หลังจากจัดการกับงานเอกสารจนจบลงไปั้แ่เมื่อวาน ผมรีบลุกขึ้นแล้วไปที่โต้ะอาหารเพื่อกินอาหารเช้า เพียงแต่เหตุผลที่ผมต้องรีบไปในวันนี้น่ะ
[เรม] อรุณสวัสดิ์ ค่ะ ท่านยูจิ วันนี้มีเนื้อเมรัสราสซอส ไข่นกคทาสีเงินทอด แล้วก็สลัดผักรวมมิตค่ะ
กรูรีบมาก็เพื่อสิ่งนี้ยังไงละ ฮะ ฮะ เรมในชุดเมดละเฟ้ยย ความเข้ากันใด้ของเธอกับชุดเมทน่ะ ผมแทบไม่ต้องอธิบายเลยละ แถมเป็ชุดเมดที่ผมสั่งทำพิเศษด้วยนะ จริงๆก็สั่งทำเพื่อคานะละผมละดีใจจริงๆที่ใด้สั่งทำเอาใว้แล้วมาเสร็จเอาวันนี้พอดี ผมรีบเข้าไปลูบหัวของเรมในทันที ถึงจะมีหลายๆท่านบอกกับผมว่า คนที่จะลูบหัวของเรมใด้น่ะมีแค่ สึบาตู้ด คุงเท่านั้นนะ แต่ผมต้องขอโทดหลายๆท่านด้วยนะ ก็เพราะเื่นี้น่ะผมเป็พระเอกยังไงละ หุ หุ
[ยูจิ] เธอใส่ชุดนี้แล้วดูดีมากๆเลยนะเรม ปะ เรามากินข้าวเช้าด้วยกันเถอะ
[เรม] ท่านยูจิ ค่ะ เรมเป็ทาสนะคะ แล้วเรมจะกินร่วมโต้ะกับนายท่านใด้ยังไงกันละคะ
[ยูจิ] ผมบอกเธอไปแล้วไม่ใช่หรอ ว่าตราบใด้ที่พันธสัญญายังผูกพันเราทั้งคู่อยู่ ั้แ่นี้ต่อไปเธอเป็ผู้ติดตามของขุนนางนะ การที่ผู้ติดตามจะกินอาหารร่วมโต็ะกับขุนนางที่ทำสัญญาน่ะ มันเป็เื่ปกตินะเมื่อวาน มายูริ ก็หน้าจะสอนกฎต่างๆให้ไปแล้วไม่ใช่หรอ
[เรม] ตะ แต่ว่าถึงจะเป็แบบนั้นก็เถอะค่ะ แต่ทาสแบบเรมน่ะ ไม่คู่ควรที่จะใด้กินอาหารร่วมกับท่านยูจิหรอกนะคะ
[ยูจิ] อย่าดื้อกับผมสิเรม ถ้าเรมดื้อแบบนี้ ถ้าอย่างงั้นผมจะเป็คนป้อนเธอเองนะ
ผมยกตัวของเรมขึ้นว่างลงบนตักของผม แล้วจึงนั่งลงบนโต้ะอาหาร จากนั้นใช้มือข้างนึง โอบไปด้านหลังของแผ่นหลังเล็กๆของเรม แล้วใช้มืออีกข้างตักอาหารบนโต็ะของผม
[ยูจิ] เอาละนะเรม พูด อ้ามมทีสิจ็ะ อ้ามม
[เรม] มะ ไม่ใด้นะคะท่านยูจิ เรมกินเองใด้คะ บะ แบบนี้มันไม่ใด้น้าา อะ อืม อื่อ
[ยูจิ] ถ้าเรมยังจะดื้อกับผมอยู่อีก ถ้างั้นผมจะป้อนอาหารให้เรม ทุกวันเลยนะเพราะแบบนั้น พูดอ้ามม ดีๆเถอะนะ
[เรม] เข้าใจแล้วละคะท่านยูจิ อะ เอิม อะ อ้ามม
เรมพูดไปพร้อมๆกับใบหน้าอันแดงก่ำของเธอ ดวงตาอันหยาดเยิ้มสีฟ้าใสดวงนั้น กระตุ้นบางสิ่งของผมอย่างหน้าประหลาด ผมก็ไม่รู้ตัวเองเหมือนกันละครับ ว่าอยู่ดีๆไอเื่แบบนี้มันดันเกิดขึ้นมาใด้ยังไงกัน
หรือว่ามันอาจจะเป็เพราะเรมหน้ารักเกินไปกันนะ จนผมอดใจไม่ไหวที่จะใด้แกล้งเธอสักนิดน่ะ มาถึงตรงนี้ผมคงไม่อาจปฎิเสธ ดวงตาอันหยาดเยิ้มในตอนนี้ของเธอใด้แล้วละครับ ผมค่อยๆขยับช้อนของผมเข้าไปใกล้ๆ ริมฝีปากของเธอ ทีละนิด ทีละนิด และแล้ว
ปังง เสียงเปิดประตูที่ดังสนั่นหวั่นไหว ตามปกตินั้นก็ใด้ดังขึ้น
[คานะ] หิวจังเลยอ่า วันนี้จะมีอะไรอร่อยๆกินบ้างน้าา ท่านยูจิวันนี้คานะ ขอเบิ้ลอาหาร 2 ชุดเลยน้าา คานะไม่รู้ตัวเลยว่า คานะจะหิวขนาดนี้เลยอะ รู้แบบนี้กินข้าวเที่ยงตามที่มิยุกิซัง บอกเอาไว้ก็ดีแล้วละ
[คานะ] อ่ะ ท่านยูจิ ทำไมเรมถึงใด้นั่งอยู่บนตักของท่านยูจิ แบบนั้นละค้าา คานะไม่ยอมน้า ให้คานะใด้นั่งตักของท่านยูจิ ด้วยคนสิค้าา
ผมค่อยๆว่างเรมลงไปยังด้านข้างของผม จัดผมของเธอเล็กน้อยแล้วลูบหัวเธอเบาๆ แล้วจึงยิ้มให้กับ คานะ
[ยูจิ] มานี้สิคานะ มาข้างๆผมแปปนึงนะ
พอคานะมายืนอยู่ข้างๆผม ผมก็ยกเธอขึ้นมาบนตักของผม แบบเดียวกับที่ผมทำกับเรมละครับ
[ยูจิ] คานะเดียววันนี้ผมจะเป็คนที่ป้อนอาหารให้เธอเองนะ เอาละนะพูดอ้ามมสิ อ้ามม
คุณเคยมีประสบการณ์ ของการเลี้ยงลูกนกมาบ้างรึเปล่าครับ ถ้าคุณเคยมีละก็สิ่งที่เกิดขึ้น มันก็เป็คำตอบของตอนนี้แล้วละครับ อำๆ งับๆๆ อึกๆๆ กรอบๆ
[คานะ] ท่านยูจิ ขอเนื้อข้างๆใข่ดาวชิ้นนั้นด้วยสิคะ อ่ะ ใข่อันนั้นม้วนให้คานะเยอะๆเลยนะ อึก อ่อกๆ แค่กๆ น่ะ น้ำขอน้ำทีค้าา อึกๆพู่ๆ งัมๆ กรุบๆ อ่ะหมดแล้วอ่า ของอีกชุดนึงนะคะท่าน ยูจิ
คานะก็คือ คานะ ละนะอืม คานะ ก็คือคานะนี้ละ อ่ะ ยัยคานะนี้อาหารติดคอเธออีกแล้วเรอะ ตุบๆ ผมทุบลงไปที่หน้าอกของเธอถึงจะหิวแค่ไหน แต่การยัดทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้าลงคอน่ะ มันไม่ถูกต้องหรอกนะ ผมก็ยังคงป้อนทุกอย่างที่อยู่บนโต็ะ ลงไปในคอของคานะ ดังแม่นกที่ค่อยให้อาหารลูกนก ก็มิปานโดยมี เรม ยืนยิ้มเบาๆอยู่ข้างๆละ
ภายหลังของการป้อนอาหารนี้จบลง ท่าปิดตาของกับตันยานอวกาศท่านนึง ก็ใด้เผยออกมาอีกครั้ง ผมจัดการเซ็ดปากอันเปรอะเปื้อนไปด้วยอาหาร ของคานะเรียบร้อยแล้ว จึงวางเธอลงไปอีกด้านนึง
[ยูจิ] เรม คานะ เดียวตอนเที่ยงพวกเราจะไปปิกนิกกัน ที่ด้านหลังปราสาทนะ ผมสั่งพวกเมดให้เตรียมทุกอย่างเอาใว้แล้ว จัดการงานทุกอย่างให้เรียบร้อย ผมจะรอที่ด้านหน้าทะเลสาบหลังปราสาทนะ
[คานะ] ค้าา ท่านยูจิ หรือว่าจะมีอาหารกับขนมแบบไหม่ๆ เหมือนกับตอนที่พวกเราไปปิกนิกด้วยกัน ที่สวนดอกไม้หลังปราสาทใช่ไหมอะ อย่าบอกคานะน้าว่าเปิดตัวขนมไหม่ๆ เหมือนตอนพุดดิ้งน่ะ ถ้าเป็แบบนั้นไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น คานะก็จะไปให้ใด้เลยละคะ
[เรม] ทะ ท่านยูจิ ทะ ทาสแบบเรมน่ะจะไปปิกนิกกับท่านยูจิ ใด้ยังไงกันละคะ เรมน่ะไม่คู่ควรกับความใจดีของท่านยูจิหรอกค่ะ ท่านยูจิโปรดทบทวนเื่นี้ใหม่เถอะนะคะ
[ยูจิ] เรม เธอเป็ของผมนะ จะไม่มีการคิดทบทวนอะไรทั้งนั้นละ ผมเคยให้คำมั่นกับเธอไปแล้วไม่ใช่หรอ ว่าจะทำให้เธอมีความนสุขตลอดไปน่ะ เพราะแบบนั้นมาเถอะนะ เรม ส่วนคานะน่ะรอดูอะไรดีๆก็แล้วกันนะ
[เรม] เข้าใจแล้วคะท่าน ยูจิ
[คานะ] คานะ จะรอท่านยูจิ แบบใจจดใจจ่อเลยละคะ
หลังจากจัดการงานหลายๆอย่างใน่เช้าจนเรียบร้อย ผมก็รอรายงานบางอย่างจากเซบาสเตียน มันเป็เื่ที่ผมจะต้องจัดการให้เรียบร้อย เป็อย่างแรกเลยละนะ ก็อกๆ
[เซบาสเตียน] ขออนุญาติครับท่าน ยูจิ
[ยูจิ] เข้ามาใด้ งานที่ผมสั่งเอาใว้เป็ยังไงบ้าง
เซบาสเข้ามาในห้องพร้อมกับโถแปลกๆ อันนึงที่ไม่รู้ว่าใส่อะไรเอาใว้ ส่วนเื่ที่ผมสั่งการให้เซบาสไปจัดการน่ะ ก็เป็เื่เกี่ยวกับคานะละนะ คิดว่าผมจะยอมปล่อย ไอคนที่ทำกับคานะ แล้วก็เรมขนาดนั้นให้อยู่ดีมีความสุข ในเมืองเซอรินเอาใว้หรอครับ ไม่มีทางซะละ
ผมจะจัดการพวกมันอย่างสาสมที่สุดเลยละ ผมเลยสั่งเซบาสเตียนให้จัดเต็มพวกมันไปเลย ผมก็ไม่รู้ว่าผลมันจะเป็อย่างไรบ้างน่ะ ประเดิมอย่างแรกเลยก็แล้วกัน เกี่ยวกับเ้าพ่อค้าที่มันบังอาจหลอกขาย วัตถุดิบเวทมนตย์ปลอมให้กับคานะ จนทำให้เธอทดลองผิดพลาด จนเกิดะเิขึ้น เป็เหตุที่ทำให้เธอเกือบตายถ้าผมไม่อยู่ตรงนั้นอะนะ
แต่สำหรับเ้าพ่อค้าขายของปลอมคนนั้น ผมยกโทษให้ เพราะถ้าหากเ้านั้นไม่ขายอุปกรณ์เวทปลอมให้กับคานะ ผมก็คงจะไม่มีวันใด้เจอกับคานะ ในเมืองเซอรินละนะ ผมจะถือว่าความดีกับความชั่วนั้นมันหักล้างกันไปก็แล้วกัน แต่สำหรับเ้าของโรงแรมของคานะ คนนั้นมันเป็อีกเื่นึงครับ ผมไม่มีวันยกโทษให้กันมันเด็จขาด
ที่เ้านั้นมันบังอาจมอบโซคชะตาอันเลวร้ายให้กับคานะ แบบนั้น ผมสั่งเซบาสให้ลงโทษพวกมันอย่างถึงที่สุด แล้วในวันนี้ก็เป็วันรายงานผลเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นแล้วละ เซบาสยืนโถแปลกๆอันนั้นให้กับผม
[ยูจิ] สิ่งนี้มันคืออะไรงั้นหรอ เซบาส
[เซบาสเตียน] ลูกตา ของเ้าของโรงแรงกับครอบครัวทั้งหมดของมันขอรับ
ห่ะ ตะกี้เอ็งว่าอะไรนะ ละ ละ ลูกตา ลูกตายังงั้นเรอะ โฮลี่ซิต ผมมองดูเ้าโถแปลกๆที่อยู่ในมือของผม มะ มันเกิดอะไรขึ้น มันเกิดอะไรขึ้นกันนะ ผะ ผมไม่อยากรู้อะ ผมไม่อยากรู้สิ่งที่อยู่ในโถนี้อะครับ ผมเกือบจะเผลอถามในสิ่งที่เกิดขึ้น กับเ้าของโรงแรมคนนั้น แต่ผมก็ยับยั้งชั่งใจเอาใว้สะก่อนละนะ บางสิ่งบางอย่างน่ะอย่าไปรู้เกี่ยวกับมันเลยจะดีกว่านะ
[ยูจิ] เซบาส เกี่ยวกับเ้าโถนี้นะเอาไปจัดการเหมือนอย่างทุกๆทีก็แล้วกัน
[เซบาสเตียน] รับทราบครับท่าน ยูจิ
[ยูจิ] แล้วเื่ที่เกี่ยวกับเ้าพ่อค้าทาส 4 ตัว ที่ผมสั่งให้ไปจัดการน่ะ ผลมันเป็ยังไงบ้างละ
ตัวตนเหตุที่ทำให้เรมต้องทนทุกข์ทรมานขนาดนั้น ผมดันสั่งเซบาสไปว่า ให้จัดการลงโทษพวกมันจนถึงที่สุดเท่าที่จะทำได้ ลงไปน่ะสิครับ ผมก็ไม่รู้ว่าผลมันจะออกมาเป็ยังไงเหมือนกัน
[เซบาสเตียน] เกี่ยวกับเื่นี้กระผมใด้จัดการให้ รุกะ เป็คนดำเนินการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วครับ เพื่อให้เป็ไปตามที่ท่านยูจิ้า เธอจึงไปพร้อมกับอุปกรณ์สำหรับทำงานด้านนี้โดยเฉพาะอีกด้วย เพราะแบบนั้นเธอจึงขอเวลาท่านยูจิ 3 วันเพื่อจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยละครับ ท่านยูจิ
[จากผู้แต่ง ถึงยูจิตัวเอกของเื่จะยังไม่รู้ แต่ตั๋วเที่ยวเดียวของการไปทัวนรกโดยไกด์ รุกะ 3วัน3คืน พร้อมอุปกรณ์ครบครันน่ะ ผมคงไม่ต้องอธิบายอะไรมากมายเกี่ยวกับ สิ่งที่เ้าพ่อค้าทาส 4 คนจะต้องเจอหรอกนะครับ]
เอิ่ม ถึงจะพอรู้อยู่บ้างเล็กน้อยจากความทรงจำของเ้า โอเดะ ยูจิ ก็เถอะครับแต่พอมาเจอเข้ากับตัวจริงๆแล้ว เซบาสเตียนทำไมพวกเอ็งมันถึงโหดกันใด้ขนาดนี้กันละฟระ นี้มันเป็เื่ที่อ่านใด้ทุกวัยนะ แต่อยู่ดีๆมันหลอนกันขนาดนี้ ไปใด้ยังไงกันละเฟ้ย
ผมแค่สั่งให้ลงโทษให้ถึงที่สุดเองนะ ตามปกติมันควรจะต้องจับตัวไปขังคุก จนกว่าจะสำนึกผิดอะไรแบบนี้ไม่ใช่หรือไงกัน แต่ถ้ายังไม่สำนึกผมจะขังลืมมันไปเลยแค่นั้นเองนะ เห็นทีผมคงจะต้องระวังคำสั่งของตัวเองดีๆแล้วละครับ
ส่วนสิ่งที่ควรจะต้องทำตอนนี้น่ะก็ง่ายๆละครับ ทิ้งแม่มให้หมดทุกอย่างนี้ละ เอาใว้ค่อยมาดูเื่นี้อีกทีถ้ามีเวลาว่างละกันนะ ผมรีบออกจากห้องทำงานไป แล้วตรงไปที่ทะเลสาบด้านหลังปราสาท ก่อนเวลานัดครึ่งชั่วโมง จะปล่อยให้สาวๆรอใด้ยังไงกันละครับ ผมสิต้องเป็ฝ่ายไปรอน่ะ เื่เครียดๆน่ะโยนแม่นทิ้งไปให้หมดก่อนก็แล้วกัน
ในที่สุดผมก็เดินมาจนถึงทะเลสาบ สิ่งที่ปรากฎอยู่ต่อหน้าผมในตอนนี้ ก็คือหาดทรายสีขาว น้ำที่ใสสะอาดจนมองลงไปเห็นเหล่าปลาที่ว่ายอยู่ในนั้น แต่สิ่งที่ตรึงลงไปในหัวใจของผมน่ะ มันคือภาพในวินาทีนี้ต่างหากละ ภาพของเด็กสาวทั้ง 2 คนที่ส่งรอยยิ้มมาให้ผม โดนที่ด้านหลังของพวกเธอเป็วิวของูเา ที่มีทะเลสาบที่สวยงามอยู่ด้านข้าง
มันไม่ใด้จัดว่าเป็ความงดงามธรรมดานะ มันสวยสะจนภาพวิวทิวทัศบนโลกเก่าของผม นั้นเทียบไม่ใด้กับภาพในตอนนี้เลยละครับ แล้วสิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ การที่พวกเธอทั้ง 2 ที่อยู่ทามกลางภาพนั้นกำลังโบกมือให้กับผม มันจะเป็ภาพที่จะอยู่ในหัวใจของผมตลอดไป ไม่มีวันที่ผมจะลืมใด้เลยละ
แล้วมันก็ทำให้ผมใด้รู้สึกตัวขึ้นมาอีกครั้ง ว่าตอนนี้น่ะผมกำลังอยู่ในโลกแฟนตาซี ที่แตกต่างจากโลกเดิมของผม
เหล่าเมดใด้จัดเตรียมโต็ะขนาดใหญ่ ร่มที่สวยงามขนาดใหญ่ทั้ง 3 ชิ้นก็ใด้ถูกจัดว่างเอาใว้อย่างดี เพื่อที่พวกผมจะใด้ดื่มดำกับภาพทิวทัศที่อยู่ตรงหน้านี้ ผมใด้สั่งให้เหล่าเมดนำโต็ะบางอย่างมาด้วย มันเป็โต็ะที่ผมให้คานะ สร้างขึ้นมาก็เพื่อวันนี้โดยเฉพาะเลยละ ซึ่งมันก็คือโต็ะสำหรับย่างบาบีคิวยังไงละครับ เนื้ออย่างดีกับผักที่ดีที่สุดที่ใด้ถูกจัดเตรียมเอาใว้
ผมไม่รอช้ารีบจัดเตรียมทุกอย่างในทันที ไม่นานนักกลิ่นหอมๆ ของเครื่องเทศก็ใด้ส่งไปจนถึงพวกเธอ ผมย่างเนื้อกับผักอย่างซำนาน ดังพ่อครัวมืออาชีพเลยทีเดียว ไม่นานนักคานะก็ใด้เดินจูงมือเรม แล้วจึงเดินมาทางผม
[คานะ] ท่านยูจิ เ้ากลิ่นหอมๆนี้น่ะมันคืออะไรกันหรอ อะ นั้นมันเครื่องมือแปลกๆที่ท่านยูจิ ให้คานะสร้างขึ้นมานี้นา
[ยูจิ] มันก็คือเครื่องย่างบาบีคิวยังไงละ มันเป็เครื่องที่ใช้ทำบาบิคิวละนะรอแปปนึงนะ เรม คานะ เดี๋ยวเดียวอาหารก็เสร็จแล้วละ เรามากินด้วยกันแล้วก็ชมวิวไปด้วยกันนะ
ถึงเรมจะไม่ใด้พูดอะไรก็เถอะแต่ เรม จ๋าน้ำลายที่อยู่ตรงมุมปากของเธอน่ะ มันซื่อตรงกับหัวใจของเธอเลยนะ รอผมแปปนึงน้า บาบิคิวน่ะมันจะต้องสุกกำลังดีถึงจะดีที่สุดนะ
หลังจากจัดการย่างทุกอย่างจนใด้ที่แล้ว ผมก็จัดว่างเนื้อย่างบาบีคิวอย่างดี ลงบนจานของพวกเธอถึง คานะจะรีบจัดการกับทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้า ตามปกติ จนปากของเธอนั้นพองไปหมดแล้ว ผมรีบนำน้ำผลใม้เย็นๆที่เตรียมเอาใว้ให้เธอดื่มทันที ถึงจะกะเอาใว้แล้วก็เถอะ แต่ใครเค้าจะยัดทุกอย่างที่ออกมาจากเตาร้อนๆ เข้าปากแบบเธอกันละเฟ้ย ถึงมันจะอร่อยแค่ไหนก็เหอะ
หลังจากดื่มน้ำจนค่อยยังชั่วขึ้นแล้ว ผมก็เลยถือวิสาสะเป็คนจัดการป้อนบาบิคิวให้คานะ แทนสะเลย ก่อนที่ปากสวยๆของเธอจะพองไปมากกว่านี้อะนะ ถึงตอนแรกๆคานะจะไม่ยอมเพราะอยากกินเยอะๆแล้วก็ไวๆก็เหอะ แต่พอผมบอกไปว่าถ้าเธอดื้อกับผม ผมจะไม่ยอมให้เธอกินขนมแบบพิเศษของผมนะ คานะก็เลยยอมอย่างช่วยไม่ใด้ละนะ
มาถึงตรงนี้ผมก็เคยคิดนะ ไหนละความเป็เลดี้ ที่เธอเคยบอกกับผมในตอนที่เราเจอกันครั้งแรกน่ะ มันหายไปไหนแล้วละเฟ้ย ต่างกับเรมเลยที่กินอย่างเรียบร้อย การเฝ้าดูวินาทีที่เธอกัดเนื้อย่างอย่างสวยงาม ไปพร้อมกับทิวทัศที่อยู่ด้านหลังนั้น มันเป็ภาพงามจนเกินจะบรรยามเลยทีเดียวละครับ เพียงแต่ว่าถ้าไม่นับเ้าไม้เสียบเนื้อย่าง 20 กว่าไม้ที่อยู่ด้านข้างของเธอไปอะนะ
หลังจากเมนูเนื้อย่างจบลงก็มาถึงเมนู ที่คานะรอคอยละ ผมนำกล่องบางอย่างที่คานะเป็คนสร้าง ออกมาแล้วพอผมเปิดกล่อง ก็ใด้มีไอเย็นพวยพุ่งขึ้นมาละ แล้วผมก็นำสิ่งที่อยู่ในกล่องออกมา แล้วมาวางใว้ที่ด้านหน้าของ เรมกับคานะ ทั้ง 2 ชิ้นเลย สิ่งที่ผมนำมาวางเอาใว้มันก็คือ ไอศครีมยังไงละครับ
[คานะ] ท่าน ยูจิ เ้านี้มันคืออะไรหรอ
[ยูจิ] มันคือไอศครีมยังไงละ มันเย็นแล้วก็หวาน มันเหมาะกับการกินในตอนที่อากาศค่อนข้างร้อน แบบในตอนนี้เลยละนะ
[เรม] บาบีคิวเมื่อกี้ แล้วก็ขนมที่ดูหน้าอร่อยแบบนี้อีก ระ เรมรับมันใว้ไม่ใด้หรอกคะเรมน่ะ เรมไม่คู่ควรกับอาหารที่ท่านยูจิ ทำหรอกนะคะ
[ยูจิ] ผมทำทุกอย่างนี้ก็เพื่อเรมนะ ผมไม่ยอมรับคำปฎิเสทนี้หรอกนะ คนที่จะทำให้เรมมีความสุขน่ะ มีแค่ผมคนเดียวก็พอแล้วละ
[เรม] ท่านยูจิ ใจร้ายจังเลยนะคะ เรมเข้าใจแล้วละคะสักวันนึงเรม จะทำอะไรบางอย่างเพื่อท่านยูจิ ให้ใด้บางนะคะ
[คานะ] งัมๆ ซูดๆ แผลบๆ อร่อย อร่อยจังเลยค้าา มันหวานแล้วก็เย็นสดซื่นดีจังเลยคะ จะ เ้านี้มันจะอร่อยเกินไปแล้วอะ นี้มันพอๆกันกับพุดดิ้งเลย ไม่สิอาจจะยิ่งกว่าอีกนะ
หลังจากกินไอศครีมจนหมด ผมรู้สึกใด้ถึงความพอใจของทั้ง 2 คนเอามากๆเลยละ จากรอยยิ้มของพวกเธอละนะ เราอยู่พูดคุยกันจนถึงตอนพระอาทิตย์ตกดินเลย แล้วภาพของเด็กสาวทั้ง 2 ที่มีพระอาทิตย์ยามเย็นเป็ฉากหลัง พร้อมกับภาพวิวของทะเลสาบ กับูเาอันสวยสุดบรรยายนั้น ก็ใด้เข้ามาสู่สายตาของผมอีกครั้ง ผมจะไม่มีวันลืมวันนี้เลยตลอดชีวิตของผมเลยละครับ
หลังจากพระอาทิตย์ตกผมกับ คานะแล้วก็เรม จึงค่อยๆเดินกลับปราสาทกัน แต่สิ่งที่ทำให้ผมต้องหยุดชะงักลงมันก็คือบางสิ่ง ที่ผมเจอกับมันั้แ่ตอนเที่ยงระหว่างการเดินมาที่ทะเลสาบ สิ่งนั้นก็คือ
ดันเจี้ยน 9 าา์
มันไม่ใช้ดันเจี้ยนที่อยู่ตรงหน้าผมหรอกครับ แต่ทางเข้าของมันอยู่ลึกลงไปในพื้นดินกว่า 250 เมตรเลยละ ถามว่าผมรู้ใด้ยังไงกันว่ามีดันเจี้ยนอยู่ใต้พื้นดินลึกตั้ง 200 กว่าเมตรสาเหตุที่ผมรู้ก็เพราะสกิลวิเคราะห์ของผม ที่ผมใช้งานจนมันอับเป็เลเวล 5 แล้วยังไงละครับ ทำให้รัศมีตรวจจับของมัน เกินกว่า 300 เมตรแล้วละนะ
ผมคิดว่าคงต้องปรึกษาเกี่ยวกับสิ่งนี้กับเ้าเซบาสเตียน แล้วละครับ
4K
