บรรยากาศในห้องพักพนักงานขับรถยังคงดำเนินไปอย่างเป็ปกติ หลังบทสนทนาเื่ “กลุ่มรับจ้างของเสือ” จบลง หลายคนยังคงนั่งคุยกันเงียบๆ พลางมองจอมอนิเตอร์รอคำสั่งจากภายในงาน แต่แล้ว…
กลุ่มชายชาวจีนหกคนเดินเข้ามาในห้องพักพนักงานขับรถ ทันทีที่พวกมันเดินเข้ามา บรรยากาศทั้งห้องก็เปลี่ยนไปทันที คนขับรถหลายคนรีบหลบสายตา เพราะพวกนี้ไม่ใช่กลุ่มคนธรรมดา พวกมันคือบอดี้การ์ดสนับสนุนของ “ฟ่งไฉ” กลุ่มมืดที่แม้แต่ผู้มีอิทธิพลหลายคนยังไม่อยากมีปัญหาด้วยพวกมันตรงไปยังห้องพักบอดี้การด์สนับสนุนระดับสอง ประตูห้องกระจกด้านในก็ถูกเปิดออกอย่างแรง ชายชาวจีนหกคน สวมสูทสีดำ รองเท้าหนังราคาแพง สายตาเ็า มองพวกบอดี้การด์ระดับสองในห้องนั้น “ไอ้พวกกระจอก…” หัวหน้ากลุ่มพวกมันเหลือบมองรอบห้อง ก่อนยิ้มเยาะ
สบถเป็ภาษาจีนค่อนข้างดัง แม้บางคนจะฟังภาษาจีนไม่เข้าใจ แต่แววตาที่มองมาอย่างดูถูกนั้น ทุกคนในห้องนี้ต่างก็ดูออก หนึ่งในบอดี้การ์ดระดับสองของบริษัทใหญ่ลุกขึ้นอย่างไม่พอใจ
“ที่นี่พื้นที่พักรวม มีปัญหาอะไรวะ” หนึ่งในบอดี้การด์ระดับสองของกลุ่มฟ่งไฉหันมาเขาอย่างช้าๆ ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ๆ “แกพูดภาษาจีนได้?”
“พูดได้ แล้วไง..” เพียะ!! บอดี้การด์ของกลุ่มฟ่งไฉยกมือขึ้น ฟาดฝ่ามือเข้าหน้าของอีกฝ่ายเต็มแรงจนบอดี้การด์ระดับสองคนนั้นล้มกระแทกโต๊ะ ทั้งห้องหยุดชะงักทันที
“มึง—!” บอดี้การ์ดระดับสองอีกหลายคนลุกขึ้นยืนพร้อมกัน แต่สิ่งที่เกิดขึ้นต่อมาหลังจากนั้น… มันเกิดขึ้นรวดเร็วและโหดร้ายเกินคาด ปัง! หมัดหนักกระแทกเข้าลำตัว พลั่ก! เข่าซัดเข้าหน้า
เสียงกระดูกกระแทกดังสนั่นในห้องกระจก บอดี้การ์ดระดับสอง กว่ายี่สิบคน พยายามรุมตอบโต้ แต่พวกบอดี้การด์ระดับสองของกลุ่มฟ่งไฉทั้งหกคนกลับมีฝีมือเหนือกว่าชัดเจน ทั้งความเร็ว ความโหด และประสบการณ์จริง ไม่ถึงห้านาที… ห้องกระจกก็กลายเป็สนามซ้อมคน ชายร่างใหญ่หลายคนนอนกองกับพื้น บางคนจมูกหัก บางคนแขนหลุด บางคนหมดสติ เสียงร้องเ็ปดังปะปนกันไปหมด
ส่วนบอดี้การด์ของกลุ่มฟ่งไฉ…แทบไม่มีรอยแผลเลย หัวหน้ากลุ่มใช้รองเท้าหนังเหยียบหน้าบอดี้การ์ดคนหนึ่งที่พยายามคลานหนี
“ขยะ…”เขาถ่มน้ำลายลงพื้น บอดี้การด์ระดับสองอีกคนหัวเราะเยาะ ก่อนดึงเสื้อสูทของเหยื่อขึ้นมาเช็ดเืที่รองเท้าตัวเอง
ภาพนั้นทำให้คนขับรถหลายคนหน้าซีด ไม่มีใครกล้าเข้าไปช่วย รวมถึงพนักงานรักษาความปลอดภัยของโรงแรมแห่งนี้เองก็ไม่กล้าเข้ามายุ่ง
เพราะรู้ดีว่าพวกนี้มี “เส้น” ระดับสูง มุมห้องด้านนอก วิทย์ยังนั่งอยู่ที่เดิม กาแฟกระป๋องในมือเหลือครึ่งหนึ่ง ใบหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ใดๆ
เขามองภาพทุกอย่างผ่านกระจกใสเงียบๆ ไม่มีใครรู้ว่าในดวงตานิ่งสงบนั้นกำลังคิดอะไร พวกฟ่งไฉทั้งหกคนเริ่มนั่งลงสูบบุหรี่
ควันสีขาวลอยคลุ้งภายในห้องกระจก รอบตัวพวกมันคือบอดี้การ์ดระดับสองที่าเ็นอนกองรวมกันอย่างน่าเวทนา บางคนกุมท้องร้องโอดโอย บางคนก้มหน้าตัวสั่น บางคนถึงกับคลานไปมุมห้องด้วยความหวาดกลัว
พวกฟ่งไฉ…ก็นั่งมองภาพนั้นด้วยสายตาสะใจ เหมือนกำลังมองสัตว์ป่วยที่อ่อนแอ ผ่านไปสักพักหนึ่ง วิทย์ค่อยๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้ ท่ามกลางสายตาของคนขับรถหลายคน เขาเดินช้าๆ ไป ทางห้องน้ำด้านหลังห้อง หนึ่งในบอดี้การด์ของกลุ่มฟ่งไฉเห็นเข้า ก็หัวเราะเบาๆ
“รปภ.ระดับล่างนั่น คงกลัวจนจะฉี่ราดแล้วมั้ง555” อีกคนหัวเราะตาม “พวกขยะก็เป็แบบนี้แหละ” แล้วทั้งห้องก็เลิกสนใจเขา
ไม่มีใครรู้เลยว่า…ทันทีที่วิทย์เลี้ยวหายไปตรงมุมทางเดิน
ดวงตาของเขาก็เปลี่ยนไป เยือกเย็น นิ่งสงัด เหมือนสัตว์นักล่าที่ตัดสินใจเลือกเหยื่อแล้ว
ไม่ถึงห้านาทีต่อมา
พรึ่บ! ไฟทั้งห้องดับลงทันที เสียงคนใดังลั่น “เฮ้ย!”“ไฟดับได้ไงวะ!”ความมืดปกคลุมทั่วทั้งห้องมองแทบไม่เห็นอะไรเลย
มีเพียงแสงสีแดงเล็กๆ จากปลายบุหรี่หกมวนในห้องกระจกใสนั้น แล้วทันใดนั้น—
ฟึ่บ! แสงบุหรี่มวนแรกดับลง พร้อมเสียงกระแทกหนัก
ปึก!! “อ๊ากกก!!” ยังไม่ทันตั้งตัว
ฟึ่บ! แสงบุหรี่มวนที่สองดับลง
กร๊อก!! เสียงกระดูกแตกดังชัดในความมืด
เสียงร้องเริ่มดังระงม “ใครวะ!!” “อ๊ากก แขนกู!!”
“ไม่—!” แสงบุหรี่ค่อยๆ ดับลงทีละมวน ด้วยความรวดเร็ว
มันเร็ว…จนน่ากลัวราวกับมีบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวอยู่ในความมืด บางอย่างที่มองไม่เห็น
เสียงกระแทก เสียงกระดูกแตก เสียงร้องโหยหวน ดังต่อเนื่องไม่ถึงสิบนาที…ก่อนที่ทุกอย่างจะเงียบสงบลง
พรึ่บ! ไฟทุกดวงกลับมาติดอีกครั้งทั้งห้องกลับมาสว่างไสว แต่..สายตาทุกคู่รีบหันไปมองในห้องกระจกทันที แล้วทั้งห้องก็เงียบกริบ
ภาพตรงหน้าทำให้หลายคนขนลุก บอดี้การ์ดฟ่งไฉทั้งหกคน…นอนกองอยู่กับพื้น แขนขาหักผิดรูป บางคนข้อศอกบิดกลับ บางคนหัวเข่าพัง
บางคนนอนดิ้นไปมาร้องครางด้วยความเ็ปจนเสียงแหบแห้ง บอดี้การด์ระดับสองของ"กลุ่มฟ่งไฉ"ทั้งหกคนไม่มีใครสามารถลุกขึ้นยืนได้อีก
จากนักสู้โเี้เมื่อครู่…ตอนนี้เหลือเพียงคนพิการที่ร้องครวญครางด้วยความเ็ป และในจังหวะนั้นเอง—เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากทางเดิน
วิทย์ในชุด รปภ.ระดับล่างเดินกลับเข้ามาในห้องพักจากทางที่ไปห้องน้ำ สีหน้าสงบนิ่งไร้อารมณ์ใดๆเหมือนเดิม เขาเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้ตัวเดิมเงียบๆ เปิดกาแฟที่เหลือขึ้นดื่มอีกอึก ราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นที่ตรงนี้เลยแต่ตอนนี้…ภายในห้อง พักคนขับรถ เกิดความสับสนขึ้นมา
ทันที...บอดี้การด์สนับสนุนกว่ายี่สิบคนที่นอนาเ็หมดสภาพในห้องกระจก มองหน้ากันเองพร้อมทั้งตั้งคำถามเดียวกันโดยไม่ได้นัดหมาย "นี่มัน...เป็ฝีมือของใคร...ใครกันที่มีฝีมือระดับนี้ รวดเร็วได้ขนาดนี้โดยไม่ทิ้งร่องรอยใดๆไว้เลย.." พวกเขามองออกมาทางนอกห้องกระจก
ที่พนักงานขับรถเ่าั้รวมตัวกัน ซึ่งตอนนี้ดวงตาของทุกคนเบิกกว้างบางคนยังอ้าปากค้าง บางคนถึงกลับทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้แข้งขาสั่น บางคนตัวสั่น มือไม้สั่น พวกเขากวาดสายตามาที่ วิทย์ในชุด รปภ.ระดับล่าง ที่นั่งดื่มกาแฟกระป๋องด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ความรู้สึกใดๆเหมือนตอนแรกที่พวก
เขาเห็น รปภ.วิทย์ั้แ่เดินเข้ามา เขาแทบไม่ขยับตัวไปไหน นอกจาก..เมื่อกี้.. ใช่เขาเดินไปห้องน้ำแล้วก็ไฟดับ หลังจากนั้น โอ้ววว...ไม่มีทาง
เป็ไปไม่ได้ รปภ.ระดับล่างคนหนึ่ง ไม่มีทางมีฝีมือเก่งกาจได้ขนาดนี้ ไม่มีทาง เป็ไปไม่ได้...แค่เื่บังเอิญ ของจังหวะเวลาเท่านั้น ...โดยเฉพาะเสื้อผ้าของรปภ.ระดับล่างที่เขาใส่นั้นแทบไม่มีร่องรอยที่เกิดขึ้นจากการต่อสู้เลย ...
เหล่าบอดี้การด์ระดับสองกว่ายี่สิบคน คิดวิเคราะห์ไปในทิศทางเดียวกันทั้งหมด "มันไม่มีทางเป็ไปได้เลย..."
9K
