ในหนึ่งอาทิตย์เดรสมอนด์ ได้ตระเวนเดินทางไปเยี่ยมคนที่เขารู้จัก ตราบเท่าที่เขาสามารถหาเพื่อนได้เขาก็คบเป็เพื่อนหมดหนึ่งอาทิตย์แทบจะไม่พอให้เขาอำลาทุกคนในศักดินา
และแล้ววันที่ทุกคนไม่อยากให้มาถึงก็มาถึงวันนี้เป็วันเดินทางของเขา ตอนนี้เป็่เช้าแต่แดดในหน้าร้อนนั้นก็ยังออกมาเร็วเขาจับกระเป๋าเดินทางพลางมองไปยังที่นอนที่เขาเคยนอนตลอดหนึ่งปี พลางนึกว่าเขาคงต้องคิดถึงมันมากแน่ๆ แล้วเขาก็เดินไปพลักประตูพลางเหลียวมองอีกครั้ง
ณ ที่นอกคฤหาสน์ ในที่ว่างเปล่า มีคนตั้งแถวรอส่งเขาอยู่ผู้คนมากหน้าหลายตาต่างก็มาส่งเขาด้วยความเต็มใจ เสียงร้องเรียกเขาดังระงมไม่ขาดสาย
“ เฮ้! ผมแค่ไปเรียนนะไม่ได้ไปรบ ไม่ต้องร้องไห้ เพราะฉะนั้นอย่าเศร้าเลย ”
เดรสมอนด์พูดด้วยความตื่นตันใจ ตัวเขาเองก็มีความรู้สึกจุกที่หน้าอกจนแทบที่จะพูดไม่ออก
“นายน้อย”
เดรสมอนด์มองไปยังมาสเตอร์สเวนที่ยืนอยู่ไม่ไกล
“มาสเตอร์ เป็ยังไงบ้าง”
“ดีๆ หากไม่ได้คุณช่วย ข้าคงแย่แน่ ข้าคงไม่รู้ว่าเ้านั้นจะไล่ข้าออกตอนไหนแต่ตอนนี้ ข้าสบายแล้วนายน้อยไม่ต้องห่วง”
เดรสมอนด์ยิ้มให้กับอาจารย์ของเขา
“ ถ้าอย่างนั้นผมก็โล่งใจ ”
“ ความจริง พวกเด็กๆ้ามาส่งนายน้อยเหมือนกันแต่คนมาส่งนายน้อยเยอะเกินไปข้าเลยไม่ได้พาพวกเขามาด้วย ”
“ งั้นผมก็ฝากลาพวกเขาด้วยนะครับ ”
ทันใดนั้นเองเดรสมอนด์ก็รู้สึกว่ามีมือมาััข้างหลัง พอเขาหันหลังกลับไปมองเขาก็พบกับบารอนเครทยืนยิ้มทั้งน้ำตามองมาที่เขา
“ ท่านพ่อ ท่านมาทำอะไรที่นี้ ”
“ เ้าจะไปโดยไม่ลาพ่อของเ้าเลยงั้นรึ ”
เขาสวมกอดลูกชายของเขา
“ ข้าไม่อยากเห็นวันนี้เลยจริงๆ ”
บารอนดึงเดรสมอนด์เข้ามากระซิบที่ข้างหู
“จำเอาไว้นะลูกข้า นกที่บินสูงนั้นเป็ที่ทดสอบของลูกธนูเป็อย่างดี ออกจากที่นี้เ้าต้องระวังให้้มากรู้ไหม หาเพื่อนที่มีประโยชน์ หาคนที่รักเ้าจริงๆ”
“ครับ ท่านพ่อ”
เขามองไปที่ เดรสมอนด์อยู่นาน จึงถอนหายใจ
“ ผมเข้าใจแล้วครับ ”
เดรสมอนด์พยักหน้าเหมือนไก่จิกข้าวสาร เขาจับแขนทั้งสองข้างของบารอนอย่างเบามือ
“ การไปเรียนครั้งนี้ผมคงต้องจากไปนานและกลัวว่าอีกนานจึงจะได้กลับ ”
“ ท่านพ่อ. . . ”
เดรสมอนด์มองหน้าบิดาของตนก่อนที่จะกล่าวต่อ
“ ผมหวังว่าท่านจะดูแลตัวเองให้ดี อย่าอยู่ห่างไกลผู้คนมากนัก ”
พูดเสร็จเขาก็สวมกอดบารอน เมื่อคนรอบข้างเห็นฉากนี้ทุกคนถึงกับน้ำตาซึมไปตามๆกัน
“ ฮ่าๆ เ้าคิดมากเกินไป ”
“ ข้าต้องไปแล้วท่านพ่อ ”
เดรสมอนด์ออกจากอ้อมกอดของบิดา เขาถอยออกมาพยักหน้าให้บารอนแล้วเขาก็หันไปโบกมือให้กับคนที่มาส่งเขา
“ ข้าไปก่อนทุกท่าน พวกท่านรักษาตัวด้วย ”
จากนั้นเดรสมอนด์ก็ขึ้นม้าขี่ออกไปโดยมีรถม้าตามหลังมา เหตุที่เดรสมอนด์ต้องขี่ม้าเองก็เพราะว่าเขานั้นปวดก้นเนื่องจากรถม้าในตอนนี้มันไม่มีตัวกันกระแทก
ถ้าทางในเขตเมืองที่ได้รับการบำรุงรักษาการจะนั่งไปนั้นค่อนข้างเป็ประสบการที่ดีแต่ถ้าเป็ทางนอกดินแดนเขาคิดว่าน่าจะให้ความรู้สึกเหมือนเล่นเครื่องทรมานในสวนสนุก เขาจึงขี่ม้าไปด้วย
เมื่อได้เริ่มเื่ถนนความคิดของเดรสมอนด์ก็คิดถึงวันวานเมื่อเขาพยายามใช้เงินเก็บของเขาในการซ่อมแซมถนน มันช่างเป็ความทะเยอทะยานที่ล้มเหลวถ้าเกิดว่าบารอนไม่เล็งเห็นความสำคัญหลังจากที่เขาอธิบายอย่างยาวนาน
ด้วยการอัดฉีดเงินจากบารอนถนนในศักดินาเล็กๆนี้ก็ถูกซ่อมแซมและบดอัดถึงแม้ว่าจะไม่ดีมากนักแต่หลุมบ่อก็ไม่มีให้เห็นอีกต่อไป เขายิ้มให้กับความสำเร็จของตัวเองและโบกมือให้กับชาวเมืองที่อยู่ตามรายทาง
“ กลับมาอย่างปลอดภัย ”
เสียงของบารอนที่ตะโกณดังมาจากด้านหลัง เดรสมอนด์หันกลับไปส่งยิ้มเหมือนดวงอาทิตย์ที่สดใสให้กลับบารอน เขาชูมือที่กำกำปั้นขึ้นฟ้าอย่างฮึกเฮิม ราวกับจะไปออกรบ
เขาทำเพื่อเรียกกำลังใจและเพื่อบอกคนที่อยู่ข้างหลังของเขาว่ามันจะไม่เป็อะไร บารอนที่ตอนนี้ดวงตาแดงก่ำโบกมือลาบุตรของตนอย่างอาวรณ์ ในรถม้าลีฟที่นั่งโบกมือให้ครอบครัวของตนเองพลางน้ำตานองหน้าเธอต้องไปมันเป็หน้าที่ของสาวใช้ส่วนตัวอย่างเธอและเธอก็เต็มใจที่จะไปกับเขา
แบ่งเบาสิ่งที่เขาทำถึงแม้ว่าเธอจะช่วยอะไรไม่ได้มากก็ตามตอนนี้เธอเป็เหมือนตัวแทนของชาวศักดินาทุกคน หลังจากหนึ่งปีที่ผ่านมาสิ่งต่างนั้นเปลี่ยนไปมากความกังวลว่าจะไม่มีกินในหน้าหนาวของพวกเขา
ความปลอดภัยในศักดินาหลังจากที่นายน้อยที่แสนเงียบขรึมของพวกเขาตัดสินใจที่จะไม่เงียบอีกต่อไปหลายอย่างดีขึ้น ในตอนนี้ทุกคนในศักดินารับรู้ได้ว่าชายผู้ขี่ม้าของเบื้องหน้าของเธอนี้เป็ความหวังของพวกเขาโลกสำหรับทุกคน ความหวังที่ให้โอกาศในการทำงาน ความหวังที่ให้อนาคตแก่เด็กและความปลอดภัยแก่ผู้สูงอายุ
มีครั้งหนึ่งเธอได้พูดแบบนั้นกับนายน้อยของเธอ อธิบายว่าพวกเขาคิดเห็นยังไงกับเขาแต่นายน้อยกลับยิ้มอย่างอ่อนใจและตอบเธอกลับไปว่าเปลวไฟอันโดดเดี่ยวไม่อาจที่จะยืนอยู่ในความมืดได้นาน
ลำธารสายเล็กไม่อาจจะอยู่ในหน้าร้อนแต่มันจะต่างออกไปนะถ้าทุกคนเป็ความหวังของกันและกันพูดเสร็จนายน้อยก็หัวเราะและเดินหนีเธอไปทิ้งเธอที่ไม่เข้าใจไว้เื้ั
ในระหว่างที่ทุกคนออกมาส่งเดรสมอนด์เพื่อไปเรียนนั้นสายตาสองคู่มองไปยังเดรสมอนด์ด้วยสายตาพยาบาทและสาปแช่งโดยเฉพาะสายตาของสาวสวยที่อยู่ในอ้อมแขนของชายหนุ่ม เขากอดเธออย่างเสน่หาและใช้มือหันหน้าเธอของเธอมาจูบอย่างดูดดื่ม
“ ไม่เป็ไรโซเฟียยอดรัก เ้านั้นมันจะไม่ได้กลับมา ”
“ ท่านแน่ใจงั้นหรือ ”
เธอพูดพลางซุกหน้าเข้าไปที่หน้าอกของชายหนุ่ม
“ แน่นอนศักดินานี้ต้องเป็ของพวกเราและลูกของเรา ในเมื่อตัวมารก็ออกไปแล้วเรามาทำอีกซักครั้งเถอะนะ ”
ชายหนุ่มพูดกระซิบหว่านล้อมพลางเล้าโลมหญิงสาว
“ อืออออ ”
หญิงสาวหน้าแดงด้วยตัณหาปล่อยครางออกมาเบาๆ ตอบสนองการเล้าโลมจากนั้นทั้งสองก็ค่อยๆคลุกวงในกันอย่างเร้าร้อนอีกครั้ง
14K
