วันเวลาล่วงเลยผ่านมา ตอนนี้ลูกชายหญิงฝาแฝดของเธอได้อายุ4เดือนแล้ว เธอดูแลบ้าง ไม่ดูบ้าง เพราะเธอไม่้าให้เกิดั้แ่แรก ยิ่ง่นี้เข้าหน้าหนาวหิมะเริ่มตกปรอยๆ แล้ว ก็ไม่พ้นผู้เป็แม่และน้องชายของเธอ ที่คอยแวะเวียนมาบ่อยขึ้นเพื่อดูแลหลานๆ กลัวจะถูกปล่อยให้หนาวสั่น จับไข้
เธอที่กำลังนั่งมองแม่และน้องชาย นำผ้าห่มสีซีดและเก่าที่พอจะค้นหาเจอภายในบ้านหลังน้อยนี้มาห่มให้เด็กน้อยฝาแฝด
ถ้าถามหาผ้าห่มดีๆ ก็มีแหละ เธอมีและกำลังใช้คลุมร่างกายของตัวเธอเองอยู่ และเธอไม่คิดจะแบ่งปันถึงแม้ว่านั้นจะเป็ลูกเธอก็ตาม
ท่ามกลางหิมะที่กำลังตก กับมีคนของกรรมทหารมาเคาะประตูบ้านเรียกเธอบอกว่ามีจดหมายถูกส่งมาหา เมื่อเธอได้เปิดอ่านความโกรธที่มีอยู่ก่อนหน้านี้ ได้ทวีเป็ไฟกองใหญ่ในใจให้ประทุขึ้น
ในจดหมายแจ้งว่า ขอแสดงความเสียใจต่อครอบครัวนายทหารผู้ที่ต้องปลดประจำการด่วนพิเศษ เพราะด้วยการเกิดอุบัติเหตุระหว่างฝึกซ้อมรบ ทำให้แขนซ้ายและขวาหัก และมีโอกาสจะเสี่ยงที่จะพิการ จึงได้ทำการปลดประจำการให้รักษาตัวและจะหมอบเงินชดเชยตามมาให้
ที่หมู่บ้านตอนนี้ทุกคนต่างหยุดทำงานแลกแต้มกัน เพราะหิมะตกไม่สามารถทำการปลูกหรือเก็บเกี่ยวได้ จึงทำให้แต่ละคนหยุดอยู่บ้านเพื่อสร้างความอบอุ่นให้แกร่างกาย
เมื่อจดหมายมา หลังจากนั้นไม่กี่วันคนก็ตามมา วันนี้หิมะกำลังตกเหมือนเช่นทุกวัน รถยนต์ของค่ายทหารที่ฝ่ากองหิมะบนพื้นที่เริ่มหนาเข้ามาภายในหมู่บ้าน ทำให้เป็ที่สนใจไม่น้อย จึงให้บ้างคนใจกล้าแอบตามไปดูด้วยความสงสัย
พอรถยนต์หยุดลงเมื่อถึงที่หมาย นั้นก็คือบ้านหลังเล็กท้ายหมู่บ้าน รออยู่ซักพักก็มีร่างที่ถูกหามเข้าไปในตัวบ้านหลังนั้นรอบๆ ร่างกายที่ส่วนแขนและขาถูกพันด้วยผ้าขาวอย่างแ่า ทำให้คนตามแอบมาดูก็รู้ว่าผู้ที่ถูกหามลงมาาเ็หนักขนาดไหน
เมื่อคนที่ใจกล้าฝ่าความหนาวตามมาดู ได้รับคำตอบแล้วจึงได้ทำการกระจายข่าวออกไปให้ทั่วทั้งหมู่บ้านว่าซ่งหลัวพิการกับมาแล้ว
แต่เพราะคำบอกกว่านี้ทำให้เริ่มเกิดโศกนาฏกรรมขึ้น
หลังจากหลิวจูและหยวนหลงทราบข่าวพิการของซ่งหลัว ก็ได้วางแผนล่อลวงให้เธอออกจากหมู่บ้าน โดยการบอกว่าไหนๆสามีเธอก็กลับมาแล้วให้เธอทิ้งลูกไว้กับเขาเพราะยังไงซ่งหลัวก็เป็พ่อและควรจะดูแลลูกบ้างไม่ใช่ให้เธอทำแค่คนเดียว
และให้เธอนำเงินชดเชยของซ่งหยวนมาด้วย เพราะพวกเขาสองคนจะพาเธอไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ตัวอำเภอ
พอเธอได้รู้แผนการดังนั้น รู้สึกตื่นเต้นดีใจเป็อย่างมาก เพราะถ้าไปเธอจะได้มีชีวิตที่ดีกับพี่หยวนหลงชายที่เธอหลงรักสักทีความเจริญที่เธอโหยหามาตลอดเพราะตัวอำเภอนั้นอยู่ไกลจากหมู่บ้านมาก ทำให้นานๆ ที ถึงจะได้คิวขี่รถแทร็กเตอร์เข้าเมืองสักครั้ง
หลังจากทหารที่มาส่งซ่งหลัวสามีเธอกลับไปแล้ว อย่างนั้นช่วยบ่ายนี้ปลอดคน เธอจึงรีบเตรียมตัวเก็บข้าวของให้เร็วที่สุดเพราะหลิวจูและพี่หยวนหลงบอกว่าเดินทางคืนจะปลอดภัย ชาวบ้านจะไม่รู้ไม่เห็นเื่ของพวกเรา
ตกค่ำถึงเวลาเดินทาง ก่อนเธอจะออกมาแม้ว่าซ่งหลัวจะขอร้อง อ้อนวอนให้เธออย่าไป ขอให้เห็นแกลูกน้อยวัย4เดือนของพวกเรา เขาจะยอมทำทุกอย่างตามที่เธอสั่ง และสัญญาด้วยเกียรติเลยว่า ถึงแม้ขาและแขนจะใช้การไม่ได้แต่ถ้าอาการดีขึ้นกว่าตอนนี้แล้ว เขาจะขึ้นเขาดักสัตว์ให้เธอได้กินเนื้อทุกวันอย่างที่เขาเคยทำทันที ขอแค่เธออยู่ดูแลลูกระหว่างรอเขาดีขึ้นก็พอยังไงเงินชดเชย1000หยวนเขาตั้งใจจะยกให้เธอทั้งหมดอยู่แล้ว
เหอะแล้วยังไงถึงแม้ว่าค่าของเงิน1หยวนจะมากสามารถซื้อข้าวขาวอย่างดีหรือแม้กระทั่งชุดสวยๆ ได้ แต่แล้วยังไงตอนนี้เขายังลุกหรือขยับตัวเองแทบไม่ได้ ทำไมเธอต้องรอเขาในเมื่อเธอสามารถแย่งเงินจากเขามาง่ายๆ ทำไมต้องรอเขาอนุญาตหรือยกให้ด้วยล่ะ
และถ้าเธอมีเงินเยอะขนาดนี้ จะให้เธอมาอยู่ในที่ห่างไกลความเจริญแบบนี้เธอก็ไม่เอาหรอกนะ เพราะฉะนั้นแล้วตัวเลือกเริ่มต้นชีวิตใหม่ในอำเภอที่หลิวจูและพี่หยวนหลงเสนอมาจึงเป็ตัวเลือกที่ดีที่สุดของเธอ
แม้ว่าก่อนจะออกมาสามีจะเอ่ยขอร้องให้หยุดยังไง หรือเอ่ยปากรั้งเธอไว้ ขอให้เห็นแก่ลูกน้อย2คนทั้งน้ำตาของลูกผู้ชายก็ตาม
เธอไม่สนใจ!!