เกิดใหม่กับระบบ คนขับราคะ

หลังจากรับและส่งคุณเอมและมะขิงเรียบร้อย ผมก็กลับมาที่ห้องพักของตัวเอง สีหน้ายิ้มแย้มเหมือนเพิ่งได้ปลดปล่อยความรู้สึกออกไป 

ผมเดินตรงไปที่ห้องน้ำ เปิดก๊อกน้ำเย็นแล้วตักมาล้างหน้า ความเย็น ทำให้สมองตื่นขึ้นมาอย่างช้า ๆ พอเงยหน้าสบตากับเงาตัวเองในกระจกก็พลันหัวเราะออกมาเบา ๆ

“ให้ตายสิ…แกจะเอาทั้งแม่ทั้งลูกเลยเหรอวะวายุ”

ผ้าเช็ดหน้าสะอาดถูกยกขึ้นซับหยดน้ำ ก่อนที่ผมจะเหลือบไปมองนาฬิกาบนจอโปร่งใสที่ลอยอยู่ 

[11.59 น.]

[สกิล ไว้วางใจ หมดเวลา จะให้งานได้ในอีก 24 ชั่วโมง]

[ผู้โดยสารสองคน]

[คุณได้รับค่าตอบแทนจากคุณมะขิง 8,000 บาท] 

[คุณได้รับค่าตอบแทนจากคุณชะเอม 8,000 บาท]

“เที่ยงแล้ว ไปหาอะไรกินดีกว่า” ผมพึมพำกับตัวเอง พลางก้าวออกจากห้องตรงไปยังห้องครัว

พอเดินเข้าไปก็เห็นพี่เหมยกับพี่กิ่งกำลังนั่งทานข้าวกันอยู่พอดี ผมเลยเอ่ยทัก “อร่อยไหมครับ”

พี่เหมยเงยหน้าขึ้นยิ้ม “มาพอดีเลย พี่ผัดข้าวไว้เผื่อด้วยนะ”

พี่กิ่งก็เสริมต่อทันที “คุณนายซื้อไก่ย่างมาฝากด้วย กินด้วยกันสิ”

ผมเดินไปนั่งลงข้าง ๆ พวกเธอ พี่เหมยก็รีบจัดทุกอย่างให้ผม บนโต๊ะอาหารถูกจัดวางอย่างน่ากิน ไก่ย่างหอมกรุ่น ข้าวผัดร้อน ๆ และกับข้าวเล็กน้อยอีกหลายจาน

ผมหันมองออกไปนอกห้องครัว สายตาจับจ้องที่โต๊ะอาหารซึ่งเต็มไปด้วยกับข้าวหลากหลายเมนู ที่ถูกจัดวางไว้เป็นอย่างดี 

อาหารพวกนั้น ได้มาตอนขากลับจากที่ไปรับคุณเอมที่โรงแรมโมโนเลค มะขิงเอาแต่บ่นกับแม่ว่าอยากกินนู่นอยากกินนี่ จนแม่ของเธอต้องบอกให้ผมแวะร้านอาหาร

ผ่านไปสักพัก สองสาวก็เดินมาด้วยชุดสบาย ๆ ท่าทางผ่อนคลาย ก่อนจะเดินไปโต๊ะอาหาร บ้างก็พูดคุยกันเรื่องโทรศัพท์ใหม่ที่เพิ่งซื้อมาอย่างตื่นเต้น บ้างก็เปิดมือถือดูคลิปวิดีโอพลางหัวเราะเบา ๆ 

ครั้งนี้มะขิงไม่ได้หันหลังให้ผม แต่เลือกนั่งหันหน้ามาทางผมราวกับตั้งใจ

ผมหันไปมองเธอพอดี มะขิงสบตากับผมพอดี เธอเหลือบมองคุณเอมเล็กน้อย ราวกับว่าไม่อยากให้เห็นท่าทีของเธอ ก่อนที่รอยยิ้มเล็ก ๆ จะปรากฏบนใบหน้า และเลียริมฝีปากอย่างอ้อยอิ่ง

ผมเม้มปากเพื่อกดอารมณ์เอาไว้ ก่อนจะหันกลับมาจัดการอาหารตรงหน้าต่อ แต่สมองก็ยังจับจ้องความเคลื่อนไหวของมะขิงอยู่บ้าง

ผมรู้สึกสับสนเล็กน้อย จึงเอ่ยถามกับระบบในใจ “แกรู้ไหม ทำไมมะขิงถึงเปลี่ยนไปมากขนาดนี้”

ติ้ง...

[เพราะเป็นลักษณะเฉพาะตัวของเธอ มะขิงมักจะเผยความสนิทและความเป็นตัวเองออกมาเมื่ออยู่กับคนที่ไว้ใจและมีความเป็นไปได้ที่เธอจะไม่ปิดบังความรู้สึก]

ผมพยักหน้าเบา ๆ อย่างเข้าใจว่า พฤติกรรมที่เห็นตอนนี้เป็นเพียงด้านหนึ่งของมะขิงที่เปิดใจให้กับผมโดยเฉพาะ

...

ต่อมาขณะที่ผมกำลังใช้ผ้าเช็ดรถให้เงาวับอยู่นั้น มะขิงก็เดินออกมาจากประตูบ้าน ในชุดนักศึกษาเรียบร้อยสะอาดตาในแบบของเธอ

ผมหันไปยิ้มให้เธอเล็กน้อยพลางมองดูนาฬิกาตอนนี้ก็ บายโมงกว่าแล้ว ก่อนจะเอ่ยถามอย่างสุภาพ

“มีเรียนเหรอครับ?”

เธอไม่ตอบทันที เพียงแต่ยกมือขึ้นจับสายกระเป๋าที่อก แล้วก้าวเดินเข้ามาใกล้ผมทีละนิด

แววตาของเธอดูเหมือนจะมีบางอย่างที่อยากพูด ทว่าเธอกลับเลียริมฝีปากเบา ๆ อย่างหยอกล้อก่อนเอ่ยเสียงใส “ใช่ค่ะ”

ผมรีบตอบกลับทันทีด้วยน้ำเสียงจริงจัง “มะขิง… ไม่ได้นะ เดี๋ยวมีคนมาเห็นเข้า”

เธอหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้ใส่ใจกับคำเตือนของผม

ก่อนจะหมุนตัวเดินไปยังรถมอเตอร์ไซค์ฮอนด้าสกู๊ปปี้สีชมพูขาวที่จอดอยู่ใกล้ ๆ

เธอสตาร์ทรถ ก่อนจะค่อย ๆ เคลื่อนมาหยุดตรงหน้าผม เสียงเครื่องยนต์ดัง บู้นๆ จากนั้นเธอก็เอ่ยเสียงเบา “พี่อย่าลืมนะคะ…คืนนี้”

น้ำเสียงของเธอเจือด้วยความเขิน หน้าแดงก่ำขึ้นมาอีกแล้ว แววตากลับบอกชัดว่า เธอตั้งใจจะพูดมันออกมา

ผมยิ้มรับ ก่อนเอ่ยตอบเธอเบา ๆ “ไว้เจอกันนะ แล้วก็ขับรถดี ๆ นะครับ”

เมื่อเธอได้ยินเสียงของผม มะขิงยกมือขึ้นโบกลาราวกับว่าพวกเราสนิทกันมานาน

แต่ผมรีบเอื้อมไปปัดมือนั้นลงเบา ๆ เพราะกลัวว่าใครจะมาเห็นความสนิทที่เราไม่ควรเปิดเผย

เธอยิ้มแล้วขับรถออกจากประตูบ้านไปจนลับสายตาของผม

จากนั้นผมก็หันกลับมาเช็ดรถยนต์คันหรูต่อ แต่สายตาก็เหลือบไปมองรถมอเตอร์ไซค์ ฮอนด้า พีซีเอ็กซ์ ที่จอดอยู่ข้าง ๆ เป็นระยะ มันอาจจะเป็นของขมิ้น พี่สาวของมะขิงก็ได้

“ว่าแต่… เธอก็ยังไม่กลับบ้านเลย ตั้งแต่วันนั้น” ผมพึมพำออกมา แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจนัก ขณะนั้นเองเสียงโทรศัพท์ของผมก็ดังขึ้น 

กริ๊ง...!

ผมขมวดคิ้วเล็กน้อย ใครกันนะ โทรมาช่วงเวลานี้…มือเอื้อมหยิบ iPhone 7 Plus เครื่องเก่า ๆ ขึ้นมาอย่างลังเล บนหน้าจอสว่างวาบ ปรากฏชื่อเพียงสองพยางค์ที่ทำให้ผมหลุดยิ้มออกมา “เมษา” ผมกดรับสายทันที

“พี่คะ… ทำอะไรอยู่เอ่ย” เสียงของเมษาดังออกมา น้ำเสียงฟังดูสบาย ๆ เหมือนกำลังพูดไปกินไป แถมยังมีเสียงทีวีดังแทรกเข้ามาเป็นระยะ

“ก็ทำงานเหมือนเดิมนั่นแหละ” ผมตอบไปพร้อมรอยยิ้ม น้ำเสียงมีความสุข

“พี่จะกลับตอนไหนเนี่ย” เธอถามเสียงเจือความงอแงเล็กน้อย

ผมหลุดหัวเราะเบา ๆ ก่อนตอบกลับ “วันนี้เพิ่งวันที่สองเอง เมื่อวานก็โทรมาถามแล้วนี่นา”

เธอหัวเราะออกมาเสียงใส “อยู่ห้องคนเดียวมันเหงานี่นา” ประโยคนั้นเพิ่งจบลง ผมก็ได้ยินเสียงกรุบกรับแทรกเข้ามาทางสาย เหมือนเธอกำลังหยิบอะไรเข้าปากเคี้ยวอย่างเพลิน

“รอหน่อย เดี๋ยวพี่ก็กลับแล้ว อีกอย่างพี่มีของไปฝากด้วยนะ” ผมบอกปลายสายด้วยน้ำเสียงนุ่ม ๆ แต่ทันทีที่พูดจบ ก็อดถอนหายใจไม่ได้ ในหัวดันนึกถึง iPhone 17 ตัวท็อปสุด 7 เครื่อง ที่ผมทำเป็นหน้าใหญ่ซื้อมา แค่คิดก็เผลอส่ายหัวให้กับตัวเอง จะเรียกว่าอวดรวยหรือไม่รู้จักประมาณตัวดีนะ

“จริงเหรอ… ของอะไรอะ” เธอตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“ไม่บอกหรอก” ผมหัวเราะเบา ๆ ใส่ปลายสาย

“แหน่… จะรอดูละกัน” เธอหัวเราะคิก ก่อนจะหยุดลงเล็กน้อยแล้วพูดต่อ

“พี่คะ… โรงแรมมาทำกำแพงที่พังให้แล้วค่ะ” พอพูดจบ เธอก็หัวเราะอีกรอบเหมือนมันเป็นเรื่องตลก

ผมเองก็อดหัวเราะตามไม่ได้ “โฮ... กว่าจะมาได้”

จากนั้นบทสนทนาก็ไหลไปเรื่อย ๆ เรื่องโน้นเรื่องนี้ เสียงหัวเราะแทรกขึ้นเป็นระยะ จนกระทั่งเราสองคนต่างเงียบลง พร้อมใจกันวางสายไปในที่สุด

ติ๊ง...

[ระดับความสนิท: เพิ่มขึ้น → ระดับ 4]

[หากเธอใช้บริการรับ–ส่งหรือทำอะไรอย่างใดอย่างหนึ่ง จะได้รับค่าตอบแทนจากเธอคูณ 8]

“โอ้…คูณ 8 เลยเหรอ บ้าไปแล้ว” ผมหยุดคิด พลางกะพริบตาปริบ ๆ “แบบนี้แวะไปหาสักหน่อยดีไหมนะ… แค่คิด เงินที่เพิ่งเสียให้กับไอโฟนไปก็คงได้คืนกลับมาไม่ยากแล้ว” ริมฝีปากผมเผลอคลี่ยิ้ม เจือความเจ้าเล่ห์ออกมาโดยไม่รู้ตัว