เสือเจ้าพระยา [ อ่านฟรี 100 ตอน / 5 ภาคจบ ]

        ตอนที่ 75เตรียมทหาร!

        แม่ชบาให้ทุกคนเลือกเครื่องออกกำลังกายมาได้เพียงแค่หนึ่งยี่ห้อ

        “ถ้าคุณเป็นเทรนเนอร์จะแนะนำลู่วิ่งแบบไหนให้ลูกค้าเลือกมาได้เพียงหนึ่งตัวเท่านั้น?”

        ปรากฏว่าทั้งสิบเลือกลู่วิ่งตัวหนึ่งเป็นคะแนนถึงเจ็ดให้เหตุผลพร้อมมูล แน่นอนว่าแม่ชบาก็ย่อมต้องซื้อเครื่องพวกนี้มา

        ส่วนคำถามพื้นฐานเช่นว่า“ทำไมต้องเป็นเครื่องนี้ มันดียังไง”แม่ชบาย่อมไม่ลืมเพราะจดใส่สมุดอ่านโพยที่อยู่ด้านหน้า แอบ ๆ ถามไปในระหว่างนั้น

        หลังสัมภาษณ์ครบทุกคนแม่ชบากับลุงเด่นชัยก็เห็นว่ามีคนน่าสนใจอยู่หลายคน… แต่ตอนนี้ยังประเมินลูกค้าไม่ได้ต้องรอเปิดร้านไปสักระยะก่อน จึงรับติดร้านไว้แค่สี่คนก่อนส่วนที่เหลือค่อยติดต่อกลับไปอีกรอบหนึ่ง…เมื่อจะรับคน

        สองในสี่คนนั้นที่รับมาชั่วโมงบินสูงมากวันต่อมาก็ถูกแม่ชบาเรียกเข้ามาเซ็นสัญญาจ้างทันที เป็นชายหนึ่งหญิงหนึ่งผู้ชายอายุสามสิบกว่า ๆ รูปร่างกำยำกล้ามเป็นมัด ๆเคยเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนของฟิตเนสใหญ่แห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ ชื่อพลพล

        ส่วนอีกคนเป็นผู้หญิงหน้าตาสะสวย ดูหุ่นดีสุขภาพดีแสดงออกมาผ่านสีหน้า ท่าทางอายุยี่สิบห้าชื่อปรางทิพย์ คนหลังแม่ถูกใจเป็นพิเศษ ด้วยเพราะตัวของเธอเองเป็นผู้หญิงจึงต้องการจ้างให้มาเป็นครูสอนลูกหมี นกแก้วและก็ตัวเธอเอง

        พอทั้งคู่ได้เซ็นสัญญาก็ดีใจยกใหญ่แม่เรียกมาสัมภาษณ์อีกรอบเมื่อวานมั่นใจ และทำการเซ็นสัญญาที่ตึกเทพทันใจ ก่อนจะให้ทั้งคู่กลับไปเตรียมตัว พรุ่งนี้เช้าให้มาหาเธอที่บ้านจะพาไปดูสถานที่ทำงาน และดูเครื่องออกกำลังกายกัน

        ……

        หลังจากที่ลุงทบมาคุยกับเสือน้อยก็กลับบ้านไปหาแม่และน้องสาว

        ทบเล่าถึงข่าวดีหลังกลับถึงบ้านวันนั้นก็บอกน้องสาวกับแม่ตัวเองว่าจะย้ายกลับมาอยู่ที่นี่พร้อมดูแลแม่ด้วยตัวเอง

        น้องสาวก็ถามพี่ชายว่า“ได้งานที่ไหน…เงินเดือนดีหรือเปล่า?” เจ้าตัวก็ตอบไปตามตรง

        ทำเอาน้องสาวอ้าปากค้าง“แถว ๆ นี้มีคนให้เงินเดือนดี ขนาดนี้ด้วยเหรอ?”

        ทบพูดว่า“เอ็งสนใจมั้ยล่ะ ประเดี๋ยวข้าฝากงานให้ทับทิม!”

        “สนใจสิพี่ว่าแต่เงินดีมั้ยล่ะ? ตำแหน่งฝ่ายบุคคลแบบฉันหาง่ายมาก ไอ้ที่ง่ายน่ะไม่ใช่งานนะแต่หมายถึงคน” ทับทิมพูดด้วยความสนใจ แต่ก็อดส่ายหน้าไม่ได้ฝ่ายบุคคลคลำไปตรงไหนก็เจอ!

        “เฮ้ย! ได้อยู่มีอยู่จริง ๆ” ทบพูดให้กำลังใจ

        ก่อนเล่าไปว่า“เอ็งรู้ข่าวโรงงานที่กำลังสร้างใหม่แถวถนนสายในไหมล่ะนั่นแหละข้าจะฝากให้เองที่นั่น” ทบตบอกพูด

        “ถ้าได้อย่างนั้นก็ดีเลยพี่!ใกล้บ้านแค่นี้เอง เอาเลยพี่ฝากงานให้ฉันหน่อย”ทับทิมน้องสาวแสนสวยพูดอ้อนขอร้องพี่ชาย

        “เออพี่จะพยายาม!”ทบคิดว่าเขาควรตอบแทนน้องสาวให้มาก ๆ เพราะเป็นเธอที่เหนื่อยดูแลแม่อยู่คนเดียวส่วนตัวเองอยู่แต่โรงเรียนค่ายฝึก ไม่ก็ไปรบเสี่ยงตายอยู่ชายแดนใต้ทำเอาทั้งครอบครัวเป็นกังวลมาก

        อีกทั้งยังเป็นสาวอายุพึ่งสามสิบเองยังไม่ได้แต่งงานเพราะมัวเอาเวลามาดูแลแม่อยู่ทำให้ในใจตัวเองรู้สึกติดค้างน้องสาวอยู่ไม่น้อย จึงตัดสินใจว่าจะพยายามหางาน และก็ฝากงานน้องสาวให้จงได้

        หลังจากนั้นวันรุ่งขึ้นก็ไปคุยกับไอ้ผันเพื่อนรัก ผันก็ตอบว่า “เออ…ฝากได้ โรงงานก็ใกล้เสร็จแล้วต้องการใช้คนพอดี แต่ต้องผ่านสัมภาษณ์ไอ้เสือน้อยมันก่อนนะ!”

        “อ่าวมึงไม่ใช่ประธานบริษัทหรอกหรือ?”ทบถามเพื่อนด้วยความฉงน

        “โรงงานนั้นไอ้เสือน้อยมันออกตังค์สร้างของมันเองใช้ชื่อกูมาเป็นกำบังเฉย ๆ เพื่อน” ผันเล่าความจริงให้เพื่อนฟังตอนแรกอีกฝ่ายรู้แค่ว่าเดี๋ยวนี้เสือน้อยมันเซ้งโรงเรียนทันใจวิทยา มาเป็นของตน

        “ขนาดนั้นเลยเหรอวะ!?”ทั้งสองก็คุยกันไปคุยกันมา

        จากนั้นพอเสือน้อยกลับบ้านมาก็เจอลุงทบอยู่บ้านกับพ่อกำลังร้องเพลงอยู่ด้วยกันพอดีเสือน้อยไม่อยากขัดจังหวะจึงปล่อยผ่านไป รอถึงมื้อเย็นคงได้คุยกัน

        พอตกเย็นมาแม่ชบาก็กลับบ้านพ่อผันก็คุยเข้าเรื่อง “ลุงทบของเอ็ง เขาจะฝากงานให้น้องสาวแน่ะ”

        “อ๋อ…ตำแหน่งอะไรล่ะลุง!ถ้ามีตำแหน่งว่างเดี๋ยวจะดูให้”

        เสือน้อยตอบแบ่งรับแบ่งสู้ฝากงานเขาได้ยินได้พบมาบ่อย แต่ก็ต้องเอาคนที่มีความสามารถมาด้วยไม่ใช่เอามานั่งกินเงินเดือนฟรี ๆ แบบนั้นเขาไม่อยากได้

        แถมถ้าไม่สนิทกันจริงเขาไล่กลับบ้านตั้งแต่เอ่ยปากแล้วก็เคยมี! เพราะเอาพวกไม่ทำการทำงาน มาฝากเลี้ยง

        “เป็นตำแหน่งฝ่ายบุคคลน่ะน้องของลุงชื่อทับทิมทำอยู่ในนิคมอุตสาหกรรมบางกะดีบริษัทยักษ์ใหญ่ของญี่ปุ่นเลย!” ก่อนจะแนะนำประวัติความเป็นมาโดยล่ะเอียดให้ฟัง

        เสือน้อยก็ครุ่นคิดทางหนึ่งหาทางซื้อใจลุงไว้ก่อนจะดีกว่าอีกอย่างโรงงานก็ใกล้จะเสร็จแล้ว ต้องรับสมัครงานขนานใหญ่ จำเป็นต้องใช้คนจริง ๆ

        เสือน้อยจึงพูดว่า“ฝ่ายบุคคลมีคนแนะนำมาเยอะมาก อย่างที่ลุงรู้กัน แต่ในฐานะที่ลุงเป็นเพื่อนสนิทกับพ่อผมจะพิจารณาเป็นพิเศษหน่อยก็แล้วกันเดี๋ยวลุงเรียกน้าทับทิมมาให้ผมสัมภาษณ์หน่อย!”

        เวลาไม่คอยท่า ลุงทบรีบโทรเรียกน้องสาวที่กลับมาจากบริษัทพอดี ให้มาหาเสือน้อยที่บ้านเสือน้อยก็กล่าวสวัสดีตามมารยาท เขาเรียกฝ่ายตรงข้ามว่า ‘น้าทับทิม’

        แต่ก็ปรากฏว่า“หล่อนบอกให้เรียกแค่พี่ก็พอเรียกน้าดูแก่ ๆ อย่างไงไม่รู้!”

        พอสัมภาษณ์ได้ยินได้ฟังทัศนคติก็ตกลงรับเธอเข้าทำงานแต่ให้เวลาเธอเตรียมตัวลาออกจากบริษัทเก่าก่อน

        ทางด้านลุงทบเสือน้อยก็บอกว่าประเดี๋ยวจะให้เพื่อนไปถ่ายรูป

        ให้มันลาเรียนไปดูลุงตอนอยู่ค่ายเก็บภาพบรรยากาศไว้“ลุงอย่าลืมทำเรื่องขออนุญาตไว้ด้วยนะ” เสือน้อยเน้นย้ำ

        หนึ่งเดือนต่อมา… 

        เสือน้อยก็ได้ขึ้นป้ายประกาศรับสมัครคนงานอีกครั้งแต่ว่าคราวนี้กับเป็นตำแหน่งงานมากมาย ทั้งฝ่ายผลิต และทั้งฝ่ายขาย ฯลฯ

        เพราะขั้นตอนชุลมุนวุ่นวายจึงโยนงานไปให้แม่ชบากับพ่อผันจัดการโดยมีพี่ทับทิมฝ่ายบุคคลจัดการรับสมัครงานเธอหัวหมุนไม่แพ้กัน

        เคยได้ยินว่ามีงานก่อสร้างแต่เธอไม่คิดว่าจะใหญ่โตขนาดนี้ แถมต้องรับพนักงานหลายร้อยคน เผลอ ๆอาจถึงพันก็มี!

        ……

        ส่วนทางด้านฟิตเนสก็เริ่มเข้าที่ก่อสร้างต่อเติมกินเวลานานกว่าที่คิดไว้ แต่ก็สำเร็จไปด้วยดีเพราะลุงเด่นชัยแกต้องควบคุมงานด้วยตัวเอง ขาดเหลืออะไรก็ใช้นักมวยในค่ายมาช่วย

        และแล้วป้ายโฆษณาก็ออกฤทธิ์อีกครั้ง!ทำให้เขาเรียกลูกค้ามาต่อเนื่องไม่ขาดสาย ทำเอาเสือน้อยยิ้มแก้มปริเพราะแต่ล่ะคนที่มาก็ซื้อคอร์สยาวไปเลย เช่นซื้อหนึ่งปีไปเลยและคนพวกนี้มีจำนวนเยอะมาก ทำให้เสือน้อยพอจะได้ทุนกลับคืนมา

        เพราะลู่วิ่งกับอุปกรณ์เยอะมากพื้นที่ใหญ่โต ภายใต้การบริหารจัดการพื้นที่ของลุงถิ่นสถาปนิก ทำให้โล่งกว้างเสือน้อยคิดถึงอนาคตของธุรกิจนี้ ท่าทางจะสดใสน่าดู

        ทางด้านลุงทบเสือน้อยได้สั่งให้ไอ้เข้ม ไปตามถ่ายรูปเก็บประวัติ ทั้งทำวิดีโอ ภาพนิ่งผลงานที่เคยออกรบสามจังหวัดชายแดนใต้ โล่เกียรติประวัติ รูปเก่า ๆ

        อะไรที่มีประโยชน์กวาดเอาออกมาให้หมดค่าย เพราะต้องนำเสนอบุคลากร โดยใช้ลุงทบเป็นตัวชูโรง

        ระหว่างนั้นเขาก็ถามสมชายว่า “หาคนถึงไหนแล้ว? พอจะมีคนมั้ย?” ตอนนี้เขายังไม่ได้ลงโฆษณา แต่ก็อยู่ระหว่างเตรียมการ

        สมชายตอบกลับ“ได้เยอะเลยประเดี๋ยวกูพาไปเจอที่โรงเรียนเทพทันใจของมึงว่าแต่โรงเรียนมึงพร้อมหรือยัง?”

        “พร้อมแล้วทุกอย่างพามาได้เลยนัดกันมาเยอะ ๆ ยิ่งดี!” เสือน้อยตอบกลับ

        ตอนนี้เขาเตรียมหลักสูตรทั้งหมดไว้แล้วทั้งกำหนดการต่างๆ ไม่ผิดจากที่คาดไว้ ใช้คนเชี่ยวชาญมันก็ได้งานดีเหมือนเคย เพราะลุงทบก็รู้เรื่องการรับสมัครพวกนักเรียนเตรียมทหาร นายสิบ ฯลฯ

        อะไรที่มันเกี่ยวกับกองทัพลุงทบรู้ดีมากตัวแกเองก็เคยไปอยู่สามจังหวัดชายแดนใต้มาก่อนประสบการณ์สูงจึงถูกดึงไปฝึกนักเรียนจปร. เพื่อฝึกเด็กรุ่นใหม่และถ่ายทอดประสบการณ์

        เมื่อเสือน้อยเห็นเพื่อนๆ ที่ไอ้สมชายพามาก็ยกยิ้มมุมปาก มันพามาได้เกือบห้าสิบคนส่วนยังมีที่ไม่สะดวกมาอีกหลายคน

        สมชายคาดว่าพวกนั้นกำลังรอดูผลลัพธ์วันนี้อยู่

        ดังนั้นจึงบอกเสือน้อยต้องเตรียมนำเสนอให้ดีเพื่อชักจูงใจคนเหล่านี้ให้สมัครเรียนให้ได้ เสือน้อยก็พยักหน้าเห็นด้วยขั้นแรกเริ่มจากนักเรียนเหล่านี้ก่อน และพอถึงคิวผู้ปกครองมาพบก็จะนำเสนออีกแบบ!

        เสือน้อยให้คนที่นำเสนอเก่งๆ ในโรงเรียน ซึ่งก็คือพี่แดนครูสอนคณิตศาสตร์ นำเสนอหลักสูตรพร้อมเอาลุงทบมายืนค้ำเป็นบารมี

        นำเสนอแบบภาคภูมิใจประวัติเคยรบจังหวัดชายแดนใต้มาหลายปีก่อนถูกเรียกตัวเข้าโรงเรียนเตรียมทหารเป็นครูฝึกจนมาถึงเมื่อเดือนก่อนดังนั้นลุงจึงคุ้นเคยดี

        หลังจากได้เห็นเสือน้อยงัดเอาไม้เด็ดออกมาให้บรรดาเหล่าเพื่อน ๆ นักเรียน ม.3 ม.4 ได้เห็น ก็ปรากฏว่าใจพวกเขาเตรียมตัวซื้อคอร์สนี้แล้ว!

        เสือน้อยก็ไม่ยอมเสียเวลาเปล่าเขาคิดจะจ้างคนทำโฆษณาของโรงเรียนใหม่ จึงไปปรึกษากับพี่เจมส์พี่ฉาย

        ปรากฏว่าคนทั้งสองขันอาสารับงานนี้เอง“ตัดต่อแค่นี้พี่ทำได้ นายน้อยไม่ต้องห่วง อย่าลืมว่าพวกพี่จบคอมฯ มานะ!”

        เสือน้อยก็พยักหน้ารับ“งั้นบวกค่าจ้างแยกต่างหาก ดูตามผลงานถ้าทำออกมาดีก็บวกเยอะหน่อย!” เรื่องนี้ในเมื่ออีกฝ่ายขันอาสาเขาก็ให้โอกาส