ทะลุมิติไปรวยในยุค 70 ด้วยห้างสรรพสินค้าส่วนตัว

ผลตรวจเอกสารกลับมาในเช้าวันถัดมา

ลู่ชิงเหอวางใบรับของสามใบเรียงกันบนโต๊ะก่อนใช้นิ้วกดกระดาษแต่ละแผ่นไว้ไม่ให้มุมกระดาษม้วนกลับ

เที่ยวรถผิดปกติมีอยู่สามเที่ยวแต่ชื่อผู้ตรวจยอดในแต่ละเที่ยวไม่ใช่คนเดียวกัน

สองใบมีรอยแก้เวลาในลักษณะเหมือนกันส่วนอีกใบมีการเปลี่ยนจำนวนของหลังจากลงชื่อรับรองไปแล้ว

ที่ผิดปกติยิ่งกว่านั้นคือในวันเดียวกันมีการสลับเวรคนเฝ้าคลังก่อนถึงเวลาเปลี่ยนเวรตามปกติ

นายทหารฝ่ายเอกสารก้มมองกระดาษอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยขึ้น

“ถ้าเป็นคนขับรถขโมยของเองเขาไม่มีทางไปแก้เอกสารที่ปลายทางได้ครับ”

ลู่ชิงเหอเงยหน้ามอง

“แล้วถ้าเป็นคนที่ปลายทางล่ะ?”

“ก็สั่งให้ต้นทางเปลี่ยนเวรก่อนเวลาไม่ได้เหมือนกันครับ”

ลู่ชิงเหอใช้นิ้วแตะลงบนรอยขีดแก้เวลาเบาๆ

“แปลว่าไม่ได้มีแค่คนเดียว”

นายทหารฝ่ายเอกสารชะงักไปเล็กน้อยก่อนพยักหน้า

“ผมก็คิดอย่างนั้นครับอย่างน้อยต้องมีคนช่วยกันมากกว่าหนึ่งจุด”

ลู่ชิงเหอไม่ตอบทันที

หากมองเอกสารแต่ละใบแยกกันความผิดปกติอาจดูเหมือนความผิดพลาดเล็กน้อย แต่เมื่อนำทั้งหมดมาวางต่อกันกลับเห็นชัดว่ามีใครบางคนกำลังช่วยปิดช่องว่างของเวลาทำให้ของที่หายไประหว่างทางดูเหมือนไม่เคยหายไปเลย

“อย่าเพิ่งเรียกคนตรวจยอดมาสอบถาม”

นายทหารฝ่ายเอกสารเงยหน้าทันที

“ไม่เรียกหรือครับ?”

“ยัง”

ลู่ชิงเหอส่ายหน้า

“ถ้าเรียกตอนนี้คนที่อยู่ข้างหลังจะรู้ว่าเราเริ่มเห็นความผิดปกติแล้ว เก็บเอกสารต้นฉบับไว้แยกตามวันที่ แล้วตรวจให้ผมว่าแต่ละช่วงมีใครบ้างที่แตะเอกสารพวกนี้”

“ครับ”

“แล้วอย่าเพิ่งกล่าวหาใคร”

น้ำเสียงของลู่ชิงเหอเรียบแต่หนักแน่น

“ผมต้องการหลักฐานไม่ใช่คนรับผิดแทนเรื่องที่เขาอาจไม่ได้ทำ”

แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว

เขาไม่มีความคิดจะเสียเวลาทั้งวันไปกับการตั้งข้อสงสัยใส่คนที่ยังไม่มีหลักฐานรองรับ

ช่วงสายวันเดียวกันหลินซูเหยาได้รับเงินจากสมุนไพรที่เพิ่งฝากส่งไปขายมาอีกก้อนหนึ่ง

เงินยังไม่ถึงห้าหยวนแต่เมื่อรวมกับเงินที่เก็บไว้ก่อนหน้าและค่าแรงที่เธอหาด้วยตัวเองตอนนี้เธอสามารถซื้อของจำเป็นอย่างฟืนได้โดยไม่ต้องแตะเงินสำรอง

จำนวนเงินไม่ได้ทำให้หลินซูเหยาตื่นเต้นนัก

สิ่งที่ทำให้เธอพอใจจริงๆ คือ เงินของเธอไม่ได้มาจากทางเดียวอีกแล้ว

ค่าแรงใช้สำหรับค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวัน

เงินจากสมุนไพรค่อยๆ เก็บเป็นทุน

ส่วนของจากห้างช่วยให้เธอมีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้นโดยไม่ต้องนำของผิดยุคออกมาสร้างปัญหาให้ตัวเอง

เงินและทรัพยากรแต่ละส่วนเริ่มมีหน้าที่ของมันชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

วันนั้นหญิงที่ช่วยหลินซูเหยาจดรายชื่อคนส่งสมุนไพรทำข้อมูลผิดไปหนึ่งรายการเธอสลับน้ำหนักของสองบ้านเข้าด้วยกัน

พอรู้ตัวหญิงคนนั้นก็หน้าเสีย รีบยื่นสมุดคืนให้หลินซูเหยา

“ซูเหยาฉันเขียนผิดเสียแล้ว สองบ้านนี้น้ำหนักสลับกัน”

“ไม่เป็นไรค่ะ”

หลินซูเหยาไม่ได้รับสมุดกลับมาทันที

หญิงคนนั้นมองเธออย่างไม่แน่ใจ

“ไม่ต้องแก้หรือ?”

“ต้องแก้ค่ะแต่ลองหาก่อนว่าอันไหนเป็นของบ้านไหน”

“แล้วจะดูจากอะไร?”

หลินซูเหยาชี้ไปยังกองเชือกที่ผูกแยกไว้

“ลองไล่จากปมเชือกทีละอันค่ะเราทำเครื่องหมายไว้แล้ว จำได้ไหมคะ?”

หญิงคนนั้นก้มลงค้นอยู่พักหนึ่งก่อนจะร้องออกมา

“เจอแล้ว!อันนี้ของบ้านเฉิน ส่วนอีกอันของบ้านหลี่”

หลินซูเหยายิ้ม

“เห็นไหมคะต่อให้เราเขียนผิด ก็ยังมีทางย้อนกลับมาตรวจได้”

หญิงคนนั้นถอนหายใจอย่างโล่งอก

“ถ้าไม่มีปมเชือกพวกนี้คงยุ่งแน่ฉันคงต้องเดินไปถามถึงบ้านอีกเที่ยว”

“เพราะอย่างนั้นเราถึงทำไว้ค่ะคนเราผิดกันได้ แต่ถ้ามีทางตรวจย้อนกลับ ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะผิดแล้วแก้ไม่ได้”

ข้อผิดพลาดครั้งนั้นกลับทำให้ทุกคนเข้าใจเหตุผลของกฎที่หลินซูเหยาตั้งไว้มากขึ้น

เธอไม่ได้หวังให้ระบบของตัวเองไม่มีวันผิด

เธอต้องการให้เมื่อเกิดความผิดพลาดขึ้นแล้วทุกคนสามารถหาเจอว่าเกิดตรงไหน และแก้กลับได้โดยไม่ทำให้ของทั้งกองเสียไปด้วย

หลังจากนั้นหลินซูเหยาจึงเริ่มจัดเวลารับตัวอย่างใหม่

จากเดิมที่ใครสะดวกเมื่อไรก็นำของมาหาเธอได้เธอเปลี่ยนเป็นกำหนดไว้สองช่วงต่อสัปดาห์และให้หญิงที่ช่วยงานกองคัดรับหน้าที่จดชื่อกับน้ำหนักเบื้องต้น

หญิงคนนั้นฟังจนจบแล้วถามอย่างกังวล

“แล้วถ้ามีของที่ฉันดูไม่ออกว่าดีหรือไม่ดีล่ะ?”

“แยกไว้ก่อนค่ะอย่าเพิ่งเอาไปรวมกับกองอื่น”

“แต่ถ้าวันนั้นเธอไม่อยู่ล่ะจะให้ฉันตัดสินใจเองไหม?”

“ไม่ต้องค่ะรอฉันกลับมาก่อน”

หญิงคนนั้นขมวดคิ้ว

“รอได้หรือ?”

“ได้ค่ะ”

หลินซูเหยาตอบอย่างไม่ลังเล

“รอช้าไปหนึ่งวันยังดีกว่าเอาของคุณภาพไม่แน่นอนไปปนกับของดีแล้วต้องเสียทั้งกอง”

คราวนี้อีกฝ่ายพยักหน้าอย่างเข้าใจจริงๆ

หลินซูเหยามองภาพตรงหน้าแล้วรู้ว่าสิ่งที่เธอต้องทำต่อจากนี้ไม่ใช่เพียงทำทุกอย่างให้ถูกด้วยมือของตัวเอง

แต่ต้องทำให้คนอื่นสามารถทำต่อได้แม้วันที่เธอไม่ได้ยืนอยู่ตรงนั้น

แน่นอนว่ากฎที่เขียนไว้จะดีจริงหรือไม่ยังต้องพิสูจน์จากของที่ขายได้และเงินที่กลับมาในรอบต่อไป

ขณะเดียวกันหลินต้าจวงกำลังมีเรื่องให้กลัวมากกว่าเงินที่เคยได้รับเสียอีก

เขารอจนหวังชุนฮวาออกไปแลกของจึงรีบเข้าไปในห้องเก็บของแล้วลากกล่องไม้เก่าออกมาจากมุมด้านในสุด

ฝุ่นเกาะอยู่บนฝากล่องหนาจนมือของเขาเปื้อนทันทีที่แตะ

ด้านในไม่มีทองไม่มีเงิน และไม่มีของมีค่าอะไรที่มองเห็นได้

มีเพียงกระดาษเก่าซองจดหมาย ใบรับเงิน และข้อความสั้น ๆที่หากตกไปอยู่ในมือคนอื่นก็คงไม่มีใครเข้าใจว่าเกี่ยวข้องกันอย่างไร

แต่หลินต้าจวงเข้าใจ

เขาหยิบกระดาษใบหนึ่งขึ้นมา

จำนวนเงินที่เขียนอยู่ไม่มากนักและวันที่บนกระดาษก็ผ่านมาแล้วหลายปี

ข้อความด้านล่างมีเพียงไม่กี่คำ

“รายงานตามเดิม”

หลินต้าจวงขมวดคิ้วก่อนหยิบอีกใบขึ้นมา

แผ่นนั้นกำชับว่าหากมีคนจากเครือข่ายเก่าของหลินจิ้นกั๋วมาติดต่อ ให้รีบส่งข่าวทันที

ส่วนอีกแผ่นให้จับตาดูว่าหลินจิ้นกั๋วมีความเคลื่อนไหวเรื่องกลับปักกิ่งหรือไม่

หลินต้าจวงอ่านซ้ำอยู่หลายรอบ

เมื่อก่อนเขารู้เพียงว่าหน้าที่ของตัวเองมีแค่รับเงินจับตาดู แล้วส่งข่าว

เขาไม่เคยถามว่าคนที่จ่ายเงินต้องการอะไรจากหลินจิ้นกั๋วกันแน่

ตอนนั้นเขาก็ไม่ได้อยากรู้

ได้เงินมาแล้วก็พอ

ยิ่งรู้น้อยก็ยิ่งไม่ต้องยุ่งกับเรื่องของคนอื่น

แต่ตอนนี้ทุกอย่างไม่เหมือนเดิมแล้ว

หลินจิ้นกั๋วตายไปแล้ว

ลูกสาวที่เมื่อก่อนใครๆ ก็คิดว่ารังแกได้ กลับเอาบ้านของตัวเองคืนไปได้

สมุดเก่าที่ควรหายไปก็กลับปรากฏขึ้นมาอีก

คนในหมู่บ้านยังเริ่มพูดถึงเสิ่นชิงหลันมากขึ้นเรื่อยๆ

และที่ทำให้หลินต้าจวงไม่สบายใจที่สุดคืองานกลางคืนที่เขารับอยู่ในตอนนี้ก็เริ่มมีทั้งรหัส คำสั่งและคนแปลกหน้าที่ไม่ยอมบอกแม้กระทั่งว่าของในลังคืออะไร

เขาก้มมองกระดาษในมือสีหน้าค่อย ๆ เคร่งขึ้น

เรื่องเมื่อหลายปีก่อนกับงานที่เขากำลังทำอยู่ตอนนี้ไม่น่าจะเกี่ยวกัน

แต่ทำไมเขาถึงเริ่มรู้สึกว่ามันใกล้กันเข้ามาทุกที?

หลินต้าจวงรีบรวบเอกสารทั้งหมดใส่ห่อผ้าตั้งใจจะย้ายไปซ่อนที่อื่น

ทันใดนั้นเสียงหวังชุนฮวาก็ดังมาจากหน้าบ้าน

“กลับมาแล้ว!”

หลินต้าจวงสะดุ้งจนกระดาษในมือแทบหลุด

เขารีบยัดห่อผ้าลงในกล่องแล้วปิดฝา

หวังชุนฮวาเดินเข้ามาในห้องเห็นฝุ่นเปื้อนเต็มแขนเสื้อสามีก็ชะงัก

“คุณรื้ออะไรอีก?”

“ไม่ได้รื้ออะไรแค่จัดของ”

เธอมองผ่านเขาไปยังกล่องไม้บนพื้นก่อนหรี่ตาลง

“กล่องนั้นอีกแล้วหรือ?”

หลินต้าจวงสีหน้าเปลี่ยนทันที

“พูดเบา ๆหน่อย”

หวังชุนฮวาขมวดคิ้ว

“ทำไมต้องพูดเบา?กระดาษพวกนั้นคุณยังเก็บไว้อีกหรือ?”

“บอกให้เบาเสียง!”

น้ำเสียงของเขาแข็งขึ้นจนหวังชุนฮวาชะงัก

เธอมองสามีอยู่ครู่หนึ่งก่อนแค่นหัวเราะ

“หลายปีแล้วนะถ้ากลัวขนาดนี้ก็เผาทิ้งเสียสิ จะเก็บไว้ให้ตัวเองนอนไม่หลับทำไม?”

“เผาไม่ได้”

“ทำไมถึงเผาไม่ได้?”

หลินต้าจวงเม้มปากแน่น

“อย่าถาม”

หวังชุนฮวาหัวเราะเย็น

“อีกแล้วหรือ?ช่วงนี้คุณพูดกับฉันอยู่สองสามคำ ‘อย่าถาม’ ‘ไม่เกี่ยว’ แล้วก็ ‘ไม่ต้องรู้’ตกลงในบ้านนี้ฉันยังมีสิทธิ์รู้อะไรบ้าง?”

“ฉันบอกว่าอย่าถามก็อย่าถาม!”

ยังไม่ทันที่หวังชุนฮวาจะตอบเสียงเคาะประตูรั้วก็ดังขึ้น

ทั้งสองหันไปพร้อมกัน

ชายคนหนึ่งยืนอยู่ด้านนอก

ไม่ใช่คนในหมู่บ้านและดูเหมือนเขาเองก็ไม่ได้คิดจะเข้ามาในบ้าน

เมื่อเห็นหลินต้าจวงชายคนนั้นพูดเพียงสั้น ๆ

“คืนนี้ย้ายของ”

หลินต้าจวงหน้าเคร่ง

“คืนนี้เลยหรือ?”

ชายคนนั้นมองเขานิ่งๆ

“มีปัญหาหรือ?”

“ไม่มี”

“งั้นก็ทำตามเวลาเดิม”

พูดจบเขาก็หันหลังเดินจากไปโดยไม่อธิบายอะไรอีก

หวังชุนฮวามองตามก่อนหันกลับมามองสามี

สีหน้าของหลินต้าจวงในตอนนี้ทำให้เธอรู้ทันทีว่าเรื่องไม่ธรรมดา

“งานกลางคืนอีกแล้วใช่ไหม?”

“ไม่ต้องยุ่ง”

“ของที่จะย้ายอยู่ที่ไหน?”

หลินต้าจวงหันมามองทันที

“ถามทำไม?”

“ฉันก็แค่อยากรู้ของอะไรถึงต้องมีคนมาสั่งถึงหน้าบ้าน?”

“ไม่เกี่ยวกับเธอ”

หวังชุนฮวาเริ่มมีสีหน้าไม่พอใจ

“ไม่เกี่ยวกับฉันได้ยังไง?คนของคุณเดินมาถึงหน้าบ้าน ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาคนที่อยู่บ้านนี้ก็โดนไปด้วยกันไม่ใช่หรือ?”

คำพูดนั้นแทงเข้าจุดที่หลินต้าจวงเองก็ไม่อยากคิด

เขาขึ้นเสียงทันที

“พอได้แล้ว!ฉันบอกว่าไม่เกี่ยวก็คือไม่เกี่ยว อย่าถามให้มากความ!”

หวังชุนฮวาจ้องหน้าเขาก่อนสะบัดตัวเดินออกจากห้องโดยไม่พูดอีก

เมื่อเสียงฝีเท้าของภรรยาหายไปหลินต้าจวงจึงหันกลับไปมองกล่องไม้เก่าอีกครั้ง

คืนนี้ของล็อตใหม่ต้องถูกย้ายออกไป

เอกสารพวกนี้ก็ไม่ควรอยู่ในบ้านอีกต่อไป

เขาไม่อยากออกไปสองเที่ยว

และยิ่งไม่อยากให้ใครเห็นว่าเขานำของออกจากบ้านหลายครั้งในคืนเดียวกัน

ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

เร็วเสียจนเขาไม่ได้หยุดคิดให้รอบคอบ

หลินต้าจวงนำห่อกระดาษเก่าวางลงในกล่องไม้เตี้ยปิดฝาให้แน่น แล้วลากไปไว้ใกล้กับของที่จะต้องขนออกไปในคืนนั้น

ถ้าทุกอย่างผ่านคืนนี้ไปได้โดยไม่มีปัญหา

พรุ่งนี้เขาค่อยหาที่ซ่อนใหม่

ตอนบ่ายหลินเทียนโย่วกลับมาแล้วเห็นพ่อกำลังรื้อของในห้องเก็บของอีกครั้ง

เขายืนอยู่หน้าประตูมองอยู่ครู่หนึ่งก่อนถาม

“พ่อหาอะไรอยู่หรือ?”

หลินต้าจวงรีบหันกลับมา

“ไม่มีอะไร”

หลินเทียนโย่วเหลือบมองกล่องไม้บนพื้น

“แต่พ่อรื้อตั้งแต่เช้าแล้วไม่ใช่หรือ?ช่วงนี้ที่บ้านมีเรื่องอะไรหรือเปล่า?”

“บอกว่าไม่มี!”

เสียงตอบดังเกินกว่าที่จำเป็น

หลินเทียนโย่วชะงัก

“ผมก็แค่ถาม…”

“ไม่ต้องถามแล้วก็อย่าเข้ามายุ่งกับของพวกนี้”

ลูกชายขมวดคิ้วแต่สุดท้ายก็ถอยออกไป

หลินต้าจวงมองตามหลังก่อนความหงุดหงิดจะค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความหนักอึ้ง

เมื่อก่อนเขายังเคยใช้หลินเทียนโย่วให้เดินผ่านบ้านของหลินซูเหยาคอยดูว่าใครมาใครไป แล้วกลับมาบอก

ตอนนั้นเขาไม่เคยคิดว่าเรื่องพวกนี้อันตราย

แต่วันนี้เขากลับไม่อยากให้ลูกชายเห็นแม้แต่ชื่อที่เขียนอยู่บนซองกระดาษ

ความแตกต่างนั้นทำให้หลินต้าจวงต้องยอมรับความจริงอย่างหนึ่ง

เขาไม่ได้ควบคุมเรื่องทั้งหมดอยู่ในมืออย่างที่เคยคิด

หลินต้าจวงหยิบเอกสารสองสามแผ่นขึ้นมาอีกครั้ง

สายตาจับอยู่ที่ขอบกระดาษอยู่นาน

เผาทิ้งดีไหม?

ถ้าเผาเสียเรื่องเมื่อหลายปีก่อนก็อาจจบลงตรงนี้

ไม่มีหลักฐานเหลืออยู่ในบ้าน

ไม่มีใครค้นเจอ

แต่ถ้าคนที่เคยจ่ายเงินให้เขากลับมาถามขึ้นมาเล่า?

ถ้าอีกฝ่ายกล่าวหาว่าเขาไม่เคยทำงานตามที่สั่ง?

อย่างน้อยกระดาษพวกนี้ก็ยังพิสูจน์ได้ว่าเขาเคยทำทุกอย่างตามคำสั่งจริง

หลินต้าจวงกำกระดาษในมือแน่นขึ้น

เมื่อก่อนความโลภทำให้เขาเก็บหลักฐานพวกนี้ไว้เพื่อป้องกันตัวเอง

แต่วันนี้ความกลัวกลับทำให้หลักฐานชุดเดียวกันกลายเป็นสิ่งที่เขาอยากโยนทิ้งมากที่สุด

สุดท้ายเขาก็ไม่กล้าเผา

หลินต้าจวงเก็บกระดาษทุกแผ่นกลับลงไปเหมือนเดิม

ก่อนมืดหวังชุนฮวาเห็นสามีนำห่อผ้าเก่ามาวางรวมกับกล่องที่จะขนออกคืนนี้ก็อดถามไม่ได้

“นี่คุณจะเอากระดาษเก่าไปพร้อมกับของคืนนี้จริงๆ หรือ?”

“ใช่จะได้จบทีเดียว”

หวังชุนฮวาขมวดคิ้ว

“แล้วถ้าของหายระหว่างทางล่ะ?”

“ไม่หายหรอก”

“คุณแน่ใจได้ยังไง?”

หลินต้าจวงเริ่มไม่พอใจ

“ฉันทำแบบนี้มากี่ครั้งแล้ว?”

“ฉันไม่รู้เพราะคุณไม่เคยบอกอะไรฉันสักอย่าง”

เขาชะงักไป

หวังชุนฮวามองกล่องอีกครั้งสีหน้าไม่ได้มีแค่ความอยากรู้อีกต่อไป แต่มีความกังวลปนอยู่ด้วย

“แล้วถ้ามีคนค้นเจอล่ะ?”

หลินต้าจวงหันขวับ

“ค้นอะไร?”

“ก็กล่องพวกนี้ไง”

“ใครจะมาค้น!”

เสียงของเขาดังจนหวังชุนฮวานิ่งไป

แต่คำถามของภรรยากลับไม่หายไปจากหัวเขา

ใช่

ถ้ามีคนค้นจริงๆ ล่ะ?

หัวใจของหลินต้าจวงเต้นแรงขึ้นโดยไม่มีเหตุผลที่เขาอยากยอมรับ

หากมีใครเปิดกล่องคืนนี้คนคนนั้นจะไม่ได้เห็นแค่ของจากงานกลางคืน

แต่จะเห็นเอกสารเก่าที่เกี่ยวกับหลินจิ้นกั๋วด้วย

ความลับเมื่อหลายปีก่อนกับงานที่เขากำลังทำอยู่ในตอนนี้จะถูกเปิดออกพร้อมกัน

ยิ่งคิดหลินต้าจวงก็ยิ่งรู้สึกว่าของทุกอย่างต้องออกจากบ้านให้เร็วที่สุด

ตอนค่ำหลินต้าจวงยกกล่องออกทางหลังบ้านด้วยตัวเอง

ครั้งนี้เขาไม่เรียกหลินเทียนโย่วมาช่วยเหมือนเวลาต้องยกของหนัก

หลินเทียนโย่วเห็นพ่อกำลังยกกล่องก็เดินเข้ามา

“พ่อให้ผมช่วยไหม?”

“ไม่ต้อง”

“หนักหรือเปล่า?ผมช่วยแบกไปให้ก็ได้”

“บอกว่าไม่ต้อง!”

น้ำเสียงกระแทกของหลินต้าจวงทำให้หลินเทียนโย่วหยุดทันที

ลูกชายมองหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจ

“ผมก็แค่อยากช่วย…”

หลินต้าจวงหลบสายตา

“ของเก่าไม่มีอะไร แกกลับเข้าไปเถอะ”

หลินเทียนโย่วยังยืนอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยอมเดินกลับเข้าบ้าน

หลินต้าจวงมองตามหลังลูกชายแล้วก้มมองกล่องในมือ

ครั้งหนึ่งเงินทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองฉลาดกว่าคนอื่น

แค่รับเงินทำตามคำสั่ง แล้วไม่ถามในสิ่งที่ไม่ควรถาม เขาก็ได้ประโยชน์โดยไม่ต้องเสียอะไร

แต่ตอนนี้เงินก้อนเดียวกันกลับทำให้เขาเริ่มระแวงแม้กระทั่งคนในบ้านของตัวเอง

และเป็นครั้งแรกที่หลินต้าจวงเริ่มสงสัยว่า—

สิ่งที่เขากลัวที่สุดอาจไม่ใช่การเสียเงิน

แต่เป็นวันที่มีใครรู้ว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขาเคยรับเงินเพื่อทำอะไรบ้าง