รอรัก รอแค้น

คืนนั้นศศิธรยังไม่กลับเข้าห้อง เธอแล้วนั่งสูดอากาศตรงบริเวณชานบ้านนั่งคิดหาเหตุผล“ยังไม่นอนหรอคุณ เริ่มดึงแล้วนะ” เวทิศมานั่งคุยด้วย“ฉันยังไม่ง่วงเลยมานั่งคิดอะไรไปเพลินๆ”เวทิศหยิกแก้มทั้งสองข้างของศศิธรบิดไปมา“กังวลอะไรก็พูดออกมาสิเห็นผมเป็นคนอื่นคนไกลไปได้”“รู้ได้ไง เข้ามานั่งในใจฉันหรือไง”“ถ้าเป็นปกติคุณก็จะตอบทำนองว่าอย่ามายุ่ง อย่ามากวน ฉันรำคาญอะไรประมาณนี้แต่ถ้าคุณตอบแบบนี้แสดงว่าคุณกำลังไม่สบายใจหรือไม่ก็กลัวอยู่ใช่ไหมล่ะ ตอนนี้เรายังไม่ได้เป็นแฟนกันก็จริงแต่ตอนนี้เราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่หรอ กังวลอะไรก็ปรึกษาผมหน่อยสิ ผมน้อยใจนะ” ไม่พูดเปล่าเขาเอียงศีรษะซบลงบนบ่าเล็กของศศิธรถูไถไปมาเหมือนลูกแมว“นี่!!!” ศศิธรผลักหัวเขาออก “ปากว่ามือขยับตลอดเลยนะคุณ ฉันอยู่กับคุณมากๆ มีหวังขายไม่ออกกันพอดี!”“ผมซื้อ!!!” พูดจบแล้วเขาจัดการหอมแก้มศศิธรฟอดใหญ่“กรี๊ดด” ศศิธรหน้าแดงก่ำทั้งโกรธทั้งอายมือเล็กทั้งสองข้างทุบเวทิศพัลวัน ชายหนุ่มวิ่งหลบศศิธรไปมา ส่วนศศิธรไล่ทุบเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย“ขาสั้นๆ วิ่งไล่ผมไม่ทันใช่ไหมล่ะ”“เฮ้ย! ไอ้สูง! ไอ้ขายาว!”ยิ่งโดนแซวศศิธรยิ่งกรี๊ด ขาเล็กๆ สั้นๆ ยิ่งซอยวิ่งไล่ทุบเขาหนักเข้าไปอีก แต่เหมือนจะเกินกำลังขาเล็กๆ ไปหน่อยมันเลยสะดุดอากาศหกล้ม เวทิศเห็นหญิงสาวจะล้มหน้าคะมำเขารีบพุ่งตัวเข้าไปช้อนหญิงสาวไม่ให้ล้มแต่เป็นตัวเขาเองที่พลาดท่าล้มลงโดยดึงหญิงสาวให้ล้มตามลงไปด้วย กลายเป็นร่างของศศิธรทัพอยู่บนล่างของเวทิศ“คุณปล่อยฉันได้แล้ว” ศศิธรหลบตาเป็นการใหญ่ ใบหน้าของทั้งสองคนห่างกันเพียงแค่ฝ่ามือ“คุณอายหรอ แสดงว่าคุณก็คิดอะไรกับผมเหมือนกันใช่ไหมล่ะ”“คิดสิ คิดว่าคุณเป็นผู้ชายที่น่าเกลียดที่สุด”เวทิศจับผมเส้นดำสลวยทัดหูสองข้างเพื่อจะได้เห็นหน้าหญิงสาวชัดๆ“คุณคิดตรงข้ามกับผมเลย ผมคิดว่าคุณเป็นผู้หญิงที่น่ารักมากและผมก็รักคุณมากด้วย รักมาก รักตั้งแต่แรกเห็นไม่สิรักมานานแล้ว”“กรี๊ด!!!!!!!!!!”ทันทีที่จบประโยคของเวทิศเสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้นพร้อมกับลมที่กระหน่ำพัดอย่างรุนแรงจนต้นไม้บริเวณใกล้ๆ เอนไหวไปมาอย่างรุนแรงจนน่ากลัวเหมือนมันจะหักโค่นลงมาตลอดเวลา เวทิศลุกขึ้นอย่างรวดเร็วกระชับร่างหญิงสาวเข้าหาตัวแน่นตามสัญชาตญาณการปกป้องจังหวะนั้นเองทุกคนที่อยู่ในห้องได้ยินเสียงผิดปกติจึงออกมาดู หญิงชุดไทยหันไปทางคนอื่นๆ ยกฝ่ามือขึ้นตบอากาศแต่บุคคลทั้งสี่ล้มทรุดลงกับพื้น“พ่อ! แม่!”เวทิศละออกจากร่างของศศิธรเข้าไปดูพ่อและแม่เป็นโอกาสให้หญิงชุดไทยผลักร่างของศศิธรออกไปจนกระทั่งกระเด็นไปอัดกับผนัง หญิงสาวล้มลงบนพื้น เวทิศเห็นยังงั้นจะเข้าไปประคองหญิงสาวแต่หญิงสาวในชุดไทยใบหน้าเน่าเฟะปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเขาซะก่อน“ท่านพี่รักมันมากหรือ”"ใช่" เขาตอบกลับอย่างไม่กลัวเกรงสายตาบ่งบอกว่าเขาเอาเรื่องสุดๆ“กรี๊ด!!!!!!!! อีกลิ่นแก้วมึงอย่าอยู่เลย”ร่างของหญิงคนนั้นหายวับไปแล้วปรากฏตัวอีกครั้งตรงหน้าศศิธร หญิงคนนั้นตรงเข้าบีบคอศศิธรจนเท้าเล็กลอยขึ้นสูงเหนือพื้น เวทิศเห็นอย่างนั้นเขาไม่รอช้า พยายามเข้าไปดึงมือของผีตนนั้นออกแต่มันไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด“ท่านที่จะมาช่วยมันทำไม อีนี่มันเลวแค่ไหน มันเคยทำอะไรกับข้าไว้บ้างเหตุใดท่านพี่ปกป้องมันอยู่นั่น”หญิงชุดไทยเหวี่ยงร่างศศิธรลงบนพื้น ศศิธรเจ็บระบมซ้ำยังจุกจนขยับไม่ได้อีก เวทิศเข้าไปรวบร่างของหญิงสาวเข้าสู่อ้อมแขน“ฉันก็สงสัยว่าฉันไปทำอะไรให้เธอ” ศศิธรพูด“อยากดูกันรึ ได้!!!”หญิงคนนั้นพุ่งเข้าใส่ทั้งสอง ทั้งสองกอดกันแน่นก่อนภาพทุกอย่างจะตัดไป เป็นห้องสี่เหลี่ยมมืดมิดมีแสงจากพระจันทร์เล็ดลอดเข้ามาจากมุมสุดของห้อง เมื่อมองลงที่พื้นจะเห็นของเสียจำนวนมากมายส่งกลิ่นเหม็นตลบอบอวลไปทั่วทั้งห้อง มองไปรอบๆ ผนังห้องเป็นอิฐผนังด้านหนึ่งเป็นลูกกรง ตรงมุมห้องมีร่างหนึ่งนั่งกอดเข่าอยู่มุมห้อง เนื้อตัวเธอเต็มไปด้วยรอยบอบช้ำจากการถูกทำร้ายเสื้อผ้าที่เธอสวมเป็นผ้าไทยงานดีหากแต่ขาดหลุดลุ่ย ไม่นานประตูลูกกรงเปิดออกพร้อมกับหน้าของหญิงใส่ชุดไทยทางภาคเหนืองดงามเรียบร้อยบวกกับเครื่องประดับน้อยชิ้นแต่เข้ากันได้อย่างลงตัว ที่สำคัญเธอมีใบหน้าเหมือนศศิธรราวกับพิมพ์เดียวกันเธอเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าหญิงที่นั่งคุดคู้อยู่มุมห้องหญิงคนนั้นไม่พูดอะไรยกเท้าขึ้นถีบหน้าหญิงที่อยู่มุมห้องจนเธอล้มลงไปนอนกับพื้น“อีไพร่ขอให้มึงเป็นผีเน่าอยู่ที่นี่ไม่ได้ผุดไม่ได้เกิด”“ท่านหญิง ท่านหญิงเจ้าขาได้โปรดไว้ชีวิตทับทิมด้วย”หญิงที่ชื่อทับทิมคลานเข้ามากราบบนเท้าของหญิงอีกคนหนึ่ง หากแต่เธอชักเท้าออกพร้อมกับเหยียบลงบนศีรษะของหญิงคนนั้น“มึงทำตัวมึงเองกูจะช่วยมึงได้อย่างไร” เธอตอบสีหน้าไร้อารมณ์ใดๆว่าจบแล้วเธอก็เตะเข้าที่หน้าหญิงคนนั้นอย่างแรงจนหน้าหงายไปอีกทางหนึ่ง“มึงใส่ความกู!”หญิงคนนั้นกระตุกยิ้ม“กูขอสาปแช่งมึง! ขอให้มึงเจออย่างที่คุณเจอทุกชาติไป!”หญิงคนนั้นหันกลับมาพร้อมกับปลดสายเข็มขัดผ้าถุงของตัวเองออกยกมันขึ้นและตีหญิงคนนั้นซ้ำไปซ้ำมา ซ้ำยังหัวเราะสนุกสนานกับการที่หญิงสาวบนพื้นดินทุรนทุรายอย่างเจ็บปวดร้องขอความเมตตาภาพค่อยๆ ดับลงจนกลับมาเป็นปัจจุบันอีกครั้ง“แล้ววันพรุ่งกูถูกตัดหัวเอาหัวเสียบประจานหน้าคุ้ม” ไม่พูดเปล่ามีรอยเลือดไหลทะลักออกมาจากคอแล้วหัวของหญิงคนนั้นแล้วหัวกระเด็นหลุดลงกับพื้นศศิธรรับกับภาพตรงหน้าไม่ไหว เธอซุกเข้าอกเวทิศที่กอดเธอแน่น“แต่ถึงยังไงมันก็เป็นเรื่องของชาติที่แล้ว” เวทิศพูด“จะกี่ภพจะกี่ชาติมันก็คืออีกลิ่นแก้ว อีหญิงชั่ว” ว่าจบแล้วทิบทิมสะบัดหน้าไปหาร่างเล็ก ศศิธรตัวแข็งทื่อเดินลงไปจากบ้านเวทิศ มาลิญีและธีรวิชญ์รีบวิ่งตามไป ทั้งสามเห็นร่างของศศิธรหยุดลงบริเวณหลังบ้านพักไม่ไกลนัก เธอมือใช้นิ้วมือเล็กๆ ขุดดินขึ้นจากพื้น แรงขุดรุนแรงราวกับสุนัขกำลังคุ้ยดินขึ้นอย่างเอาเป็นเอาตาย ทั้งสามเห็นดังนั้นรีบเข้าไปจับมือของหญิงสาวออกแต่ไม่สะทกสะท้านมือของหญิงสาวยังคงขุดคุ้ยอยู่อย่างนั้นราวกับไม่รู้สึกเจ็บ ทั้งที่เริ่มมีเลือดซึมออกมาจากบาดแผลเก่าแล้ว การกระทำนั้นช่างตรงกันข้ามกับสีหน้าที่เจ็บปวดดวงตาโตแดงก่ำมีมวลน้ำไหลของมา“เจ็บ ช่วยด้วย….ฮือ...พี่เลิฟ...มาลิ...คุณเวทิศ...เจ็บ”ทั้งสามได้ยินศศิธรขอความช่วยเหลืออย่างน่าสงสารใจทั้งสามเหมือนมีเข็มเล่มโตปักลงกลางใจที่ต้องเห็นคนที่ตัวเองรักเจ็บปวดทรมานอย่างนี้ ธีรวิชญ์และมาลินีช่วยกันจับแขนศศิธรเอาไว้แต่ก็ไม่สามารถหยุดยั้งได้เวทิศจึงใช้มือตัวเองลองดินเพื่อไม่ให้เล็บกลงเล็กๆ กระทบกับพื้นดินโดยตรงจนมือเขามีรอยแผลขนาดใหญ่ที่เกิดจากกรงเล็บเธอขีดข่วน“ท่านพี่!!!” ทับทิมใช้มือตบกลางอากาศร่างของเวทิศกระเด็นไปอีกครั้งหนึ่ง ทับทิบเธอมองศศิธรอีกครั้งจากนั้นศศิธรใช้แขนทั้งสองข้างเหวี่ยงร่างของมาลินีและธีรวิชญ์ล้มลงพื้นจากนั้นออกแรงตะกุยดินมากกว่าเก่า เรี่ยวแรงครั้งนี้มหาศาลกว่าครั้งที่แล้วมากแรงจนเล็กๆ ทั้งสิบฉีกหลุดออกจากนิ้วเป็นรอยแผลขนาดใหญ่เลือดไหลลงดินราวกับน้ำ“หยุดพอสักทีเถอะผมขอร้อง” เวทิศวิ่งเข้าไปคุกเข่าตรงหน้าทับทิมดวงตาเขาแดงก่ำเหมือนคนกำลังจะร้องไห้“ไม่!!!! ทำต่อไปขุดหาหัวกูให้จะ กรี๊ดดดดด” ยังไม่ทันที่จะเอ่ยจบประโยคเธอกรีดร้องออกมาอย่างแสบปวดร้อนพร้อมกับปรากฏร่างของทิปภาถือสร้อยพระมาในมือ เธอรีบจัดการคล้องพระลงบนคอศศิธร ก่อนร่างเล็กจะหยุดนิ่งและหมดสติไปเพราะเสียเลือดมาก“ไอรัก”“ไอรัก”“ไอรัก”ธีรวิชญ์ มาลินีและเวทิศรีบเข้าไปดูร่างเล็กที่หมดสติ แต่เป็นเวทิศที่เข้าไปถึงตัวหญิงสาวก่อนเขาอุ้มเธอขึ้นพากลับเข้าบ้านพักไปปฐมพยาบาล

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 11 สาเหตุ

นิยายแนะนำ

รอรัก รอแค้น

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 11 สาเหตุ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้