ตอนที่สิบห้า เทคนิคการเก็บเลเวลเจ็ดสิบสองชั่วโมงติดต่อกัน
ในการเล่นเกมส์นั้นมันมีเทคนิคอยู่ในการที่เราจะสามารถเก็บเวลเวลได้กับศัตรูบางฉากหรือบางตัว
ที่หากเราต้อนศัตรูบางตัวบางตัวจนมุมในบางฉากแล้วเราจะสามารถคอมโบต่อเนื่องไม่ให้ศัตรูตัวนั้นตายและสามารถเก็บค่าประสบการณ์exp ไปเรื่อยๆได้
หลักๆก็คือการต้องเตรียมการให้พร้อมทั้งทักษะสกิลและทักษะการรักษา
แต่ขั้นตอนคร่าวๆคือ
-ต้อนมอนสเตอร์จนมุม
-โจมตีจนอีกฝ่าย hp เหลือน้อยแต่ไม่ถึงตาย
-ฮีลมอนสเตอร์และฮีลตนเอง
-โจมตีศัตรูจนเกือบตาย
-วนลูปกลับไปข้อแรกไปเรื่อยๆจนครบเจ็ดสิบสองชั่วโมง
หรือจนกว่าแม่และคนในบ้านเราที่ไม่รู้ว่าทำไมเราเปิดเครื่องเกมส์ทิ้งไว้และเอาพลาสเตอร์ปิดจอยเกมส์ทิ้งไว้ทำไมไม่เล่นด้วยตนเองและปิดเกมส์ทิ้งไป
ก็เป็อีกอย่างหนึ่งที่ทำลายคอมโบเจ็ดสิบสองชั่วโมงของเราได้
วิธีการเช่นนี้ทำให้เราสามารถใช้เวลาไปทำอย่างอื่นเช่นการทำรายงานและการบ้านแทนที่จะมานั่งอดตาหลับขับตานอนเก็บเลเวลได้เท่าที่้า
เสียเวลาชีวิตไปเป็อย่างมาก
คุณภาพชีวิตก็จะดีขึ้นมากแบบเดียวกับปีเตอร์ปาร์กเกอร์ สไปเดอร์แมน ที่พอเลิกเป็สไปเดอร์แมน
งานถ่าพภาพก็รุ่งส่งรายงานอาจารย์ก็ครบมีเงินและเวลามากพอที่จะเอาใจใส่แฟนสาวของตนเองที่ไปคบกับคนอื่นเวลาที่มีปัญหากันทั้งสามภาค
หรือเอาเวลาไปเข้าคอร์สนักวิทยาศาสตร์เพิ่มเติมด้วยคุณสมบัติที่อาจจะเป็คนเดียวในจักรวาลมาร์เวลที่อัจฉริยะมากกว่ารี๊ดริชาร์ดหรือดอกเตอร์ดูมส์
น่าเสียดายเป็อีกครั้งที่ความรู้จากเกมส์ของผมใช้ไม่ได้ผล
ผ่านไปแค่หกชั่วโมงแม่ของผมก็เข้ามาห้าม
“พอได้แล้วไม่ต้องทำกันถึงขนาดนี้”
มารดาของผมกล่าวด้วยน้ำตานองหน้า
ผมก็งงงวยเป็อย่างมากผมก็รักษาให้บิดาของผมตลอดที่เราต่อสู้กัน ไม่น่ามีอันตรายอะไรถึงชีวิต
แต่ท่าทาง
”วิชาเก็บเลเวลติดต่อกันเจ็ดสิบสองชั่วโมง”
มีจุดอ่อนที่แม่จะมาขัดขวางจริงๆด้วย
พ่อผมยังดูแข็งแรงดีเพราะผมรักษาให้กับมือแต่หน้าตาเขายังขาวซีดท่าทางจะเพราะเหนื่อยในด้านจิตใจ
เพียงแค่หกชั่วโมงยังรับการฝึกไม่ได้
มิน่าหมู่บ้านนี้ถึงถูกมอนสเตอร์เข้าโจมตีจนตายทั้งหมู่บ้าน
ท่าทางผมต้องตีสนิทกับท่านบาทหลวงเซมัวร์หรือลองให้หน่วยปราบมารมาที่หมู่บ้านนี้ดีซะแล้วหรือจะขอให้ท่าพน่อรวบรวมแก๊งโจรคนเก่าแก่มารวมกันที่หมู่บ้านนี้ดี?
ผมไม่ใช่พระเอกตามมาตรฐานผมไม่คิดมากว่าจะให้มีแก๊งโจรครองหมู่บ้าน ตราบใดที่แก๊งนั้นมีกำลังมากพอที่จะปกป้องหมู่บ้านได้ก็จ่ายค่าคุ้มครองไปเถอะไม่ใช่เื่เสียหายอะไร
“ขออภัยด้วยขอรับท่านแม่”
ผมก้มศีรษะขออภัยอย่างนอบน้อม
[ข้าแต่แสงสว่าง โปรดทำพื้นที่รอบข้างนี้ให้กลับคืนสภาพเดิมและรักษารากไม้ให้ไปอยู่ในดินตามปรกติด้วย]
แม่ผมทำหน้าใที่ผมทำตามอย่างว่าง่ายและแสงสว่างออกจากตัวผมสู่พื้นที่รอบข้างที่พวกเราต่อสู้กันมาก่อนหน้านั้น
เมื่อแสงหายไป ต้นไม้ที่ร่างของบิดาของผมกระแทกจนพังก้อนหินที่ร่างของบิดาผมกระแทกจนพัง ก็กลับคืนสู่สภาพเดิมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“วันนี้พักผ่อนกันก่อนเถอะขอรับ”
ผมยิ้มอย่างอ่อนโยนและพยุงท่านพ่อของผมขึ้นมาเช่นกัน
“พรุ่งนี้เราค่อยฝึกกันใหม่อีกครั้ง”
ผมยกท่านพ่อด้วยมือข้างเดียวพยายามไม่ให้มารดาของผมต้องพยุงออกแรงตามหลักการของลูกที่ดี
เดี๋ยวผมจะลองปรึกษาท่านแม็กนัสหน่อยว่าจะลองสอนวิชาดาบขององครักษ์วังหลวงของท่านแม็กนัสให้บิดาของผมได้ไหม
วิชายังมีช่องโหว่ไปหมดแต่อย่างว่าล่ะ ผมจะฝากความหวังให้พวกโจรป่ามีความรู้อย่างท่านแม็กนัสก็คงจะไม่ได้
4K
