โมลี่จึงตัดสินใจเดินไปทางยังบ้านของสองพี่น้องทันทีเมื่อไปถึงเธอเห็นบ้านที่ใกล้จะพังเต็มที่แล้วทำให้เธอรู้สึกสงสารเด็กทั้งสองพี่น้องเป็อย่างมากแล้วเธอก็ะโเรียกทั้งสองคนทันทีอยู่นอกบ้าน
“เสี่ยวอี้ เสี่ยวเออร์อยู่บ้านไหมพี่จะจ้างเราสองคนไปตัดหญ้าที่บ้านของพี่หน่อย”
หลังจากที่โมลี่ะโออกไปก็มีเสียงของเด็กอายุ 10 ขวบ และ 8ขวบดังขึ้นมาจากภายในตัวบ้านทันที
“อยู่ครับๆ พี่โมลี่จะจ้างเราทั้งสองคนเลยใช่ไหมครับ”
สองพี่น้องถามขึ้นด้วยความดีใจเพราะส่วนใหญ่นานๆทีชาวบ้านจะจ้างพวกเขาทั้งสองคนบางครั้งก็จ้างแค่เสี่ยวอี้แค่คนเดียวทำให้สองพี่น้องมีข้าวกินบ้างอดบ้างในบางมือแต่ทั้งสองก็ไม่เคยท้อ
“ใช่จ๊ะพี่จะจ้างเราทั้งสองคนไปตัดหญ้าที่บ้านพี่ในวันพรุ่งนี้ไป่สายหน่อยก็ได้พี่ไม่รีบส่วนเครื่องมือตัดหญ้าไปเอาที่บ้านพี่เลยแล้วกัน”
เมื่อบอกกล่าวกันเสร็จแล้วโมลี่ก็เดินกลับบ้านแล้วเธอก็ลงมือทำความสะอาดบ้านโดยเริ่มจากห้องนอนของเธอจัดการเปลี่ยนที่ชุดเครื่องนอนและผ้าห่มรวมทั้งข้าวของภายในใหม่หมดจากนั้นก็เข้าไปทำความสะอาดที่ห้องนอนเก่าของพ่อแม่ของเธอกว่าจะทำความสะอาดทั้งสองห้องเสร็จก็ถึงเวลาเที่ยงพอดี
โมลี่จึงเข้าไปทานเข้าในมิติจนอิ่มเรียบร้อยเธอก็ออกไปทำความสะอาดภายในห้องครัวและเปลี่ยนเป็เครื่องครัวใหม่และเติมข้าวของภายในครัวจนเต็มจากนั้นเธอก็ไปทำความสะอาดที่ห้องโถงจนเรียบร้อยก็ไปยังห้องน้ำดีที่พ่อแม่ของเธอมองการณ์ไกลได้สร้างห้องน้ำในตัวบ้านได้แยกห้องน้ำและห้องส้วมอย่างเป็สัดส่วน
กว่าจะทำความสะอาดภายในบ้านเสร็จก็ตกเย็นพอดีเมื่อเข้าถึงเวลาเข้านอนเธอก็นึกได้ว่าวันนี้เธอยังไม่ได้เจอกับเหวินตงเลยแต่ไม่เป็ไรหลังจากที่จัดการเื่ภายในบ้านเสร็จแล้วเธอก็จะแกล้งทำเป็ขึ้นเขาไปหาของป่าขายเหมือนเดิม
รุ่งเช้าโมลี่ได้ตื่นมาทำน้ำแกงปลาและอุ่นซาลาเปาลูกใหญ่ไว้สิบกว่าลูกเพื่อที่จะทำเผื่อสองพี่น้องที่จะมาตัดหญ้าในวันนี้เมื่อเธอเตรียมอาหารและข้าวของเสร็จแล้วเธอก็ได้ยินเสียงะโเรียกหาเธออยู่หน้าบ้าน
“พี่โมลี่ พี่โมลี่ครับผมสองคนมาแล้วครับ”เสี่ยวอี้และเสี่ยวเออร์ได้มายืนรออยู่หน้าบ้านอยู่แล้ว
“เข้ามาก่อนสิจ๊ะ ทานอะไรกันมาหรือยัง”
โมลี่เอ่ยถามสองพี่น้องเมื่อได้เจอหน้ากันเสี่ยวอี้และเสี่ยวเออร์หันมองหน้ามองกันก่อนจะตอบด้วยเสียงอันเบาว่าทานแล้วแต่โมลี่ดูออกว่าเด็กทั้งสองคนยังไม่ได้ทานอะไรมาเลย
“เอาละเดี๋ยวเดินตามพี่เข้ามาน่ะ ห้ามถามอะไรเข้าใจไหม”
เด็กทั้งสองคนพยักหน้าพร้อมตอบรับทันทีแล้วโมลี่ก็ให้เด็กทั้งสองเข้ามาภายในบริเวณบ้านแล้วปิดประตูเรียบร้อยเธอก็นำทั้งสองคนเข้าไปในห้องครัวระหว่างทางเธอสังเกตุท่าทางของเด็กทั้งสองคนเดินก้มหน้าก้มตาไม่เหลือบมองสิ่งใดๆภายในบ้านเลย เมื่อถึงห้องครัวเธอก็พูดว่า
“เอาละทั้งสองคนนั่งลงบนเก้าอี้ตรงนี้ก่อนพี่มีอะไรจะให้”