เสียงหัวเราะของหลินเฟิงค่อยๆ เงียบลง เหลือเพียงเสียงลมหายใจที่หนักแน่นและแววตาที่ลุกโชนด้วยความมั่นใจ
เขาก้มมองก้อนหินขนาดเท่าหัวคนตรงเท้า มันเป็หินแกร่งที่หล่นลงมาจากหน้าผา ผิวขรุขระและหนักอึ้ง หลินเฟิงก้มลงหยิบมันขึ้นมาด้วยมือเดียว น้ำหนักหลายสิบกิโลกรัมกลับเบาหวิวราวกับถือลูกเทนนิส
"ระบบบอกว่า 'เทพเ้าแห่งการทุ่ม' งั้นสินะ..."
หลินเฟิงแสยะยิ้ม เขาถอยหลังมาตั้งหลัก สายตาจับจ้องไปยังผนังหน้าผาฝั่งตรงข้ามที่ห่างออกไปราว 50 เมตร
ร่างกายของเขาบิดเกลียว กล้ามเนื้อทุกมัดั้แ่ข้อเท้า น่อง เอว หลัง ไหล่ จนถึงปลายนิ้ว ส่งถ่ายพลังงานอย่างต่อเนื่องและสมบูรณ์แบบ ท่าร่างของอดีตนักขว้างจักรทีมชาติผสานเข้ากับพละกำลังเหนืุ์
"ไป!!"
ตูมมมม!
วินาทีที่ก้อนหินหลุดจากมือ เกิดเสียงะเิของอากาศดังสนั่นหวั่นไหว (Sonic Boom) ราวกับเสียงฟ้าผ่า ก้อนหินพุ่งแหวกอากาศกลายเป็เส้นแสงสีดำที่มองตามแทบไม่ทัน
โครม!!!
ก้อนหินปะทะเข้ากับผนังหน้าผาฝั่งตรงข้าม แรงปะทะระดับ 100 ตันต่อตารางนิ้วที่อัดกระแทกเข้าไปในจุดเดียว ทำให้หน้าผาหินแข็งะเิออกเป็วงกว้าง!
เศษหินปลิวว่อน ฝุ่นควันตลบอบอวล เมื่อฝุ่นจางลง หลินเฟิงถึงกับตาโต
บนหน้าผานั้น... มีหลุมลึกขนาดมหึมา เส้นผ่านศูนย์กลางกว่า 2 เมตร! รอยแตกร้าวลามไปทั่วผนังราวกับใยแมงมุม
"บ้าน่า..." หลินเฟิงกลืนน้ำลาย "นี่มันแรงกว่าะุปืนใหญ่รถถังอีกไม่ใช่เหรอ?"
เขาไม่อยากจะเชื่อสายตา พลังนี้มันเกินขอบเขตของวรยุทธ์ขั้นพื้นฐานไปไกลลิบ แม้แต่ศิษย์สายในระดับสูงที่ใช้พลังปราณหุ้มอาวุธ ก็ยังไม่น่าจะสร้างความเสียหายทางกายภาพได้รุนแรงขนาดนี้ด้วยการปาหินโง่ๆ เพียงก้อนเดียว
"ด้วยพลังนี้... ข้าไม่ต้องกลัวใครหน้าไหนอีกแล้ว"
หลินเฟิงกำหมัดแน่น ความมั่นใจพุ่งทะยานเสียดฟ้า
เขาหันกลับมามองทางขึ้นหน้าผาที่สูงชันเสียดเมฆ ผาหินเรียบกริบแทบไม่มีที่ให้เกาะเกี่ยว สำหรับคนธรรมดา หรือแม้แต่จอมยุทธ์วิชาตัวเบา การปีนขึ้นไปจากก้นเหวลึกขนาดนี้เป็เื่ที่เป็ไปไม่ได้
แต่ไม่ใช่สำหรับ "หลินเฟิงคนใหม่"
"ไม่มีทางขึ้น... ข้าก็แค่สร้างมันขึ้นมาเอง!"
หลินเฟิงเดินตรงไปยังหน้าผา เขาเกร็งนิ้วมือทั้งห้าแข็งดุจกรงเล็บั แล้วแทงเข้าไปในเนื้อหิน!
ฉึก!
เสียงเหมือนมีดร้อนๆ แทงลงในเนยแข็ง นิ้วมือของเขาเจาะทะลุหินผาเข้าไปจนมิดข้อด้วยแรงบีบและแรงเจาะมหาศาล เขาใช้นิ้วต่างตะขอ ยึดเกาะหน้าผาไว้อย่างมั่นคง
"เยี่ยม..."
เขาแทงมืออีกข้างขึ้นไปเหนือหัว ฉึก! แล้วดึงตัวเองขึ้นไป
ฉึก! ฉึก! ฉึก!
ความเร็วในการปีนของเขาเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ หลินเฟิงไม่ได้ปีนแบบคนปกติ แต่เขาเหมือนปีศาจแมงมุมที่ไต่กำแพง ทุกครั้งที่มือััหิน มันจะเจาะลึกลงไปสร้างที่ยึดเกาะใหม่ทันที เศษหินร่วงกราวลงสู่เบื้องล่างตามจังหวะการเคลื่อนไหว
ความสูงหลายร้อยเมตรถูกย่นระยะลงอย่างรวดเร็ว
ลมหวีดหวิวกรรโชกแรงขึ้นเมื่อเขายิ่งสูงขึ้น แต่ร่างของหลินเฟิงไม่มีทีท่าว่าจะอ่อนแรง พละกำลัง 100 ตันทำให้เขาดึงร่างตัวเองลอยขึ้นไปได้อย่างง่ายดาย
ในระหว่างที่ปีน ความทรงจำอันเลวร้ายก็ผุดขึ้นมาในหัว
ใบหน้าเหยียดหยามของจางเหว่ย... เสียงหัวเราะของอาซาน... ความเ็ปตอนถูกหักแขน... แววตาดูถูกของเหล่าศิษย์ในสำนัก...
"รอข้าก่อนเถอะ..."
หลินเฟิงคำรามในลำคอ แรงแค้นกลายเป็เชื้อเพลิง เขาเร่งความเร็วขึ้นอีก นิ้วมือเจาะหินถี่รัวจนเกิดเสียงดัง ปังๆๆๆ ก้องสะท้อนไปทั่วหุบเขา
ผ่านไปไม่ถึงหนึ่งก้านธูป (15 นาที) มือของเขาก็คว้าขอบหน้าผา้าสุด
ฟึ่บ!
ร่างของหลินเฟิงเหวี่ยงตัวขึ้นมาลงจอดบนพื้นดินของ "โลกมนุษย์" อีกครั้ง
บรรยากาศ้าเงียบสงัด แตกต่างจากนรกเบื้องล่างอย่างสิ้นเชิง แสงจันทร์สาดส่องลงมากระทบเรือนร่างที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเืแห้งกรังและฝุ่นโคลน เสื้อผ้าขาดวิ่นเผยให้เห็นกล้ามเนื้อที่สมบูรณ์แบบ
หลินเฟิงสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดลึกๆ กลิ่นดิน กลิ่นหญ้า และ... กลิ่นของศัตรู
เขามองไปทางทิศที่ตั้งของเรือนพักบ่าวรับใช้ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็เย็นะเืดุจน้ำแข็งพันปี
"ข้ากลับมาแล้ว..."
หลินเฟิงหักข้อมือตัวเองดังก๊อบแก๊บ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้น... รอยยิ้มของเพชฌฆาต
"คืนนี้... จะต้องมีคนไม่ได้ตื่นขึ้นมาดูพระอาทิตย์ขึ้น!"
เขาก้าวเท้าออกเดิน มุ่งหน้าสู่เป้าหมายแรก... ไอ้คนทรยศ อาซาน!
1K
