขึ้นว่า “ผู้อำนวยการเฉา ให้ฉันติดตามการจับกุมของคุณในวันนี้ด้วยเถอะครับวางใจได้เลย ฉันไม่แย่งความดีความชอบของคุณแน่นอน ฉันแค่อยากเห็นสีหน้าสิ้นหวังของใครบางคน” 

        เมื่อเห็นรอยยิ้มที่อันตรายของซูฮ่าว ร่างกายของเฉาหงเต้าก็สั่นสะท้านอย่างอดไม่ได้

        ครั้งนี้หลินอีหลุนได้ล่วงเกินคนที่ไม่ควรล่วงเกินแล้ว!

        แน่นอนว่าเขาไม่ปฏิเสธคำขอของซูฮ่าวอยู่แล้วเขาจึงขับรถไปที่คณะกรรมาธิการสอบวินัยทันที

        หลังจากที่ยื่นเอกสารและบัญชีไปแล้วทั่วทั้งคณะกรรมาธิการสอบวินัยก็เหมือนเกิดแผ่นดินไหวขึ้นรูม่านตาของเลขาธิการสอบวินัยหดเล็กลงทันที และรีบส่งหลักฐานไปที่สถานีตำรวจทุกแห่งสั่งให้จับกุมคนร้ายมาโดยเร็วที่สุด 

        เฉาหงเต้าและซูฮ่าวเรียกรถตำรวจหลายคันให้ไปที่โรงพยาบาลกลางไห่เป่ย

        ตอนนี้หลินอีหลุนนอนอยู่บนเตียงในห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลกลางไห่เป่ย ใบหน้าของเขาซีดขาวไร้เลือด ดวงตาหลุบต่ำ ร่างกายไร้เรี่ยวแรงเหมือนกับผู้ป่วยระยะสุดท้าย 

        ด้านข้างของเขานั้นมีหมอหลายคนและแม่เลี้ยงของเขายืนอยู่

        ด้านหน้าของหมอหลายคน มีชายวัยกลางคนคนหนึ่งสวมชุดสูทยืนอยู่

        ซึ่งคนคนนี้ก็คือ หลินฝูซิน พ่อของหลินอีหลุน!

        บริษัทหลินชื่อที่เขาเป็นคนบริหารนั้นอยู่ในสิบอันดับบริษัทชั้นนำของไห่เป่ยและด้วยความช่วยเหลือของเขากลุ่มบริษัทหลินชื่อจึงสามารถอยู่ในสามอันดับชั้นนำของฉวนโจวได้

        เมื่อคืนนี้เขาได้รับโทรศัพท์จากภรรยาบอกว่า หลินอีหลุนมีอาการผิดปกติทางร่างกายอาเจียนเป็นเลือดอย่างกะทันหัน และถูกส่งมายังโรงพยาบาลกลางไห่เป่ย

        หลังจากที่เขาทำงานเสร็จเขาก็รีบมาที่โรงพยาบาลเพื่อมาดูอาการของหลินอีหลุนทันที

        “หมอจาง ลูกชายของฉันเป็นอะไรกันแน่?”

        “คุณหลิน พวกเราตรวจร่างกายของคุณชายหลินแล้วพบว่าในร่างกายของเขานั้นมีไอเย็นพลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุเพราะสิ่งนั้นจึงทำให้ร่างกายของคุณชายหลินเกิดปัญหาหลายอย่าง” หัวหน้าแผนกห้องฉุกเฉินดันแว่นขึ้น แล้วพูดด้วยเสียงเคร่งเครียด

        “แต่ว่าวางใจได้เลยครับ พวกเราได้ควบคุมไอเย็นภายในร่างกายของคุณชายหลินเอาไว้แล้วขอเพียงแค่ให้คุณชายหลินทำใจให้สงบ ควบคุมอารมณ์ ไอเย็นเหล่านี้ก็จะไม่ถูกกระตุ้น”

        “ต่อจากนี้ พวกเราจะทำการรักษาอย่างเป็นระบบ โอกาสในการฟื้นตัวก็มีสูงมากเพียงแต่จำเป็นต้องใช้เวลา”

        หลินฝูซินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วพยักหน้า “โอเคครับลำบากหมอจางแล้ว!”

        “ไม่เป็นไรครับ ผมยังต้องตรวจคนไข้คนอื่นๆ ในห้องฉุกเฉินอีกดังนั้นขอตัวก่อนนะครับ” หมอจางยกมือขึ้นแล้วเดินออกจากห้องผู้ป่วยไปพร้อมกับกลุ่มแพทย์ 

        พวกเขาเพิ่งเดินออกไป หลินอีหลุนก็ได้สติขึ้นมา 

        หลินฝูซินรีบเดินเข้าไปหา แล้วถามอย่างเป็นห่วงว่า “ลูกชาย เป็นอย่างไรบ้าง?”

        “ไม่เป็นไรครับ… ” หลินอีหลุนฝืนยิ้มออกมาท่าทางอ่อนแรงมาก 

        “เมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้น ทำไมลูกถึงเป็นอย่างนี้ได้?”

        หลินอีหลุนหัวเราะออกมาอย่างขื่นขม “ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกัน…”

        แน่นอนว่าเขาไม่สามารถพูดเรื่องที่เขากับภรรยา (แม่เลี้ยง)ของหลินฝูซินเข้าฉากพลิกฟ้าคว้าฝน แต่เขารู้ดีว่าเขาไม่มีทางป่วยเพราะทำเรื่องเหล่านั้นแน่นอน

        หลินฝูซินขมวดคิ้วขึ้น เหมือนกำลังจะพูดอะไรบางอย่างแต่ประตูห้องผู้ป่วยหนักก็ถูกเปิดขึ้นมาอย่างกะทันหัน 

        เฉาหงเต้าและซูฮ่าวเดินเข้ามาด้านหลังของพวกเขายังมีนายตำรวจอีกหลายนายด้วย 

        “ซูฮ่าว?” แววตาของหลินอีหลุนเย็นยะเยือกขึ้นใบหน้าของเขามีน้ำค้างแข็งปกคลุม เขาพูดขึ้นเสียงเย็นว่า “มีอะไร? เมื่อวานถูกไป๋เหวินหลิงตบหน้าไปวันนี้ก็เลยจะมาระบายอารมณ์กับฉันหรือ?”

        ซูฮ่าวส่ายหน้าอย่างเขินอาย “ไม่ๆคุณชายหลินเข้าใจผิดแล้ว ฉันมาที่นี่เพื่อมามอบความอบอุ่นให้คุณเท่านั้น”

        “หมายความว่าอย่างไร?” ในแววตาของหลินอีหลุนมีประกายคมกริบ

        ซูฮ่าวไม่พูดไม่จา แต่หันไปมองทางเฉาหงเต้าที่อยู่ด้านข้าง 

        เฉาหงเต้าดีดนิ้วนายตำรวจที่อยู่ด้านหลังคนหนึ่งก็หยิบหมายจับออกมาในทันที 

        “หลินอีหลุน คุณถูกจับกุมแล้ว!”